II SA/Gl 1465/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kosztów usunięcia pojazdu z drogi na skutek wniosku pełnomocnika procesowego skarżącego – radcy prawnego S.N. o przyznanie jej kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oraz wydatków z tytułu korespondencji i wynagrodzenia aplikanta adwokackiego postanawia: 1) przyznać pełnomocnikowi skarżącego – radcy prawnemu S.N. wynagrodzenie za świadczenie pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy), w tym podatek od towarów i usług w wysokości 55,20 zł; 2) oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 lutego 2015 r. ustanowiono dla skarżącego M.A. radcę prawnego z urzędu. W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2015 r. pełnomocnik strony wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego oraz poniesionych wydatków, na które składały się: - koszty przesyłek kierowanych do skarżącego i do Sądu – w łącznej kwocie 10,2 zł, - koszt zlecenia aplikantowi adwokackiemu przejrzenia akt sprawy – 50 zł. Jednocześnie pełnomocnik oświadczyła, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani też w części. Rozpoznając wniosek zważono co następuje: Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawka minimalna za udział radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł. Ponieważ przedmiotem skargi nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego stąd też wspomniana kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 55,2 zł. Odnosząc się natomiast do zwrotu wydatków wskazanych przez pełnomocnika w piśmie procesowym z dnia 18 maja 2015 r. – nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku w tym zakresie. Zauważyć trzeba, że zgodnie z powołanym wyżej art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Użyte w tym przepisie pojęcie niezbędnych wydatków nie zostało bliżej przez ustawodawcę sprecyzowane. Nie budzi jednak wątpliwości, że niezbędnym wydatkiem jest tylko taki wydatek, którego konieczność poniesienia związana jest z ochroną w toku postępowania sądowego interesu prawnego mocodawcy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się przy tym, że zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, jak wydatki na korespondencję (zob. postanowienie WSA w Opolu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05). Skoro bowiem sporządzanie i wnoszenie przez pełnomocnika pism procesowych w imieniu strony a także korespondencja ze stroną dokonywana jest w ramach stosunku pełnomocnictwa do prowadzenia danej sprawy, to wynagrodzenie, które jest mu należne za prowadzenie tej sprawy, obejmuje również wynagrodzenie za czynności polegające na sporządzaniu i ekspediowaniu pism procesowych (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 10 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 611/04 oraz postanowienie WSA w Gdańsku, z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA./Gd 663/14). Bezzasadny jest również wniosek pełnomocnika o zwrot kosztu zlecenia aplikantowi adwokackiemu przejrzenia akt sprawy. Przede wszystkim wskazać trzeba, że wydatek ten w żaden sposób nie został udokumentowany, a przypomnieć trzeba, że od fachowego pełnomocnika wymagać należy co najmniej uprawdopodobnienia okoliczności na które się powołuje, zwłaszcza w odniesieniu do takich faktów, z których wywodzi roszczenie o przyznanie mu wynagrodzenia lub zwrotu poniesionych wydatków. Gdyby jednak przyjąć, iż wydatek z tego tytułu rzeczywiście został przez pełnomocnika poniesiony, to i tak nie miałoby to znaczenia dla oceny zasadności wniosku w tym zakresie. Właściwa organizacja pracy i zapewnienie stronie profesjonalnej reprezentacji w toczącym się postępowaniu sądowym jest bowiem obowiązkiem fachowego pełnomocnika, wynikającym z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 507). Oznacza to tym samym, że na Skarb Państwa nie mogą zostać przerzucone dodatkowe koszty funkcjonowania radcy prawnego, który osobiście nie jest w stanie zapewnić stronie należytej reprezentacji. Zapoznanie się z aktami sprawy jest bowiem obowiązkiem pełnomocnika, a to, czy uczyni to osobiście czy też posługując się innymi osobami pozostaje bez znaczenia dla oceny jego działania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że za udział radcy prawnego w postępowaniu toczącym przed sądem administracyjnym otrzymuje on stosowne wynagrodzenie, a pojęcie udziału obejmuje również zapoznanie się z aktami sprawy. Stąd też brak jest jakichkolwiek podstaw do wypłaty odrębnego wynagrodzenia za tę czynność. Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.