II SA/Gl 1451/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Pismem z dnia 22 października 2014 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Nadto w niniejszej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jest kierowcą zawodowym i prowadzenie pojazdów jest jedynym źródłem jego utrzymania, a utrata kwalifikacji do prowadzenia pojazdów jest jednoznaczna dla niego z utratą zawodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwaną Ppsa, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej może nastąpić, jeżeli dotyczy takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, i które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Wyżej opisanych zdarzeń nie można jednak utożsamiać z samym faktem zwykłego wykonania ostatecznej decyzji, lecz z dodatkowymi skutkami, które mogą wyniknąć z takiego wykonania decyzji. Wniosek taki powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek, mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy – Prawo o ruchu drogowym stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 (tj. za naruszenie przepisów ruchu drogowego). Z kolei z art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji. W związku z powyższymi regulacjami należy stwierdzić, że wydanie decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy nie pozbawia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami i w związku z tym trudno przyjąć, aby poddanie się takiej weryfikacji mogło łączyć się ze skutkami określonymi w art. 61 § 3 Ppsa. W istocie, przystąpienie do egzaminu stanowić będzie zwykłe konsekwencje wynikające z podlegającej wykonaniu decyzji i samo w sobie nie świadczy o możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest ono bowiem równoznaczne z zatrzymaniem prawa jazdy czy cofnięciem uprawnień. Decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami wydaje bowiem dopiero starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) wspomnianej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.