II SA/Gl 1550/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Pismem z dnia [...] r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...]r. w sprawie odmowy uchwalenia [...]- jako niezgodnej z art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.jedn. Dz. z 2006 r., Nr 123, poz. 858 ze zm.) . W ocenie organu nadzoru kompetencje zarówno poszczególnych organów jednostek samorządu terytorialnego i samego przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjnego w procesie opracowania, sprawdzenia pod względem zgodności z warunkami określonymi w ustawie i uchwalania wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych określa ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy opracowanie wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych należy do przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjnego. Jakie kwestie powinien taki plan określać wymienia ust. 2 tego przepisu. Według kolejnych ustępów tego przepisu przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne przedkłada plan wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który sprawdza czy jest on zgodny z kierunkami rozwoju gminy określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz ustaleniami zezwolenia wydanego temu przedsiębiorstwu na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków (ust. 3 i ust. 4). W sytuacji, gdy opracowany przez przedsiębiorstwo plan spełnia wskazane w przepisie wymagania, rada gminy uchwala wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych w terminie 3 miesięcy od dnia przedłożenia planu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Z wykładni gramatycznej art. 21 ust. 5 ustawy wynika, że rada gminy może podjąć uchwałę w sprawie uchwalenia wieloletniego planu, ale tylko w przypadku, gdy plan ten spełnia warunki określone w ust. 3 przepisu lub powstrzymać się od jej podjęcia. Zdaniem organu nadzoru w pojęciu "plan spełniający warunki .... rada gminy uchwala" nie mieści się bowiem odmowa uchwalenia planu. W przepisie art. 21 ust. 6 ustawodawca uregulował wyłącznie kwestię związaną z niepodjęciem w ustawowym terminie przez organ gminy uchwały, stanowiąc, że "w przypadku niepodjęcia uchwały w terminie, określonym w ust. 5, plan stanowi podstawę do określenia jednorazowego zatwierdzenie taryf". Należy zatem uznać, że w przypadku negatywnej weryfikacji przedłożonego planu przez wójta, plan ten w ogóle nie powinien być przedmiotem obrad rady gminy. Organ nadzoru podkreślił, ze przywołany w podstawie kwestionowanej uchwały art. 21 ust. 3 ustawy ustala jedynie ustawowe wymogi, które winien spełniać wieloletni plan rozwoju. Nie stanowi natomiast w żadnej mierze podstawy do podejmowania przez radę gminy uchwały w zakresie odmowy uchwalania przedmiotowego planu. Organ nadzoru zwrócił uwagę na fakt, iż w stanie prawnym obowiązującym do dnia 17 sierpnia 2005 r. (tj. do dnia wejścia w życia przepisów ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw), kwestią sporną tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym była sprawa przyznania radzie gminy uprawnienia do odmowy zatwierdzania taryf ze względu na ich niezgodność z przepisami prawa. Kwestia ta nie była wprost uregulowana w ustawie. Wymieniona nowelizacja wprowadziła w tym względzie zmianę i doprowadziła do tego, że w art. 24 ust. 5 ustawodawca wprowadził upoważnienie ustawowe uprawniające radę gminy do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami prawa. Stąd też obecnie rada gminy posiada kompetencję - wskazaną wprost w przepisie - do podjęcia uchwały w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf. Organ dodał, że choć wspomniana nowelizacja zmieniła również brzmienie przepisu określającego procedurę uchwalania wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych (m.in. określenia terminu podjęcia przez radę uchwały w przypadku planu spełniającego warunki ustawowe czy w kwestii dotyczącej regulowania sytuacji, gdy rada nie podejmie wskazanej uchwały w określonym terminie), to jednak nie wprowadziła uprawnienia rady do podjęcia uchwały w przedmiocie odmowy uchwalenia takiego planu. Gdyby ustawodawca chciał przewidzieć taką możliwość, to wprost. w sposób podobny, jak to miało miejsce w przypadku odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzania w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, wyraziłby to w przepisach ustawy. Z ostrożności procesowej organ nadzoru dodał, że nawet gdyby istniała prawna możliwość podjęcia przez radę uchwały w przedmiocie odmowy uchwalenia wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych to decyzja taka powinna być w dostateczny sposób uzasadniona. Stanowisko rady powinno być zawarte w uchwale lub w załączniku do tej uchwały, stanowiącym jej integralną cześć, podczas gdy w niniejszej sprawie takiego uzasadnienia nie zawarto ani w treści uchwały, ani w protokole sesji Rady Miejskiej w S. z dnia [...]r. Ponadto organ nadzoru nie dokonując oceny merytorycznej weryfikacji wieloletniego planu dokonanej przez Prezydenta Miasta zwrócił uwagę, że uzasadnienie przedłożonego Radzie projektu uchwały nie wykazuje w żaden sposób, iż plan ten nie spełnia warunków określonych w art. 21 ust. 3 ustawy. Wskazane przez Prezydenta "wątpliwości w zakresie zgodności Wieloletniego Planu z ustaleniami zezwolenia wydanego przedsiębiorstwu na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków" nie mogą stanowić podstawy negatywnej weryfikacji. W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Gminy S. pełnomocnik, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności pełnomocnik wskazała, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków). Wyjaśniła, że Gmina ustala kierunki rozwoju sieci w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 3). Z kolei z godnie z art. 15 ust. 1 przedsiębiorstwo jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium oraz miejscowym planie, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim palnie rozwoju i modernizacji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do regulacji zawartej w tym przepisie pełnomocnik stwierdziła, że przedłożony przez [...]" nie spełniał warunków określonych w art. 21 ust. 3 ustawy - nie był bowiem zgodny z ustaleniami zezwolenia wydanego temu przedsiębiorstwu. Zezwolenie na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków realizowane było dotychczas przez to przedsiębiorstwo w oparciu o dzierżawione sieci wodociągowe i kanalizacyjne zlokalizowane na terenie dzielnic [...]. Przedłożony plan dotyczył sieci na terenie tych dzielnic, co do których Spółka miała w lipcu 2014 r. uzyskać prawo własności na skutek transakcji ze Spółką " B" w B.. Niezgodność planu z ustaleniami zezwolenia wynikała z braku finalizacji zakupu sieci w dacie złożenia wniosku o zatwierdzenie planu (tj. w dniu [...]r.). W przedłożonym projekcie nie ujęto kosztów zakupu sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Nie wiadomo było także, czy transakcja ta w ogóle dojdzie do skutku. Pomimo iż wskazane w planie zamierzenia inwestycyjne zgodne były ze studium uwarunkowań i miejscowym planem, to jednak nie obejmowały przebudowy sieci wodociągowej na wskazanych ulicach miasta ([...]), gdzie Gmina S. wraz [...] planowała przebudowę kanalizacji sanitarnej, co było niemożliwe technicznie bez równoczesnej przebudowy sieci wodociągowej. Zatem brak wskazania tych inwestycji w planie oznaczałby uniemożliwienie inwestycji przez Gminę wraz z [...] SA. Pełnomocnik Gminy podkreśliła, że plan jest także instrumentem służącym współpracy pomiędzy gminą a przedsiębiorstwem wodociągowym, a realizacja inwestycji w zakresie sieci wodociągowych i kanalizacyjnych wymaga zsynchronizowania działań obejmowanych zarówno przez gminę, jak i przedsiębiorstwa wodociągowe. Z tego względu w planie przedsiębiorstwo powinno uwzględnić inwestycje, jeśli ich realizacja warunkuje budowę urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych przez gminę. Pełnomocnik Gminy wyjaśniła, że weryfikacja prawidłowości opracowanego i przedstawionego [...]została przeprowadzona przez rzeczoznawcę (opinia z dnia 16 czerwca 2014 r.), jak również przez Prezydenta Miasta - Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miejskiego w S., a motywy podjęcia przez Radę kwestionowanej uchwały są znane. Odnosząc się do zarzutu , iż stanowisko rady powinno być zawarte w uchwale lub w załączniku stanowiącym jej integralną całość, podkreśliła, że żaden przepis prawa nie wprowadza obowiązku uzasadnienia uchwały podejmowanej na podstawie art. 21 ustawy. W szczególności obowiązek uzasadnienia uchwały nie wynika z § 141 w związku z § 131 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2001 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Z powyższych przepisów wynika wyraźnie obowiązek uzasadnienia projektów uchwał rady, a taki w niniejszej sprawie został sporządzony. Następnie pełnomocnik Gminy podniosła, że w myśl art. 21 ust. 5 ustawy plan spełniający warunki określone w ust. 3 tego artykułu rada gminy uchwala w terminie 3 miesięcy od dnia przedłożenia planu wójtowie, burmistrzowi czy prezydentowi miasta. Z kolei w przypadku niepodjęcia uchwały w terminie, o którym powyżej mowa, plan stanowi podstawę do określenia i jednorazowego zatwierdzenia taryf (ust. 6 tego przepisu). Zatem w ocenie pełnomocnik Gminy wypada zwrócić uwagę, że art. 21 ust. 6 wprowadza daleko idące konsekwencje związane z upływem terminu na podjęcie uchwały przez gminę w przedmiocie planu. Upływ tego terminu powoduje po pierwsze utratę uprawnienia rady do zajęcia stanowiska w sprawie planu przedłożonego wójtowie, burmistrzowi czy prezydentowi, a po drugie "wejście w życie" planu, skoro stanowi on podstawę do określenia jednorazowego i zatwierdzenie taryf. Podkreśliła przy tym, że powołany przepis nie wskazuje o jaki rodzaj uchwały chodzi, tzn. o uchwalającą plan czy odmawiająca uchwalenia planu. Nie różnicuje się też przyczyn z powodu których nie dochodzi do podjęcia przez gminę uchwały, tj. czy ma to miejsce wskutek zaniechania rady gminy (np. plan nie był przedmiotem obrad gminy), czy z powodu niespełnienia przez plan warunków określonych w ust. 3 przepisu art. 21 ustawy. Dlatego też zdaniem pełnomocnika gminy niezasadne jest stanowisko, iż w razie negatywnej weryfikacji planu przez prezydenta, plan ten w ogóle nie powinien być przedmiotem obrad rady gminy. Przyjmując za Wojewodą, że rada gminy może jedynie uchwalić plan, oznaczałoby to de facto pozbawienie rady gminy realnej kompetencji do oceny planu, pozbawiona byłaby możliwości podjęcia uchwały o odmowie uchwalenia planu, nawet gdyby w jej oceni plan nie spełniał warunków określonych w art. 21 ust. 3 ustawy. Z kolei brak takiej uchwały rady gminy wiązałby się z konsekwencjami wskazanymi w art. 21 ust. 6 ustawy. Przyjmując stanowisko Wojewody oznaczałoby to, że plan nie spełniający warunków określony w art. 21 ust. 3 ustawy stanowiłby podstawę do określenia i jednorazowego zatwierdzenia taryf. Zwróciła przy tym uwagę na funkcjonalny związek pomiędzy planem a taryfą za zbiorowe dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. Zgodnie z art. 24 ust. 3 do wniosku o zatwierdzenie taryf przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne dołącza szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan. Przedsiębiorstwo określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów, po dokonaniu alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców. Z kolei przychody ustala uwzględniając m.in. koszty wynikające w planowanych wydatków inwestycyjnych, na podstawie wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych. Zatem nie ulega wątpliwości, iż koszty realizacji przedsięwzięć inwestycyjnych przewidzianych w planie rzutują na stawki taryf za wodę i odprowadzanie ścieków. W analizowanej sprawie "A" Sp. z o.o. przedłożyło plan niezgodny z ustalaniami zezwolenia. W przedłożonym planie ujęto bowiem nakłady inwestycyjne, które w dacie złożenia wniosku o zatwierdzenie planu były w świetle jego zapisów nieuzasadnione, skoro transakcja nabycia sieci nie została sfinalizowana. W razie zaś niepodjęcia przez Radą Miejską w S. uchwały o odmowie uchwalenia planu Spółki, w ślad za art. 21 ust. 6 ustawy plan ten stanowiłby podstawę do określenia taryf. W ocenie Gminy w niniejszej sprawie należy dać pierwszeństwo wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisu art. 21 ustawy. Skoro rada gminy może podjąć uchwałę w przedmiocie uchwalenia planu, gdy spełnia on warunki z art. 21 ust. 3 ustawy, to może podjąć także uchwałę o odmowie uchwalenia planu, gdy plan ich nie spełnia. W przeciwnym przypadku rada byłaby pozbawiona realnej kompetencji do oceny planu. Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej potrzymała skargę i zawarte w niej argumenty. Pełnomocnik Gminy S. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik dodała, że przedsiębiorstwo ponownie złożyło wniosek o zatwierdzenie planu. Z uwagi na niepodjęcie w terminie 3 miesięcy uchwały, plan ten wszedł w życie. W dniu [...] r. Rada Miejska w S. podjęła uchwałę o odmowie zatwierdzenia taryf, której nieważność stwierdził Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...]r., które zostało zaskarżone skargą do tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów we wskazanych w ustawie przypadkach. Stosownie z kolei do art. 147 § 1 wymienionej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne opracowuje wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych będących w jego posiadaniu. Zakres przedmiotowy obowiązku opracowania tego planu oraz procedurę jego zatwierdzania określają dalsze ustępy art. 21 ustawy. W ustępie pierwszym tego przepisu ustawa stwierdza wyraźnie, że przedsiębiorstwo opracowuje plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych a nie projekt tego planu. Podjęcie uchwały przez radę gminy jest zatem aktem zatwierdzenia planu, a nie formą jego kreacji. Dowodzi tego wyraźnie przepis ust. 6, wedle którego niepodjęcie uchwały nie podważa istnienia planu i jego ważności jako podstawy dla innych czynności przedsiębiorstwa. Procedura zatwierdzania planu została szerzej uregulowana przepisami noweli z 2005 r. ( tj. ustawą z dnia [...]r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw), które zastąpiły obowiązujący wówczas bardzo lakoniczny ust. 4 Podkreślić trzeba, że sytuacja zatwierdzania wieloletniego planu rozwoju jest na gruncie ustawy porównywalna z sytuacją zatwierdzania taryfy. Dlatego też zasadnie organ nadzoru odwołuje się do tego, wskazując jednakże na zasadnicze różnice w procedurze zatwierdzania planu oraz wskazanych wyżej taryf. Dotyczący wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych przepis art. 21 w ust. 2 określa szczegółowo zakres przedmiotowy takiego planu, czyli jakie kwestie powinien taki plan określać. Według kolejnych ustępów (m.in. ust. 3, który ustala ustawowe wymogi, które winien spełniać taki plan) - przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne przedkłada plan wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który sprawdza czy jest on zgodny z kierunkami rozwoju gminy określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz ustaleniami zezwolenia wydanego temu przedsiębiorstwu na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Cytowany przepis nie stanowi natomiast w żadnej mierze podstawy do podejmowania przez radę gminy uchwały w zakresie odmowy uchwalania przedmiotowego planu. Według ust. 5 w sytuacji, gdy opracowany przez przedsiębiorstwo plan spełnia wskazane w przepisie wymagania, rada gminy uchwala wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych w terminie 3 miesięcy od dnia przedłożenia planu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Z wykładni gramatycznej tego zapisu (tj. art. 21 ust. 5) wynika, że rada gminy może podjąć uchwałę w sprawie uchwalenia wieloletniego planu, ale tylko w przypadku, gdy plan ten spełnia warunki określone w ust. 3 przepisu lub powstrzymać się od jej podjęcia. W pojęciu "plan spełniający warunki .... rada gminy uchwala" nie mieści się bowiem odmowa uchwalenia planu. Argumentem dla takiego rozumienia powyższego zapisu jest treść art. 21 ust. 6 ustawy, gdzie ustawodawca uregulował kwestię związaną z niepodjęciem w ustawowym terminie przez organ gminy uchwały, stanowiąc, że "w przypadku niepodjęcia uchwały w terminie, określonym w ust. 5, plan stanowi podstawę do określenia jednorazowego zatwierdzenie taryf". Uregulowana zatem została sytuacja, gdy w przewidzianej powyżej procedurze nie dojdzie do uchwalenia przedłożonego planu. Należy zatem uznać, że w przypadku negatywnej weryfikacji przedłożonego planu przez wójta, plan ten w ogóle nie powinien być przedmiotem obrad rady gminy, a postępowanie w takiej sytuacji uregulował sam ustawodawca. Dodatkowo trzeba przyznać, że na podstawie tej samej ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw, wprowadzona została także zmiana w treści art. 24 dotyczącego taryf. Nowelizacja w tym zakresie wprowadziła wprost upoważnienie ustawowe uprawniające radę gminy do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami prawa. Dlatego też podzielić trzeba stanowisko organu nadzoru, iż rada gminy posiada kompetencję - wskazaną wprost w przepisie art. 24 ust. 5 ustawy - do podjęcia uchwały w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf, natomiast nie posiada takiej kompetencji w stosunku do przedkładanych jej wieloletnich planów rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych (art. 21 ust. 3 ustawy. Jak wskazano powyżej i wyraził to organ nadzoru pomimo, iż wspomniana nowelizacja zmieniła brzmienie powoływanego przepisu art. 21 określającego procedurę uchwalania wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych (m.in. wprowadziła określenie terminu podjęcia przez radę uchwały w przypadku planu spełniającego warunki ustawowe czy w kwestii dotyczącej regulowania sytuacji, gdy rada nie podejmie wskazanej uchwały w określonym terminie), to jednak nie wprowadziła uprawnienia rady do podjęcia uchwały w przedmiocie odmowy uchwalenia takiego planu. Należy zatem w tych okolicznościach przyznać, że gdyby ustawodawca chciał przewidzieć taką możliwość, to wprost. w sposób podobny, jak to miało miejsce w przypadku art. 24 ustawy - odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzania w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, wyraziłby to w przepisach art. 21ustawy. Z wskazanych powyżej względów skarga musiała odnieść skutek i stąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym Sąd orzekł w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały, która nie stanowi prawa miejscowego