II SA/Gl 1541/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Po raz kolejny rozpatrując wniosek złożony przez O. S. prowadzącego działalność pod firmą FPH "A", R. ul. [...] M., Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia "budowa hali magazynowej związanej z prowadzoną działalnością handlową wyrobami metalowymi wraz z realizacją niezbędnych urządzeń technicznych w K. przy ul. [...]. Wydanie tej decyzji było poprzedzone uzyskaniem stanowisk innych organów (uzgodnień), wyznaczono obszar analizowany, ustalono funkcje poszczególnych nieruchomości, wskazano, iż na obszarze analizowanym istnieją już obiekty o podobnych funkcjach. Od decyzji tej odwołała się M. W. zam. w K. przy ul. [...], [...] C., działająca jako pełnomocnik swego męża L. W. (właściciela nieruchomości), reprezentowana rzez adwokat E. S. Zarzuciła organowi I instancji naruszenie: - art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie wymogu kontynuacji zabudowy przy lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, - art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie ładu architektonicznego miejscowości K. - art. 2 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie potrzeb lokalnej społeczności, - art. 53 ust. 4 i 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wymaganych prawem uzgodnień i opinii przed wydaniem decyzji. Aktów współdziałania dokonano przed wydaniem decyzji następnie uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a w ocenie skarżącej czynności te należało powtórzyć, - art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie możliwości udziału w postępowaniu wszystkich jego stron, - § 4, 5, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niedookreślenie linii nowej zabudowy, brak jednoznacznego określenia szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu, - art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez załączenie do decyzji mapy w skali 1:2000. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...]utrzymało skarżoną decyzję w mocy. Uznało, iż podniesione w odwołaniu zarzuty nie znajdują potwierdzenia w okolicznościach sprawy a rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada prawu. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył L. W. reprezentowany przez adwokat E. S. Domagając się uchylenia rozstrzygnięcia organów obu instancji i zasądzenia kosztów wedle norm prawem przewidzianych, podniósł zarzuty przytoczone już wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. II SA/Gl 1302/13 uchylił skarżoną decyzję. W ocenie składu orzekającego decyzja nie została w sposób prawidłowy doręczona stronie postępowania. Otóż właścicielem nieruchomości graniczącej z terenem planowanego przedsięwzięcia jest L.W. Udzielił on żonie M. W. pełnomocnictwa (w formie aktu notarialnego) do reprezentowania go w toczącym się postępowaniu. Pełnomocnictwo to nie zawierało jednak upoważnienia do udzielania substytucji innej osobie. Podejmując postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. nr [...]utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. tym razem prawidłowo doręczając ją M. W. działającej jako pełnomocnik L. W. Skargę na tę decyzję złożył L. W. reprezentowany przez adwokat E. S. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów według norm prawem przewidzianych zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie wymogu kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych oraz dobrego sąsiedztwa, 2) art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie ładu architektonicznego miejscowości K., 3) art. 2 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie potrzeb lokalnej społeczności, 4) art. 53 ust. 4 i 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wymaganych prawem uzgodnień i opinii przed wydaniem decyzji. Aktów współdziałania dokonano przed wydaniem decyzji następnie uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze a w ocenie skarżącej czynności te należało powtórzyć, 5) art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie możliwości udziału w postępowaniu wszystkich jego stron, 6) § 4, 5, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niedookreślenie linii nowej zabudowy, brak jednoznacznego określenia szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu, 7) art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez załączenie do decyzji mapy w skali 1:2000. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 199 – dalej "u.p.z.p.") "wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Pierwszy z zarzutów podniesionych przez skarżącego dotyczy braku kontynuacji, w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia, istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych oraz dobrego sąsiedztwa. Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Do decyzji o warunkach zabudowy dołączony jest załącznik graficzny z zaznaczonym obszarem analizowanym. Jak trafnie ocenił organ II instancji w obszarze tym znajdują się liczne obiekty związane z prowadzeniem działalności ogrodniczej, w tym magazynowe o szerokości 6-10 m i długości 30-40 m. Na działce o numerze ewidencyjnym 45/2 istnieje budynek składowo-inwentarski o wymiarach 10 na 28 metrów i wysokości 6 metrów. Należy zatem przyjąć, iż w rozpatrywanej sprawie zasada "dobrego sąsiedztwa" została zachowana. Trudno również uznać za uzasadnione zarzuty naruszenia decyzją o warunkach zabudowy ładu przestrzennego oraz braku uwzględnienia przy jej wydaniu potrzeb lokalnej społeczności. Planowany obiekt wpisuje się bowiem w istniejącą zabudowę o charakterze produkcyjno-magazynowym. Realizacja przedsięwzięcia o charakterze usługowym nie może również uznana za wpływająca negatywnie na potrzeby lokalnej społeczności. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, które jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego zostało wszczęte wnioskiem O. S. z dnia 27 września 2011 r. Wówczas Wójt Gminy M. wystąpił do Starosty [...] i Marszałka Województwa [...] o dokonanie odpowiednich aktów współdziałania co nastąpiło odpowiednio postanowieniami z dnia [...] r. i [...] r. Sprawa ustalenia warunków zabudowy była rozpatrywana decyzjami z dnia [...] r. i dnia [...] r. Rozstrzygnięcia te zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., a sprawa przekazywana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ostatecznie warunki zostały ustalone decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...]. Jednakże mamy tu do czynienia z tym samym postępowaniem, zmierzającym do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej. Zatem ponowne występowania przez organ I instancji o dokonanie uzgodnień (w odniesieniu do tego samego przedsięwzięcia) było by nie tylko zbędne, ale niedopuszczalne. Organ I instancji określając krąg stron postępowania uznał, iż są nimi właściciele nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, dla której ustalono warunki zabudowy. W ocenie składu orzekającego takie postępowanie organów administracji było trafne. Zastosowanie tu znajdują art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący nie wykazał, kto inny w tym postępowaniu mógłby skutecznie wylegitymować się interesem prawnym. Nie można podzielić stanowiska skarżącego dotyczącego naruszenia przy wydawaniu decyzji § 4, 5, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja Wójta Gminy M. określa wszystkie wymagane tam elementy poza ustaleniem linii nowej zabudowy. Od tej ostatniej odstąpiono (co wyraźnie wynika z decyzji), gdyż projektowana inwestycja znajduje się za istniejącą zabudową. Za niezasadny wreszcie zarzut skład orzekający uznał zarzut wykorzystania mapy w niewłaściwej skali. Do decyzji została dołączona bowiem mapa w skali 1:1000, zatem zgodnej z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.