II SA/Gl 1520/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego robót budowlanych na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dnia 27 października 2014r. "A" w J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego robót budowlanych. W piśmie procesowym z dnia 9 stycznia 2015r. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jest podmiotem publicznym, podlega reżimowi ustawy o finansach publicznych i w związku z powyższym coroczny budżet jest ściśle związany z realizowanymi zadaniami publicznymi i działalnością określoną statutem. W dalszej części uzasadnienia wskazała, że nie dysponuje wolnymi, niezagospodarowanymi środkami finansowymi oraz stwierdziła, że w sytuacji, gdy sporną pozostaje kwestia konieczności wykonania ekspertyzy, konieczność jej sporządzenia narazi ją na znaczną szkodę w postaci ubytku środków i konieczność rezygnacji z wcześniej podjętych inwestycji. Na podstawie zarządzenia z dnia 3 lutego 2015r. doręczono organowi oraz uczestnikowi postępowania odpis wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do niego w terminie 5 dni. Do powyższego wniosku ustosunkował się uczestnik postępowania F. O. wskazując, że sprawa wykonania ekspertyzy jest słuszna i powinna być prowadzona dogłębnie oraz zgodnie z wszystkimi aspektami prawa, a szczególnie bezpieczeństwa mieszkańców, ochroną środowiska naturalnego, powinny być również wzięte pod uwagę wnioski i pisma stron postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek, zważył: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, czy pociągająca za sobą konieczność wydatkowania środków finansowych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, LEX nr 1299429). Należy podkreślić, że strona skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Poza rozwinięciem sformułowań ustawowych strona skarżąca, powołując się na niedysponowanie wolnymi środkami finansowymi, nie skonkretyzowała w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie przedstawiono również żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową. Należy podkreślić, że koszty wykonania decyzji nie przesądzają automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych. Wobec tego, że strona skarżąca nie podała nawet w przybliżeniu danych w tym względzie nie mogły być one rozważane. Nadmienić wypada, że nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje kwestia wyważenia interesu strony skarżącej i celu w jakim wydana została zaskarżona decyzja, tzn. fakt należytego zabezpieczenia sieci uzbrojenia terenu i instalacji wodnych, gazowych oraz technicznych w sąsiedztwie prowadzonych robót budowlanych, co w konsekwencji ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa dla ludzi, mienia, a także środowiska. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.