II SA/Gl 1519/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 10 września 2024 r. nr SKO.4103.138.2024 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia 22 lipca 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) postanowieniem z dnia 10 września 2024 r. nr SKO.4103.138.2024, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - dalej k.p.a.), po rozpoznaniu zażalenia P Sp. z o.o. w W. (dalej – Skarżąca, Spółka), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. (dalej – organ I instancji, Prezydent Miasta) z dnia 22 lipca 2024 r. nr [...] , którym zawieszono z urzędu postępowanie wszczęte na wniosek P Sp. z o.o. w W. , w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki nr [...] i [...] obręb [...] [...] o powierzchni ok. 2 ha położonego w C. w rejonie ul. [...] , dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2MW z magazynem energii do 100 MW wraz z niezbędną infrastrukturą do czasu uchwalenia planu miejscowego na wskazanym terenie. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 15 listopada 2023 r. Spółka wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii - farmy fotowoltaicznej z magazynem energii i infrastrukturą towarzyszącą, na terenie działek o nr [...] i [...], obręb [...] [...] , położonych w C. w rejonie ulicy [...] . Decyzją nr [...] z dnia 16 lutego 2024 r. Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Wskutek odwołania właściciela nieruchomości sąsiedniej, Kolegium decyzją z dnia 10 czerwca 2024 r. nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dalszej kolejności Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 22 lipca 2024 r. zawiesił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia powołując się na art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.) stwierdzono, że zmiana przeznaczenia terenu dotycząca odnawialnych źródeł energii o dużej mocy następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dostrzegł przy tym, że art. 58 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 – dalej ustawa zmieniająca) przewiduje możliwość zmiany zagospodarowania terenu dla tego typu inwestycji również w formie decyzji o warunkach zabudowy. Jednak, w ocenie organu I instancji, art. 58 ustawy zmieniającej daje organowi uprawnienie, a nie obliguje do działania w tej formie. Uwzględniając te uregulowania organ I instancji uznał, że zmiana zagospodarowania terenu dla odnawialnych źródeł energii o tak dużej mocy powinno następować w formie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie podejście – zdaniem Prezydenta Miasta – pozwala na zachowania ładu przestrzennego, a także przeciwdziała konfliktom społecznym oraz eliminuje próby unikania sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko poprzez dzielenie tego typu inwestycji na etapy. Zasygnalizowano jednocześnie, że Rada Miasta C. w dniu 16 listopada 2023 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego miasta C. Według Prezydenta Miasta, konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w art. 62 ust. 2 u.p.z.p. daje mu podstawę do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Niemniej za zasadnością zawieszenia ma przemawiać dostrzeżenie ewentualności konfliktu między sposobem zagospodarowania terenu inwestycji zamierzonym przez Spółkę, a wizją planistyczną. W zażaleniu z dnia 5 sierpnia 2024 r. Skarżąca wnosząc o uchylenie postanowienia pierwszoinstancyjnego zarzuciła mu: 1) naruszenie prawa materialnego: a) art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zawieszenie postępowania wobec przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu ogólnego miasta C. przez Radę Miasta C. - podczas gdy powyższe uprawnienie nie ma charakteru obligatoryjnego i powinno być dokonane po niezbędnej analizie stanu faktycznego sprawy oraz stopnia zaawansowania przeprowadzonego procesu sporządzenia miejscowego zagospodarowania przestrzennego, co nie zostało w niniejszej sprawie dokonane; b) art. 61 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 14 ust. 6a lit. b u.p.z.p. w związku z art. 58 ustawy zmieniającej oraz art. 59 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że lokalizacja niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii na użytkach rolnych klasy IV o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 150 kW lub wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej następuje wyłącznie na podstawie planu miejscowego, podczas gdy zgodnie z art. 58 ustawy zmieniającej do dnia utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie, zmiana zagospodarowania terenu, o której mowa w 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p. może nastąpić również na podstawie decyzji o warunkach zabudowy; 2) naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i zaniechaniu rozważenia całości okoliczności sprawy, w szczególności brak ustalenia stopnia zaawansowania prac nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Radę Miasta i bezpodstawne zawieszenie postępowania, podczas gdy powyższe orzeczenie powinno nastąpić dopiero po szczegółowej analizie zebranego materiału dowodowego oraz ustaleniu etapu prac nad uchwaleniem planu miejscowego; b) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Organ odwoławczy nie przychylając się do argumentacji zażalenia, postanowieniem z dnia 10 września 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W jego motywach wskazano, że organ I instancji przekazując do Kolegium akta sprawy wraz z zażaleniem Spółki wyjaśnił, że trwają prace nad przygotowaniem planu ogólnego i uwzględniając wymagane ustawowo terminy związane z uzgadnianiem i opiniowaniem projektu planu oraz obowiązek wyłożenia planu do publicznego wglądu w celu zgłaszania uwag i wniosków istnieje realna możliwość uchwalenia planu do końca terminu ustawowego wskazanego w art. 52 ustawy zmieniającej. W tej sytuacji organ odwoławczy wyraził stanowisko o zasadności założenia, że plan będzie sporządzony w ustawowym terminie, gdyż termin składania wniosków o zmianę dotychczasowych uregulowań planistycznych upłynął w dniu 29 lutego 2024 r. Wobec tego – w opinii Kolegium – ze względu na zaawansowanie prac planistycznych, organ I instancji winien powstrzymać się od ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji. W zaskarżonym postanowieniu odwołano się również do uzasadnienia projektu nowelizacji art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie potrzeby wydłużenia okresu zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W skardze z dnia 9 października 2024 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka zarzuciła postanowieniu Kolegium: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: a) art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Kolegium, iż zawieszenie postępowania przez Prezydenta Miasta na podstawie tego przepisu było prawidłowe, podczas gdy: – organ I instancji zawiesił postępowanie na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. (zawieszenie obligatoryjne) - a więc na innej podstawie prawnej niż ta, do której odniosło się Kolegium (art. 62 ust. 1 u.p.z.p.) i w której występują inne przesłanki zawieszenia postępowania - tym samym Kolegium - w związku z innym wskazaniem podstawy prawnej - rozpatrzyło przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., których organ I instancji nie stosował, natomiast nie rozważyło zasadności przesłanek obligatoryjnego zawieszenia przez Prezydenta Miasta postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p.; – nawet w przypadku uznania przez Kolegium, że postępowanie w niniejszej sprawie powinno być zawieszone na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., to: • nie zostały spełnione przesłanki zawieszenia postępowania wynikające z tego przepisu, bowiem zawieszenie postępowania na tej podstawie uwarunkowane jest zaawansowanymi pracami nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tymczasem w niniejszej sprawie gmina przystąpiła do sporządzenia jedynie planu ogólnego, a nie planu miejscowego, a przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie daje możliwości zawieszenia postępowania w związku z przystąpieniem do uchwalania planu ogólnego; • błędne jest uznanie przez Kolegium, że w sytuacji wystąpienia przesłanek z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. należy zawiesić postępowanie do bliżej nieokreślonego "czasu uchwalenia planu miejscowego", skoro art. 62 ust. 1 daje możliwość zawieszenia postępowania na okres maksymalnie do 18 miesięcy od dnia złożenia przez inwestora wniosku - innymi słowy zawieszając postępowanie na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. konieczne było wskazanie zgodnie z tym przepisem, na ile konkretnie miesięcy (nie dłużej jednak niż 18 miesięcy) zostaje zawieszone postępowanie, czego jednak Kolegium zaniechało, stosując - jak wynika z zaskarżonego postanowienia - do przesłanek fakultatywnego zawieszenia z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., skutek obligatoryjnego zawieszenia postępowania określony w art. 62 ust. 2 u.p.z.p. i jednocześnie "utrzymując w mocy" postanowienie Prezydenta Miasta o obligatoryjnym zawieszeniu postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p.; b) art. 62 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c oraz art. 59 u.p.z.p. w związku z art. 58 ustawy zmieniającej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta o zawieszeniu postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego, który uznał, iż art. 58 ustawy zmieniającej daje możliwość wyboru organowi, czy dana inwestycja powinna być realizowana na podstawie zmiany planu, czy też na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i przyjęcia przez Prezydenta Miasta, iż realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie z art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p., powinna następować wyłącznie na podstawie planu miejscowego i istnieje obowiązek zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego, podczas gdy: – art. 58 ustawy zmieniającej daje możliwość zmiany zagospodarowania terenu określoną w art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. w indywidualnej sprawie tylko na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, nie na podstawie planu miejscowego i wręcz dotyczy sytuacji, gdy planu miejscowego w gminie nie ma - co oznacza, że brak planu miejscowego nie uzasadniał zawieszenia postępowania wobec możliwości i jednocześnie powinności prowadzenia przez organ I instancji postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy; – z art. 58 ustawy zmieniającej nie wynika, że gdyby nawet taki wybór był możliwy to jest on uprawnieniem organu administracyjnego w ramach uznania administracyjnego - bowiem to Inwestor jako podmiot inicjujący postępowanie decyduje, w którym dostępnym w danej sprawie trybie będzie składał wniosek i realizował swoje uprawnienie budowy inwestycji; – postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego (przesłanka z art. 62 ust. 2 u.p.z.p.) - postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest bowiem prowadzone w oparciu o przepisy u.p.z.p., która to ustawa nie zawiera katalogu przypadków, w których sporządzenie i uchwalenie planu miejscowego jest obowiązkowe, a brak jest też przepisu odrębnego (nie jest nim art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. w związku z art. 58 ustawy zmieniającej), który wprowadzałby obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla farm fotowoltaicznych, a więc dawałby podstawę do obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p.; a tym samym skoro Spółka złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy to organ zobowiązany był prowadzić postępowanie zgodnie z przepisami prawa i na podstawie przepisów prawa, w ramach złożonego przez Spółkę wniosku o ustalenie warunków zabudowy, czego jednak Prezydent Miasta zawieszając postępowanie zaniechał i co Kolegium "utrzymując w mocy" postanowienie organu I instancji uznało za właściwe; 2) naruszenie prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza niezbadaniu wszystkich wymaganych warunków wydania postanowienia o obligatoryjnym zawieszeniu postępowania, co wynikało z przyjęcia przez Kolegium, że Prezydent Miasta zawiesił postępowanie na innej podstawie niż zostało to wskazane w postanowieniu Prezydenta Miasta, a tym samym niewyjaśnienia przez Kolegium zasadności zastosowania przez Prezydenta Miasta przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania, o których mowa w art. 62 ust. 2 u.p.z.p., których weryfikacja powinna prowadzić do ustalenia, że takie obligatoryjne przesłanki w sprawie nie występują, bowiem inwestycja nie dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a ponadto - nawet w sytuacji uznania przez Kolegium, że w sprawie należy zawiesić postępowanie na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., a nie ust. 2 tego artykułu, to Kolegium nie wyjaśniło, dlaczego w związku z przystąpieniem do uchwalenia planu ogólnego, zawieszenie postępowania ma nastąpić do czasu uchwalenia planu miejscowego i to na inny okres niż maksymalnie do 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez Spółkę, tylko stosując przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., przypisało im skutek jaki wynika z obligatoryjnego zawieszenia postępowania wskazany w art. 62 ust. 2 u.p.z.p., całkowicie mieszając te dwie różne podstawy zawieszenia postępowania oraz zrównując przystąpienie do uchwalenia planu miejscowego z przystąpieniem do uchwalenia planu ogólnego i to w sytuacji, gdy przystąpienie do uchwalenia planu ogólnego jest prawnie irrelewantne dla zawieszenia postępowania zarówno w świetle art. 62 ust. 1, jak i ust. 2 u.p.z.p.; b) art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania, mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności poprzez nie odniesienie się do podstawy zawieszenia i przesłanek wskazanych przez Prezydenta Miasta w postanowieniu o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p., przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy przez Kolegium postanowienia organu I instancji i uzasadnieniu prawidłowości tego rozstrzygnięcia na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (w zakresie przesłanek), do których Kolegium przypisało skutki określone w art. 62 ust. 2 u.p.z.p. co czyni rozstrzygnięcie niejasnym oraz niezgodnym z prawem i z zasadą legalizmu; c) art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej postanowienia, nieprzedstawienie motywów rozstrzygnięcia, a w szczególności niewyjaśnienie w sposób przekonujący i wyczerpujący dlaczego rozstrzygnięcie organu I instancji powinno zostać utrzymane w mocy, a zawieszenie postępowania przez Prezydenta Miasta jest prawidłowe. Wobec tych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia 2 grudnia 2024 r. Spółka podkreśliła, że Kolegium przeprowadziło dywagacje co do prawidłowości zawieszenia postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy organ I instancji w podstawie postanowienia z dnia 22 lipca 2024 r. wskazał art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Pełnomocnik L.Z. w piśmie z dnia 25 stycznia 2025 r. podniósł, że wobec prawidłowości zaskarżonego postanowienia skarga winna być oddalona. W jego treści wyrażono akceptację dla stanowiska Kolegium. Dodano również, że wprowadzenie famy fotowoltaicznej na tereny zabudowy mieszkaniowej i tereny rolnicze, doprowadzi do zaburzenia walorów tego obszaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest postanowienie, którym zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej. Spór dotyczy nie tylko samej zasadności wstrzymania procedowania. Mianowicie Spółka zarzuca, że Kolegium ponownie rozpatrując sprawę wskutek złożonego zażalenia, zajęła się przesłankami warunkującymi zawieszenie postępowania określonymi w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., w sytuacji gdy organ I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Przystępując do rozważań wskazać przyjdzie, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a konkretnie w art. 62, określono szczególne przesłanki zawieszenia postępowania w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Są to przesłanki niezależna od przesłanek zawieszenia postępowania przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wyróżnić wśród nich należy przesłanki, które pozostawiają uznaniu organu administracji potrzebę zawieszenia postępowania (art. 62 ust. 1 u.p.z.p.), jak również przesłanki, które mają charakter obligatoryjny (art. 62 ust. 1a pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p.). Pierwsza grupa przesłanek fakultatywnych określona została w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Z konstrukcji prawnej powyższej regulacji wynika, że nie nakłada ona na organ administracyjny obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, lecz daje organowi możliwość rozważenia zasadności zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia (zob. wyroki NSA: z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 489/19, Lex nr 3401747; z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15, Lex nr 2342053; z dnia 8 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2441/13, Lex nr 1982801). Zatem, jeśli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, organ ma możliwość zawieszenia takiego postępowania. Istotne jest to, aby dokumentacja planistyczna wskazywała na sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z postanowieniami projektowanego planu miejscowego oraz na jakim etapie są prace planistyczne i czy istnieje możliwość zakończenia tych prac w terminie wynikającym z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (zob. wyroki NSA: z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 940/18, Lex nr 3065519; z dnia 23 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 3018/20, Lex nr 3766330). Z kolei przesłanki, które obligują organ administracji do zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy zostały określone w art. 62 ust. 1a pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p. Pierwszy z przepisów pozostaje poza zakresem zainteresowania, ponieważ planowana inwestycja nie znajduje się w obszarze zdegradowanym lub obszarze rewitalizacji, w znaczeniu ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 278). Natomiast art. 62 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Zaznaczyć należy, że Ustawodawca w art. 14 ust. 7 u.p.z.p. wyjaśnia, iż plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, wtedy gdy wymagają tego przepisy odrębne. Zwrócić należy uwagę, że okoliczności warunkujące zawieszenie postępowania, o których mowa w art. 62 ust. 1 i 2 u.p.z.p. związane są bądź to z przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź to z obowiązkiem jego uchwalenia dla terenów określonych przepisami odrębnymi. Wskazany akt prawa miejscowego należy jednak odróżnić od planu ogólnego gminy. Na odmienność tych aktów wskazuje się już w definicji legalnej "aktu planowania przestrzennego" (art. 2 pkt 22 u.p.z.p.), gdzie m.in. wymienia plan ogólny gminy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Świadczy o tym również odrębna procedura przygotowania danej uchwały, tj. dla planu ogólnego jest ona uregulowana w art. 13a i następne u.p.z.p., a dla planu miejscowego jest to art. 14 i następny u.p.z.p. Ponadto należy wskazać, że uchwalenie planu ogólnego musi poprzedzać przyjęcie planu miejscowego. Stosowanie bowiem do art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami planu ogólnego. Odnosząc dotychczasowe dywagacje do kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że żaden z organów nie dostrzegł tego, że Gmina C. przystąpiła do prac nad ogólnym planem, podczas gdy art. 62 ust. 1 i 2 u.p.z.p. odnosi się do innego rodzaju aktu planowania przestrzennego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Już tylko z tej przyczyny zasadnym jest stwierdzenie, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania. Niezależnie od tego – pomimo wątpliwości wynikających z całościowej oceny treści postanowienia organu I instancji – przyjąć należy, że organ I instancji dokonał zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Mianowicie przepis ten został przywołany w tzw. główce postanowienia, jak również w treści uzasadnienia postanowienia. Ponadto świadczy o tym treść samej jego sentencji rozstrzygnięcia. Otóż Prezydent Miasta dokonał zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego dla terenu, na którym zlokalizowane są działki objęte wnioskiem Spółki. Zakreślenie w ten sposób czasookresu zawieszenia postępowania przewidziane jest właśnie dla art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Otóż w przypadku przesłanek z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wstrzymanie biegu sprawy możliwe jest na ściśle określony czas, który nie może być dłuższy niż 18 miesięcy liczonych od daty złożenia wniosku (art. 62 ust. 3 u.p.z.p. przewiduje wyjątek od tej zasady). Skoro zasadność zawieszenia postępowania oparto na art. 62 ust. 2 u.p.z.p., to organ I instancji winien wskazać konkretny przepis prawa materialnego, który obligowałaby radę gminy do sporządzenia planu miejscowego dla obszaru, na którym planowana jest farma fotowoltaiczna. Podnieść przy tym należy, że takiego obowiązku nie można wywieść z art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem zmiana zagospodarowania terenu, dotycząca niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych: a) na użytkach rolnych klasy I-III i gruntach leśnych, b) na użytkach rolnych klasy IV, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 150 kW lub wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej, c) na gruntach innych niż wskazane w lit. a i b, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW - następuje na podstawie planu miejscowego. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że nie nakłada on obowiązku uchwalania planu miejscowego dla terenów, gdzie dany inwestor planuje lokalizację farm fotowoltaicznych. Przepis ten jedynie zastrzega, że realizacja tego rodzaju przedsięwzięć możliwa jest w obszarach wyznaczonych na ten cel w planach miejscowych. Dodać należy, że wyjątek od tej zasady został zawarty w art. 58 ustawy zmieniającej. Zatem art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. nie może stanowić uzasadnienia dla zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy w oparciu o art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Konkludują przyjąć należy, że wskazywane przez organy okoliczności nie mogą stanowić podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej. Wyjaśnić jeszcze należy, że w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku). Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 227/17, Lex nr 2312988). Mając to na uwadze stwierdzić należy, że skarga dotyczy postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie warunków zabudowy. Oznacza to, że ocenie poddano jedynie prawidłowość wstrzymania biegu tego postępowania. Tym samym poza zakresem niniejszego postępowania są kwestie dotyczące stosowania art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. oraz art. 58 ustawy zmieniającej. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącej uiszczony od skargi wpis w kwocie [...] zł. Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.