II SA/Gl 1423/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu oddala skargę Starosta [...] , działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie: Dz. U. z 2020 r., poz. 1268), zwanej dalej u.k.p., decyzją z dnia [...] r. orzekł o skierowaniu skarżącego J.J. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu z powodu przekroczenia 24 punktów karnych za kilkukrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wobec przekroczenia dopuszczalnego limitu punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zasadnym było skierowanie skarżącego na badania psychologiczne. W skardze na powyższą decyzję skarżący zasadniczo zarzucił naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie mu zapoznania się z aktami sprawy. Skarżący podkreślił, że sprawa dotyczy punktów karnych z 2014 r. Ponadto zarzucił, że decyzji niezasadnie nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko. Organ wskazał, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych w ewidencji, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne i nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kryterium tej kontroli określone zostało w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądowoadministracyjna polega na zbadaniu, czy kwestionowane orzeczenie nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie kontrolowanego aktu z obrotu prawnego. Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny i nie budzi zastrzeżeń. Również nie budzi zastrzeżeń zastosowany w sprawie reżim prawny, a mianowicie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wskazać przyjdzie, że w przypadku złożenia stosownego wniosku przez organ kontroli ruchu drogowego, którym z mocy art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (obecnie: Dz. U. z 2020 r., poz. 110), zwanej dalej p.r.d., jest również komendant wojewódzki Policji - właściwy starosta zobligowany jest do skierowania kierowcy na badania psychologiczne. Organ ten nie ma więc wyboru co do możliwości skorzystania lub nie z powyższego obowiązku. Starosta nie posiada również uprawnień do badania celowości wniosku otrzymanego od komendanta wojewódzkiego Policji, czy też kontrolowania prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych podanych we wniosku. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do ewidencji. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ewidencja jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji, a wpis stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do ewidencji, lecz następuje to w odrębnym w stosunku do niniejszego postępowaniu. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Natomiast prawidłowość wysokości wpisu punktów karnych w ewidencji i ich usunięcia może być kwestionowana w odrębnym postępowaniu. Z tego względu kwestia prawidłowości dokonanych wpisów, a co za tym idzie - ilości punktów karnych przypisanych danemu kierowcy, nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym przesłanką rozstrzygnięcia jest ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, tak jak ma to miejsce w sprawie skierowania kierowcy na badanie psychologiczne, o jakim mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p., jak również w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach. Tym samym ani starosta ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc odrębne postępowanie w sprawie skierowania na badania psychologiczne, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Wiążący jest w tym zakresie wniosek komendanta wojewódzkiego Policji wskazujący liczbę przypisanych punktów przekraczającą limit 24 punktów, co w myśl art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p. uzasadnia wydanie decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie doszło do uchybienia przepisom prawa materialnego. Organ I instancji, będąc związany wnioskiem właściwego organu Policji oraz mając na uwadze niekwestionowaną liczbę punktów wskazaną przez ten organ, był zobligowany do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Odnosząc się natomiast do wyeksponowanego w skardze zarzutu pozbawienia skarżącego czynnego udziału w postępowaniu, to wskazać przyjdzie, że nie znajduje on potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Jak bowiem wynika z akt sprawy organ I instancji pismem z dnia 23 kwietnia 2019 r. zawiadomił skarżącego o przysługujących mu na podstawie art. 10 k.p.a. uprawnieniach. Pismo to zostało odebrane przez skarżącego w dniu 16 maja 2019 r. Skarżący został więc poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Dodatkowo zauważyć przyjdzie, że skarżącemu już wcześniej wiadome było, że toczy się postępowanie w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., o czym świadczy m.in. pismo Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lutego 2019 r. o przekazaniu sprawy. Z akt sprawy wynika też, że skarżący aktywnie brał udział w tym postępowaniu (por. m.in. pisma skarżącego z dnia 14 lutego 2019 r., z dnia 23 maja 2019 r. oraz z dnia 2 września 2019 r.). Organ I instancji zawiadomił skarżącego odrębnym pismem o przekazaniu odwołań organowi odwoławczemu. W tej sytuacji zarzuty skarżącego o pozbawieniu go prawa do czynnego udziału w postępowaniu nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto przypomnieć wypadnie, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uchylenia kontrolowanego aktu jedynie wówczas, gdy miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak wyżej wskazano, nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., a nawet gdyby uznać, że organ I instancji niedostatecznie informował skarżącego o kolejnych etapach prowadzonego postępowania, to w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz przywołanych wcześniej przepisów prawa materialnego, tego rodzaju uchybienie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.) - na wniosek organu przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez skarżącego. ----------------------- 4