II SA/Gl 1431/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2023 r. sprawy ze skargi H. K. (K.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 sierpnia 2021 r. nr SKO.K/41.3/545/2021/10552/EŚ w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 16 czerwca 2021 r. wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 622 ze zm. – dalej u.k.p.), w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej k.p.a.), orzekł o cofnięciu H. K. (K.), (strona, skarżący) uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii C z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu organ wskazał, że w drodze decyzji administracyjnej stronę skierowano na badanie lekarskie celem stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W dniu 19 lutego 2021 r. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. (WOMP) wydano orzeczenie lekarskie, w którym uprawniony lekarz stwierdził u strony istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii C. Strona nie skorzystała zaś z prawa odwołania od tego orzeczenia. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wyrażając niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia. W odwołaniu podniesiono, że organ nie wyjaśnił zagadnień dotyczących odwołania, które strona wniosła od orzeczenia lekarskiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 24 sierpnia 2021 r. utrzymało jednak w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano m. in., że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka cofnięcia uprawnienia. Lekarz uprawniony do badań wydał orzeczenie, w którym stwierdził, że u skarżącego istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdami. Opisana wyżej sytuacja nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o tej treści. Orzeczenia wydawane w sprawach badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Kolegium wskazało jednocześnie, że według akt sprawy wskazane powyżej orzeczenie jest ostateczne. Wynika to z pisma WOMP w S. z dnia 12 sierpnia 2021 r. Na powyższą decyzję Kolegium strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W piśmie stanowiącym załącznik do skargi strona podniosła, że nie uzyskała odpowiedzi na "zapytania w związku z postawionymi zarzutami". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Ponadto wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W dodatkowym piśmie stanowiącym odpowiedź na stanowisko Kolegium skarżący zakwestionował stanowisko dotyczące ostateczności orzeczenia stwierdzającego przeciwskazania do kierowania pojazdami. Podniósł, że nie otrzymał możliwości wykonania powtórnego testu wzroku, po zaopatrzeniu się w szkła korygujące. Zaprzeczył, że odwołanie od powyższego orzeczenia wniósł po terminie. Wskazał, że orzeczenie doręczono mu w dniu 3 marca 2021 r., a odwołanie od tego orzeczenia wniósł 17 marca 2021 r. Przesyłka polecona zawierająca to odwołanie została nadana w urzędzie pocztowym właśnie w tej dacie. Skarżący zaakcentował także, że nie otrzymał na piśmie informacji wskazującej, czego konkretnie dotyczą przeciwskazania do kierowania pojazdami. Wyraził jednak przekonanie, że przeciwskazania te dotyczą jego wzroku. Zdaniem skarżącego wynika to z braku okularów w trakcie badania, przy czym przystępując do badania skarżący nie wiedział o tym, że okulary są mu potrzebne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 259 ze zm. – dalej p.p.s.a.) dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Treść przytoczonego powyżej przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a) u.k.p. jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Użyte w powyższym przepisie sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczenie to nie podlega jego ocenie co do zasadności wydania go o danej treści. Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni, spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. Kopię takiego orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy, diagnostyczno – orzeczniczy, etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami. Zaakcentować należy, że procedura oceny stanu zdrowia kierowcy, wynikająca z cytowanych wyżej przepisów ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, a zatem nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Orzeczenia lekarskie wydawane w tym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Stanowisko skarżącego sprowadza się do tego, że orzeczenie lekarskie, na którym oparły się organy cofając mu uprawnienia do kierowania pojazdami, nie ma charakteru ostatecznego. Skarżący uważa bowiem, że wniósł od tego orzeczenia odwołanie. Tym samym jego stanowisko sprowadza się do tego, że kwestionowana przez niego decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest przedwczesna. Natomiast organ odwoławczy stoi na stanowisku, że przedmiotowe orzeczenie, stwierdzające u skarżącego przeciwskazania do kierowania pojazdami jest ostateczne. Kolegium powołało się w tym zakresie na pismo WOMP w S. z dnia 12 sierpnia 2021 r. W związku z tym należy zauważyć, że jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji pismem z 13 sierpnia 2021 r. przesłał do Kolegium wydruk pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, przesłanego mailem do organu I instancji. WOMP potwierdził w nim, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...] jest ostateczne. Wyjaśniono przy tym, że odwołanie od orzeczenia zostało złożone po terminie. Wyjaśnienia te zostały poczynione w związku ze zleceniem przez Kolegium organowi I instancji przeprowadzenia dowodu mającego na celu ustalenie, czy powyższe orzeczenie lekarskie jest ostateczne (karta 3 akt administracyjnych organu odwoławczego). W ocenie Sądu okoliczności te, ustalone w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, dawały organowi odwoławczemu wystarczające podstawy do przyjęcia, że przedmiotowe orzeczenie lekarskie jest ostateczne. Przeciwne stanowisko skarżącego, zdaniem Sądu, nie zasługiwało na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy skarżący twierdzi, że orzeczenie lekarskie doręczono mu w dniu 3 marca 2021 r. Jednak w celu wykazania tej okoliczności skarżący przedstawił jedynie kopię koperty, w której według niego przesłane mu zostało orzeczenie lekarskie. Na kopercie tej znajduje się jedynie dopisek skarżącego "odebrano 03.03.21". W ocenie Sądu nie sposób tego własnoręcznego dopisku skarżącego uznać za dowód, że doręczenie przedmiotowego orzeczenia nastąpiło właśnie w tej dacie. Dodatkowo zauważyć należy, że na kserokopii wspomnianej koperty skarżący dopisał własnoręcznie, że będzie próbował zdobyć potwierdzenie wskazujące na dzień 3 marca 2021 r. oraz wskazał, że prześle je organowi. Jednak z akt sprawy wynika, że żadnego takiego potwierdzenia skarżący ostatecznie nie przesłał. W tym stanie rzeczy załączony przez skarżącego dowód nadania przesyłki poleconej adresowanej do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., wskazujący jako datę nadania dzień 17 marca 2021 r. nie wniósł nic do sprawy. Nie dawał on bowiem organowi odwoławczemu podstaw do przyjęcia, że wbrew temu co oświadczył wspomniany ośrodek medycyny pracy we wskazanym powyżej piśmie z 12 sierpnia 2021 r., odwołanie od orzeczenia stwierdzającego przeciwskazania do kierowania pojazdami (a w istocie wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego – art. 79 ust. 4 i 6 u.k.p.) zostało złożone w terminie. Skoro skarżący nie zdołał wykazać, że zachował termin do wniesienia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, to - zdaniem Sądu - Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opierając się na treści jednoznacznej informacji przekazanej przez WOMP w S. prawidłowo przyjęło, że orzeczenie stwierdzające przeciwskazania do kierowania pojazdami ma charakter ostateczny. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 8, 77 §1, 78, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1, 145 §1 k.p.a., art. 75, 99, 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p., art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.