II SA/Gl 1508/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] i nałożyło na B. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) B. K. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję. W skardze tej zawarty został wniosek o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Na podstawie zarządzenia z dnia 18 września 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzasadnienia powyższego wniosku. Dla dokonania tej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem oddalenia wniosku. W piśmie z dnia [...] r. wskazano, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, nie posiada środków niezbędnych na zapłacenie wymierzonej kary pieniężnej. Natychmiastowa wykonalność spowoduje niewypłacalność skarżącej, a to z kolei skutkować będzie wszczęciem postępowań egzekucyjnych, zajęciem kont bankowych oraz pozbawieniem jej wszelkich środków do życia. Dodatkowo podano, że dochody osiągane przez nią z prowadzonej działalności gospodarczej stanowią jedyne jej źródło utrzymania, wszczęcie natomiast egzekucji równoznaczne jest z koniecznością zakończenia tej działalności i utratę źródeł utrzymania. W tym stanie rzeczy w ocenie skarżącej natychmiastowa wykonalność zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą ciężkie i nieodwracalne dla niej skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 350/13, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się ona jedynie do ogólnych stwierdzeń, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną doprowadziłoby do zakończenia jej działalności gospodarczej i utraty źródeł utrzymania. Sąd podziela w tym względzie stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że brak poparcia twierdzeń zawartych we wniosku jakimikolwiek dokumentami uniemożliwia dokonanie oceny wystąpienia w stosunku do skarżącej przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona wnioskująca zobowiązana jest zatem do wykazania konkretnych okoliczności, których wystąpienie powodować będzie powstanie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Nie może natomiast się ograniczać się jedynie do przytoczenia stwierdzeń we wniosku bez poparcia ich konkretnymi dokumentami. W niniejszej sprawie, gdzie decyzja dotyczy nałożenia kary pieniężnej, dla dokonania rzetelnej oceny wpływu jej wykonania na sytuację wnioskodawcy niezbędnym jest przedstawienie bardziej szczegółowej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Ustalenie tego dałoby dopiero podstawę do dokonania oceny, jaki wpływ dla dalszej działalności i sytuacji skarżącej mieć będzie wykonanie decyzji nakładającej na nią karę. Tymczasem reprezentowana przez fachowego pełnomocnika skarżąca mimo wezwania Sądu do uzasadnienia wniosku, ograniczyła się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, nie przedstawiając natomiast żadnych dowodów wskazujących na istnienie jej trudnej sytuacji finansowej. W szczególności nie zostało w żaden sposób bliżej przedstawione i uprawdopodobnione przez skarżącą, że dochody z prowadzonej przez nią działalności, stan objętych tą działalnością kont bankowych, oszczędności i majątek skarżącej jako osoby fizycznej oraz jej sytuacja rodzinna i osobista, przemawiają za przyjęciem, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Dodatkowo wskazać należy, że zasadniczo każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak przesłanka uzasadniająca zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wobec powyższego, z braku ustawowych przesłanek, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.