II SA/Gl 1503/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr SKO.K/41.3/900/2022/9635 w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr SKO.K/41.3/900/2022/9635, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. - dalej k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania S. R. (dalej – Skarżący, Strona), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. (dalej – organ I instancji) z dnia 25 maja 2022 r. nr [...], którą: 1) uchylono decyzję ostateczną Prezydenta Miasta M. z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie wydania S. R. prawa jazdy kategorii B; 2) odmówiono wydania S. R. prawa jazdy kategorii B. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po uzyskaniu prawomocnego wyroku II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] r. sygn. akt [...], organ I instancji postanowieniem z dnia 14 lutego 2022 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie wydania Skarżącemu prawa jazdy kategorii B, powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Prezydent Miasta decyzją z dnia 25 maja 2022 r.: 1) uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie wydania Stronie prawa jazdy kategorii B; 2) odmówił wydania Skarżącemu prawa jazdy kategorii B. W jego motywach wskazano, że Sąd Rejonowy w M. w wyroku z dnia [...] r. orzekł, że K. P. w zaświadczeniu o ukończeniu przez osobę kursu na prawo jazdy potwierdził nieprawdę co do odbycia przez nią nauki udzielania pierwszej pomocy, egzaminu wewnętrznego praktycznego i egzaminu wewnętrznego teoretycznego. W tych okolicznościach, po przywołaniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 z późn. zm. – dalej u.k.p.) oraz § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. poz. 231 z późn. zm.) uznano, że Skarżący nie odbył szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy, a tym samym nie spełnia warunku do wydania prawa jazdy z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. W odwołaniu z dnia 13 czerwca 2022 r. Skarżący zanegowała decyzję organu I instancji zarzucając jej: – naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7a, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 81a k.p.a. polegające na braku przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w M. sygn. akt [...] oraz pominięcia dowodu z przesłuchania świadków oraz Strony, dla ustalenia przebiegu szkolenia teoretycznego w zakresie kierowania pojazdami oraz udzielania pierwszej pomocy, a także brak rozstrzygnięcia ewentualnych wątpliwości na korzyść Strony w kwestii dotyczącej uprawnienia Strony do otrzymania prawa jazdy, a ponadto nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, jak również interesu społecznego; – naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 8 k.p.a. polegające na tym, że wbrew obowiązkowi prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do Państwa, organ uznał za prawidłową sytuację, w której odpowiedzialność za własne uchybienia w zakresie weryfikacji dokumentów niezbędnych do uzyskania prawa jazdy przerzucił na obywateli; – naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 i 3 w związku z art. 11 u.k.p. przez uznanie, że stwierdzenie poświadczenia nieprawdy w dokumentach jest przesłanką odmowy wydania prawa jazdy, podczas gdy warunkiem wydania prawa jazdy jest odbycie szkolenia oraz zdanie egzaminu, a jednocześnie szkolenie może odbywać się w systemie zdalnym; – naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 i 3 w związku z art. 11 u.k.p. przez uznanie, że jest dopuszczalne uchylenie decyzji przyznającej prawo jazdy, jeżeli uchybienia w przeprowadzeniu szkolenia teoretycznego nastąpiły bez wiedzy i winy kursanta. Kolegium decyzją z dnia 17 sierpnia 2022 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W motywach decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz obowiązujący stan prawny w zakresie wymagań stawianych osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami. Dokonał także wykładni art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i przywołał obszerny fragment wyroku Sądu Rejonowego w M. . Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że w sprawie zaistniała wspomniana przesłanka wznowieniowa, gdyż zaświadczenie nr [...] z dnia [...]r. o ukończeniu szkolenia podstawowego jest fałszywe (poświadcza nieprawdę). Podkreślono, że fakt ten wynika z prawomocnego wyroku i nie wymaga dodatkowego dowodzenia. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, Skarżący nie spełnia wymagań wynikających z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p., co w konsekwencji obligowało organ I instancji do odmowy wydania wnioskowanego prawa jazdy. Wyjaśniono również, że nie zaistniały przeszkody do uchylenia kontrolowanej decyzji wynikające z art. 146 § 1 i 2 k.p.a. W skardze z dnia 15 września 2022 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Strona zarzuciła decyzji Kolegium: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 7, art. 7a § 1 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego oraz dowolną ocenę dowodów, w szczególności w zakresie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w M. sygn. akt [...] oraz pominięcia dowodu z przesłuchania świadków oraz Strony, dla ustalenia przebiegu szkolenia teoretycznego w zakresie kierowania pojazdami oraz udzielania pierwszej pomocy, a także brak rozstrzygnięcia ewentualnych wątpliwości na korzyść Strony w kwestii dotyczącej uprawnienia Strony do otrzymania prawa jazdy, a ponadto nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, jak również interesu społecznego; – art. 7 Konstytucji RP oraz art. 8 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania i nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich istotnych okoliczności wskazanych przez Stronę w odwołaniu oraz uznanie za prawidłową sytuację, w której odpowiedzialność za własne uchybienia w zakresie weryfikacji dokumentów niezbędnych do uzyskania prawa jazdy organ administracji przerzucił na obywateli; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 11 ust. 1 pkt 3 oraz art. 23 u.k.p. poprzez ich niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że w sprawie nie wystąpiły wszystkie warunki do wydania Stronie prawa jazdy kategorii B. Wobec tych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie o wznowienie postępowania. Zawarł również żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 września 2022 r. Kolegium odmówiło wstrzymania wykonania własnej decyzji dnia 17 sierpnia 2022 r. Z kolei Sąd uwzględnił wniosek Skarżącego w tej materii i postanowieniem z dnia 7 listopada 2022 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszym postępowaniu kontroli sądowej poddano decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania, którą uchylono ostateczną decyzję w przedmiocie wydania Skarżącemu prawa jazdy, a następnie wskutek wystąpienia okoliczności z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówiono mu wydania wspomnianego dokumentu. Jak bowiem twierdzą organy, Strona nie odbyła szkolenia wymaganego dla uzyskania prawa jazdy. Stanowisko to opierają na tym, że zaświadczenie mające potwierdzać ten fakt nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Sfałszowanie tego dokumentu, jak wskazują organy, potwierdza wyrok II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Odmiennego zdania jest Skarżący, który twierdzi, że odbył kurs w ramach którego zrealizował program szkolenia kierowców. Natomiast nieprawidłowości w prowadzeniu związanej z tym dokumentacji nie mogą rodzić dla niego negatywnych skutków, chociażby z racji na to, że szkolenie kierowców jest działalnością regulowaną, a więc pozostającą pod nadzorem starosty. Zarysowany powyżej spór był już rozstrzygany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 25 maja 2023 r. o sygn. akt: II GSK 145/23, II GSK 242/23 i II GSK 246/23. W poniższych rozważaniach Sąd posłuży się przedstawioną w nich argumentacją, którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Przystępując do uzasadnienia wyrażonego w wyroku stanowiska, stwierdzić należy, że zasada trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a., służy realizacji podstawowych dla porządku prawnego zasad prawa, a mianowicie, bezpieczeństwa prawego, pewność prawa, zaufania do państwa i stanowionego prawa oraz ochrony praw nabytych, co motywowane jest potrzebą zapewnienia stabilności i pewności stosunków administracyjnoprawnych w przestrzeni czasu. Mimo to nie ma ona charakteru bezwzględnie obowiązującego. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. wprost bowiem stanowi, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tyko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że trwałość decyzji nie jest równoznaczna z ich niezmienialnością, lecz polega na ograniczeniu możliwości ich wzruszania tylko do przypadków określonych przez przepisy ogólnego postępowania administracyjnego. Uzasadnieniem potrzeby istnienia (i zarazem stosowania) konstrukcji prawnych, których celem jest wyeliminowanie z obrotu wadliwej decyzji, jest zaś – jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 r. o sygn. akt P 46/13 – "(...) konstytucyjna zasada praworządności (legalizmu), która odnosi się też do działalności orzeczniczej organów administracji publicznej. Rezultatem zastosowania takich konstrukcji jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a co najmniej eliminacja stanu niezgodnego z prawem." Z całą pewnością przepisem, o którym mowa w art. 16 § 1 k.p.a. jest m.in. art. 145 § 1 k.p.a., który dotyczy instytucji wzruszalności decyzji ostatecznej w związku z istotnymi wadami postępowania, które mogły mieć wpływ na wydanie tej decyzji – a więc innymi słowy, wzruszenia decyzji ostatecznej ze skutkiem ex nunc z powodów związanych z ochroną legalności. Stąd też istota wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia (zweryfikowania), czy dana wada postępowania – a mianowicie, jedna z wad enumeratywnie wymienionych w przywołanym przepisie prawa – nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Przy tym - wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 16 § 1 k.p.a. - trzeba uznać, że podstawy wznowienia postępowania podlegają wykładni ścisłej, zaś postępowanie prowadzone we wskazanym nadzwyczajnym trybie (z uwagi na jego cele oraz funkcje) stanowi odrębne postępowanie, które toczy się w zakresie odnoszącym się do oceny istnienia przesłanki (przesłanek) wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. i w takim też zakresie kontroli sądowej podlega wydane we wznowionym postępowaniu oraz kończące je rozstrzygnięcie organu administracji. Nie ma przy tym innego sposobu zakończenia wymienionego postępowania, niż ten, który został określony w przepisie art. 151 § 1 i 2 k.p.a., który określa również przesłanki podejmowania rozstrzygnięć, o których w nim mowa. Podjęcie jednego z rozstrzygnięć określonego wspomnianym przepisem determinowane jest stwierdzeniem istnienia podstawy (podstaw) wznowienia albo brakiem stwierdzenia jej (ich) istnienia. Innymi słowy, skoro omawiane postępowanie nadzwyczajne jest prowadzone co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy, to jego przedmiot stanowi podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 k.p.a. (czy też w przepisach art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a.), której stwierdzenie lub brak stwierdzenia determinuje sposób zakończenia tego postępowania. W związku z powyższym, wobec jednoznacznej treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz jego imperatywnego charakteru, a ponadto wobec nakazu jego ścisłej wykładni, jako przepisu kompetencyjnego, stwierdzić należy, że do zakresu kompetencji orzeczniczych organu administracji nie należy obowiązek oceny skutków uchylenia decyzji wadliwej – a mianowicie decyzji, w odniesieniu do której stwierdzono podstawy jej uchylenia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. – a ponadto brak jest obowiązku stosowania art. 7 k.p.a., a w konsekwencji obowiązku wyważania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. W kontekście tej ostatniej kwestii zwrócić należy także uwagę, że decyzja wydawana na podstawie art. 10 ust. 1 u.k.p. jest tzw. decyzją związaną. Tym samym, wobec treści oraz funkcji art. 7 k.p.a. – a mianowicie tzw. funkcji korekty – jego stosowanie jest wyłączone, w sytuacji gdy przesłanki wydania decyzji administracyjnej są sprecyzowane w przepisach prawa – a więc, tak właśnie, jak w przepisie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. – co oznacza, że może mieć on zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do podejmowania przez organ administracji decyzji administracyjnych na podstawie tzw. uznania administracyjnego (zob. również np. wyroki NSA: z dnia 18 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Kr 2198/94; z dnia 23 czerwca 1995 r. sygn. akt SA/Wr 2744/94). Uwzględniając znaczenie konsekwencji wynikających z przedstawionego rozumienia art. 151 § 1 k.p.a., nie ma podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki wydania decyzji, o której mowa w pkt 2 tego przepisu, a mianowicie decyzji o uchyleniu dotychczasowej decyzji ostatecznej, a to wobec stwierdzenia istnienia podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i rozstrzygnięciu o istocie sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Tak określona podstawa wznowienia, a w konsekwencji podstawa uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej - niezależnie od tego, że sfałszowanie dowodów wymaga potwierdzenia orzeczeniem sądu lub innego (uprawnionego) organu – odnosi się do braku znajomości stanu faktycznego przez organ prowadzący postępowanie, i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia w oparciu o sfałszowane przed jego podjęciem dowody, na podstawie których ustalono istotne w sprawie fakty (okoliczności faktyczne). Stwierdzenie jej istnienia wiąże się więc tym samym z potrzebą wykazania istnienia związku między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi, a mianowicie okolicznościami, które posiadają walor istotności. Są nimi z całą pewnością te, które odnoszą się do faktów o prawotwórczym charakterze, a mianowicie takich, które mają wpływ na określenie praw i obowiązków stanowiących przedmiot postępowania zakończonego wzruszaną w trybie wznowienia (dotychczasową) decyzją ostateczną. W tym też kontekście nie można tracić z pola widzenia tego, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów. To one bowiem, stanowią podstawę nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień, zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia – co tak, jak w każdym innym przypadku, w takim samym stopniu odnosi się do przyznania uprawnienia do kierowania pojazdami w drodze decyzji, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.k.p. Pozytywne przesłanki wydania wymienionej decyzji określa art. 11 u.k.p., z którego wynika, że warunkiem koniecznym jej podjęcia jest m.in. odbycie przez osobę, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie prawa jazdy, szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p.), potwierdzonego zaświadczeniem, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p. Z przepisu tego wynika zaś, że ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie wydaje osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, jeżeli osoba ta uczestniczyła w minimum 80% przewidzianych w programie zajęć, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 1 u.k.p. (art. 27 ust. 4 pkt 1 lit. a u.k.p.) i we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 2-4 u.k.p. (art. 27 ust. 4 pkt 1 lit. b u.k.p.) oraz uzyskała pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego lub ćwiczeń sprawdzających, o których mowa w art. 23 ust. 5 pkt 3 u.k.p. (art. 27 ust. 4 pkt 2 u.k.p.), a zaświadczenie to podpisuje – jak z kolei wynika to z art. 27 ust. 5 u.k.p. – odpowiednio kierownik ośrodka szkolenia kierowców albo kierownik innego podmiotu prowadzącego szkolenie. Jeżeli zaświadczenie, zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, a jego walor należy oceniać w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa, to wobec celu oraz funkcji wydawania zaświadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p. nie może i nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że brak korespondencji treści wymienionego zaświadczenia z rzeczywistymi faktami lub stanem prawnym i potwierdzenie w nim "faktów" lub "stanu prawnego", które w rzeczywistości nie zaistniały oznacza, że pozbawione jest ono jakiegokolwiek waloru dowodowego. Jeżeli wymienione zaświadczenie jest nieprawdziwe, albowiem jego treść została zafałszowana (forma fałszu intelektualnego, jako forma fałszu dokumentu), to wobec określonych przepisem art. 11 u.k.p. pozytywnych przesłanek wydania decyzji, o której w nim mowa, trzeba stwierdzić, że takie zaświadczenie nie mogło stanowić podstawy oceny odnośnie do zaktualizowania się tej koniecznej przesłanki, którą jest odbycie przez wnioskodawcę szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p.). Następcze ustalenie oraz stwierdzenie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] r. sygn. akt [...], że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do wymogu odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii zostały przeprowadzone na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe, nie mogło być więc ocenione inaczej, jak tylko, jako zaistnienie podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a w konsekwencji, jako zaktualizowanie się przesłanek wydania decyzji o treści określonej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Z przywołanego wyroku sądu karnego wynika bowiem, że właścicielowi Ośrodka Szkolenia Kierowców, jako osobie uprawnionej na podstawie u.k.p. do wystawiania dokumentów, zarzucono popełnienia czynu, z którego opisu wynika, że w odniesieniu do Skarżącego, jako kursanta, poświadczył nieprawdę w dokumencie w postaci karty przeprowadzonych zajęć szkolenia, co do okoliczności mających znaczenie prawne, a mianowicie ukończenia wymaganego przez art. 23 ust. 4 u.k.p. egzaminu praktycznego i egzaminu teoretycznego wewnętrznego, a ponadto poświadczył nieprawdę co do faktu odbycia wymaganej przez art. 23 ust. 2 pkt 3 u.k.p. nauki udzielania pierwszej pomocy, zaś w dokumencie z dnia 10 grudnia 2014 r. – arkuszu przebiegu egzaminu praktycznego poświadczył nieprawdę co do faktu odbycia i ukończenia praktycznego egzaminu wewnętrznego, zaś w dokumencie w postaci zaświadczenia nr [...] z dnia 11 grudnia 2014 r. o ukończeniu szkolenia podstawowego poświadczył nieprawdę co do faktu ukończenia wszystkich wymaganych przez ustawę o kierujących pojazdami zajęć szkoleniowych, a ponadto podrobił karty przeprowadzonych zajęć poprzez nakreślenie w nim podpisów Skarżącego, tj. czynu z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k. Ponadto zarzucono właścicielowi ośrodka popełnienie czynu, z opisu którego wynika, że w dokumencie w postaci karty przeprowadzonych zajęć poświadczył nieprawdę co do odbycia wymaganych przez art. 23 ust. 2 pkt 3 u.k.p. zajęć nauki udzielania pierwszej pomocy przeprowadzanych w formie wykładów i zajęć praktycznych – tj. czynu z art. 271 § 1 i 3 k.k., za które to czyny – a mianowicie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów – został on skazany. Podsumowując stwierdzić należy, że wobec wystąpienia przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organy prawidłowo uchyliły decyzję ostateczną mocą której wydano Stronie prawo jazdy, a następnie odmówiły jego wydania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.). Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a to w związku z wnioskiem Kolegium w tym zakresie i brakiem żądania strony o przeprowadzenie rozprawy, przy czym strona została pouczona o możliwości zgłoszenia takiego żądania w terminie 14 dni od zawiadomienia o treści wniosku Kolegium.