II SA/Gl 1572/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi O.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, wydania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. po otrzymaniu, za pośrednictwem Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w K., wniosku O. P. o wydanie prawa jazdy kat. B z adnotacją egzaminatora o uzyskaniu pozytywnego wyniku egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kat. B, przeprowadzonego w formie egzaminu teoretycznego w dniu [...] r. i praktycznego w dniu [...] r. wraz z wymaganymi załącznikami, tj.: - orzeczeniem lekarskim nr [...]z dnia [...]r., - zaświadczeniem nr [...]z dnia [...]r. o ukończeniu kursu dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii B (15 godzin zajęć teoretycznych i 20 godzin praktycznych), wydał O. P. prawo jazdy kat. B nr [...] na druku [...]. W dniu [...] r. do organu wpłynął sprzeciw Prokuratora Prokuratury Rejonowej K.-[...] w K. sygn. akt [...] z [...]r., od decyzji z dnia [...] r. w sprawie wydania O. P. prawa jazdy kat. B, z uwagi na fakt, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, warunkujące wydanie ww. decyzji o wydaniu prawa jazdy kat. B, okazały się fałszywe. Z uzasadnienia sprzeciwu wynika, że Prokuratura Rejonowa K.-[...] w K. nadzorowała postępowanie przygotowawcze przeciwko A. K., J. K., M. M. i innym podejrzanym o przestępstwo z art. 231 § 1 Kk i inne. Jak ustalono w toku tego postępowania, A. K., prowadzący działalność gospodarczą - Firmę "A" w K., jako kierownik Ośrodka Szkolenia Kierowców w K., w dniu [...]r. w zaświadczeniu nr [...]o ukończeniu kursu prawa jazdy kat. B dla O. P. potwierdził nieprawdę co do odbytych 15 godzin zajęć teoretycznych, podczas gdy w rzeczywistości w zajęciach tych uczestniczyła tylko 2-3 razy po jednej godzinie. W tej sytuacji Prezydent Miasta K., postanowieniem z dnia [...] r.: - wznowił z urzędu postępowanie administracyjne, zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] r. w sprawie wydania O. P. prawa jazdy kat. B, - zawiesił wznowione postępowanie, do czasu wydania przez Sąd Rejonowy K.-[...] w K. wyroku w sprawie o sygn. akt [...] przeciwko A. K. i innym. W dniu [...] r. do organu wpłynął odpis prawomocnego wyroku sygn. akt [...] z dnia [...] r. Sąd w pkt 3 wyroku uznał oskarżonego A.K. za winnego tego, że w okresie od [...] r. do [...] r. w K. dopuścił się przestępstw, m.in. w dniu [...] r. w K., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jako kierownik Ośrodka Szkolenia Kierowców, będąc tym samym osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu mającego znaczenie prawne w postaci zaświadczenia o numerze [...] o ukończeniu kursu praw jazdy kategorii B dla O. P., potwierdził nieprawdę co do w pełni odbytych zajęć teoretycznych, a stanowiącym jedną z podstaw dopuszczenia do egzaminu państwowego na prawo jazdy, podczas gdy wymieniona w rzeczywistości w zajęciach tych nie uczestniczyła, tj. czynu z art. 271 § 3 Kk. Następnie Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne. Ponadto, poinformowało stronę o przysługującym jej - przed wydaniem decyzji - prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. O. P., zgodnie z protokołem przyjęcia wyjaśnień strony z dnia [...] r., zapoznała się z aktami postępowania i zapowiedziała wniesienie do niego zastrzeżeń na piśmie. W dniu [...]r. do organu wpłynęło pismo O. P. z dnia [...]r., w którym poinformowała, że wystąpiła do Sądu Rejonowego K.-[...] w K. III Wydział Karny w sprawie o sygn. akt [...] o wydanie odpisu protokołu jej przesłuchania jako świadka we wzmiankowanej sprawie. W związku z powyższym strona wniosła o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, gdyż ustosunkowanie się w przedmiotowym zakresie będzie możliwe dopiero po zapoznaniu się z protokołem jej przesłuchania w sprawie karnej oraz z zapadłym w przedmiotowej sprawie wyrokiem - w zakresie okoliczności mających znaczenie w stosunku do jej osoby. O. P. zaznaczyła, że wobec znaczącego upływu czasu nie pamięta czego dotyczyły złożone przez nią zeznania. Niemniej jednak wskazała, iż spełniała i spełnia wszystkie przesłanki konieczne do wydania prawa jazdy, w tym: odbyła wymagane szkolenie teoretyczne oraz praktyczne, na dowód czego otrzymała stosowne zaświadczenie, a przede wszystkim zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy na prawo jazdy. Jednocześnie strona zwróciła się o ewentualne wystąpienie przez organ administracyjny do Sądu o przekazanie treści jej zeznań, aby na bazie tych materiałów mogła wypowiedzieć się co do zebranych w sprawie dokumentów i żądań. Jednakże Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 27 lutego 2013 r., poz. 267) w związku z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) oraz § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. poz. 1005 z późn. zm.), orzekł o: 1. uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie wydania O. P. prawa jazdy kat. B, 2. odmowie wydania O. P. prawa jazdy kat. B. Organ wyjaśnił, iż wobec związania organów administracji publicznej ustaleniami prawomocnego wyroku Sądu, argumenty podnoszone w toku postępowania, w obecnie obowiązującym stanie prawnym pozostają bez znaczenia dla oceny istnienia przesłanek wznowienia przedmiotowego postępowania oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z powyższych względów wniosek strony o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie mógł zostać uwzględniony. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem strony, iż spełniała i spełnia wszystkie przesłanki konieczne do wydania prawa jazdy, w tym: odbyła wymagane szkolenie teoretyczne oraz praktyczne, na dowód czego otrzymała stosowne zaświadczenie, bowiem - jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego K. - [...] w K. sygn. akt [...] z dnia [...]r. - A. K. poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu Nr [...] z dnia [...] r. o ukończeniu przez O. P. kursu dla osób ubiegających się o prawo jazdy kat. B. W tym stanie rzeczy organ I instancji dopatrzył się przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 Kpa. Organ wskazał przechodząc do rozstrzygnięcia istoty sprawy, że za podstawę prawną decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy wydawanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 należy, co do zasady, przyjąć przepis prawa materialnego obowiązujący w dniu wydania tej decyzji. W wyroku z 28 czerwca 1984 r., I SA 86/84 (ONSA 1984, Nr 1, poz. 59 z glosą J. Borkowskiego, OSPiKA 1985, Nr 5, poz. 95) NSA stwierdził: "Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Wobec tego organ administracji państwowej, wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania". Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, prawo jazdy jest wydawane osobie, która: 1) osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii; 2) uzyskała orzeczenie: a) lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, b) psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie dotyczy prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T; 3) odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii; 4) zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii; 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, w wyniku negatywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w ust. 1, należy odmówić wydania prawa jazdy lub pozwolenia. Zatem organ I instancji stwierdził, że ujawnione okoliczności faktyczne, wskazują na fakt, iż O. P. nie odbyła szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy kat. B, a tym samym nie spełnia przesłanki do wydania prawa jazdy kat. B, przewidzianej w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, co uzasadnia odmowę wydania jej prawa jazdy kat. B. W odwołaniu O. P. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także uznania okoliczności faktycznych za udowodnione w sytuacji, gdy nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Sformułowała także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie wydania pierwotnej decyzji; b) § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania pojazdami poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie wydania pierwotnej decyzji. Jednakże zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, jako zgodnej z prawem. Kolegium wyjaśniło, że decyzja administracyjna ostateczna ma charakter trwały. Jej weryfikacja możliwa jest tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w kodeksie oraz w przepisach szczególnych. Możliwości takie stwarza m.in. tryb wznowienia postępowania administracyjnego. Zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub 145b § 1 k.p.a., przy braku przesłanek negatywnych, wskazanych w art. 146 k.p.a., pozwala na wzruszenie decyzji ostatecznej. W rozpatrywanej sprawie, organ I instancji uchylił dotychczasową decyzję ostateczną i wydał nowe rozstrzygnięcie o istocie sprawy wskazując na przesłankę fałszywości dowodów (dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe - art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zastosowanie wskazanego przepisu wymaga łącznego zaistnienia trzech następujących wymogów: 1) w postępowaniu dowodowym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wystąpił fałszywy dowód, 2) sfałszowanie takiego dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, 3) fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Zdaniem organu II instancji, analiza materiału dowodowego wskazuje, że wszystkie ww. wymogi wystąpiły w niniejszej sprawie. Treść prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego K. - [...] w K. z dnia [...]r., sygn. akt [...], nie pozostawia wątpliwości, że A. K. w dniu [...]r. w K., jako kierownik Ośrodka Szkolenia Kierowców, będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu mającego znaczenie prawne w postaci zaświadczenia o nr [...] o ukończeniu kursu prawa jazdy kat. B przez O. P., potwierdził nieprawdę co do w pełni odbytych zajęć teoretycznych, a stanowiącym jedną z podstaw dopuszczenia ww. do egzaminu państwowego na prawo jazdy, podczas gdy wymieniona w rzeczywistości w zajęciach tych nie uczestniczyła. Wskazane zaświadczenie potwierdzało wówczas spełnienie jednego z podstawowych warunków wydania prawa jazdy, tj. odbycia wymaganego szkolenia (uchylony już przepis art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Zrealizowanie tego wymogu potwierdzało wyłącznie zaświadczenie wydane przez uprawniony podmiot, a nadto tylko takie, które potwierdzało rzeczywiście ukończenie kursu odpowiadającego obowiązującym wówczas przepisom prawa. Zaświadczenie potwierdzające odbycie wymaganego szkolenia wydane w sytuacji, w której szkolenie to nie zostało w pełni zrealizowane jest zaświadczeniem nieautentycznym (nieprawdziwym co do treści). Oznacza to w rezultacie, że na dzień wydania prawa jazdy kat. B O. P. nie spełniła wszystkich warunków wydania prawa jazdy tej kategorii. Z tego też względu dotychczasowa decyzja podlega uchyleniu. Dalej Kolegium podało, że postępowanie wznowieniowe - w przeciwieństwie do postępowania nieważnościowego (art. 156 i n. k.p.a.) - jest postępowaniem merytorycznym, tzn. wymagającym od organu - w przypadku wystąpienia przesłanki wznowieniowej - nie tylko uchylenia decyzji dotychczasowej, ale także rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Jeżeli przepis prawa nie stanowi inaczej, rozstrzygnięcie to następuje w oparciu o aktualny (obowiązujący aktualnie w dacie orzekania) stan prawny (postępowanie wznowieniowe ma charakter merytoryczny, a nie kontrolny). Tymczasem O. P. nie spełnia aktualnie przesłanek wydania uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B. Nie odbyła bowiem wymaganego szkolenia, a dopiero posiadanie zaświadczenia o jego odbyciu, upoważnia do przystąpienia do egzaminu. Z tego też względu, rozpatrując sprawę co do istoty, konieczna stała się odmowa wydania prawa jazdy kat. B. Kolegium nie dostrzegło też naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym w stopniu oddziałującym na ustalenie stanu faktycznego sprawy, zapoznano ją z aktami sprawy przed wydaniem decyzji (protokół z dnia [...]r.). Wprawdzie strona zaznaczyła wówczas, że wniesienie zastrzeżenia na piśmie, jednak prawo takie nie może być nieograniczone terminem i nie może służyć do przedłużania postępowania. Stronie zagwarantowano rozsądny czas na wypowiedzenie się (ponad 7 dni), w którym mogła zapoznać się także z aktami sprawy sądowej karnej (a w zasadzie tylko z protokołem jej przesłuchania jako świadka), o ile uznała, że ma to dla niej określone znaczenie. Zapoznanie się ze wskazanym protokołem nie jest czynnością skomplikowaną, wymagającą znacznego czasu, a tylko w takich warunkach można byłoby rozważyć ewentualne przesunięcie terminu wydania decyzji w sprawie. Z tych względów odwołania nie uwzględniono. W skardze na decyzję ostateczną O. P. domagała się uchylenia decyzji obydwu instancji jako wydanej z naruszeniem art. 10 § 1, art. 8, art. 1 i art. 77 § 1 Kpa, a także wskutek błędnego zastosowania art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami i § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MTBiGM, w niej powołanego. W szczególności, skarżąca zarzuciła, że organ administracji nie ustosunkował się przed wydaniem decyzji do jej wniosku o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia jej gwarancji procesowych. Skarżąca wyjaśniła, że protokół przesłuchania jej w sprawie karnej odebrała w dniu [...]r., a więc już po doręczeniu jej decyzji organu I instancji, zaś organ ten z góry założył, że jej argumenty są bez znaczenia w sprawie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego, skarżąca podała, że przywołane przez organy akty prawne nie obowiązywały w dacie wydania jej prawa jazdy, zaś ocena warunków do otrzymania tego dokumentu powinna być dokonywana wg. stanu prawnego, obowiązującego w chwili wydania decyzji pierwotnej, gdyż w przeciwnym wypadku, oceniając ówczesny stan faktyczny w oparciu o aktualny stan prawny, doszłoby do uznania, ze nie spełnia również innych przesłanek do wydania prawa jazdy gdyż zmieniała się minimalna ilość zajęć teoretycznych. Ponadto, skarżąca podniosła, że nie była stroną postępowania karnego i nie miała możliwości zaskarżenia zapadłego w tej sprawie orzeczenia, ani też nie została uznana za winną popełnienia czynu z art. 271 § 3 Kk. W tej sytuacji wydana decyzja jest nie do pogodzenia z zasadą ochrony praw nabytych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącej co do zarzutu naruszenia prawa materialnego dodatkowo podniosła, że w świetle rozporządzenia wykonawczego obowiązującego w dacie ubiegania się przez skarżącą o prawo jazdy, jedna godzina zajęć to w istocie 45min, zaś organ nie dokonał stosownych obliczeń, co do rzeczywistej liczby godzin odbytych zajęć. Nadto, wobec treści wyroku karnego, organ administracji powinien zwrócić się do skarżącej o przedłożenie innego dokumentu potwierdzającego odbycie szkolenia, gdyż chodzi o dokument prywatny. Wreszcie zarzuciła, że organ dopiero w uzasadnieniu decyzji wypowiedział się co do przyczyn nieuwzględnienia wniosku dowodowego skarżącej, a powinien to uczynić w piśmie przed wydaniem rozstrzygnięcia. Pełnomocnik złożyła do akt poświadczony przez siebie za zgodność dokument w postaci zaświadczenia nr [...] z dnia [...]r. o ukończeniu szkolenia dodatkowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy. Na pytanie Sądu, pełnomocnik podała, że nie dysponuje wiedzą, czy skarżąca oprócz przedłożonego przez nią zaświadczenia dysponowała innym dokumentem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważyło, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też organy administracji nie uchybiły regulacjom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W toku wznowionego postępowania organy administracji należycie zebrały bowiem materiał dowodowy, dochowując gwarancji procesowych, należnych skarżącej jako stronie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. o wydanie prawa jazdy kat. B. W niniejszej sprawie nie budzi żadnej wątpliwości fakt, że wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa w postaci wystąpienia fałszywego dowodu, co stwierdzono przywołanym wyżej prawomocnym orzeczeniem sądu. Ustawodawca przewidział, że w takim wypadku wznowienie postępowania następuje z urzędu, co oznacza, że nie można ferować zarzutu naruszenia zasady ochrony praw nabytych. Z mocy art. 11 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skarżącego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Jak wyjaśniono w orzecznictwie, niedopuszczalne jest ograniczenie prejudycjalności wyroków karnych w rozumieniu tego przepisu, wyłącznie do wyroków skazujących, wydanych wobec podmiotu występującego jako strona postępowania przed organem administracji, a następnie sądem administracyjnym (vide: wyroki NSA z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 587/09, niepublik., z dnia 1 kwietnia 2008 r. sygn. akt I FSK 433/07, Legalis i z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1819/07 Legalis). Zatem nie mógł odnieść skutku zarzut, że skarżąca nie była uczestnikiem postępowania karnego i nie mogła wnieść środka odwoławczego od wyroku skazującego A.K. za czyn z art. 271 § 3 Kk. Mając na uwadze opis czynu, zawarty w przywołanym przez organy administracji wyroku, zauważyć przyjdzie, ze Sąd Rejonowy K. – [...] zmodyfikował zarzut aktu oskarżenia, stwierdzając że skarżąca nie uczestniczyła w zajęciach teoretycznych, będących jedną z podstaw dopuszczenia do egzaminu państwowego na prawo jazdy. Chybiony jest zatem zarzut skargi, iż organy administracji nie dokonały przeliczenia rzeczywistej liczby odbytych zajęć, skoro jedna godzina to w istocie 45 min. Opisany w wyroku karnym czyn, stanowi bowiem, że skarżąca w ogóle nie uczestniczyła w zajęciach teoretycznych. Zresztą, nawet w świetle aktu oskarżenia skarżąca uczestniczyła w zajęciach tylko 2-3 razy po jednej godzinie, co w żadnym wypadku nie mogło odpowiadać wymaganej liczbie 15 godzin. Nie sposób też nie zauważyć, że przy odmiennym rozumowaniu mogłoby się okazać, że wyrok karny jest wadliwy, skoro czyn z art. 271 § 3 Kk dotyczy wyłącznie poświadczenia nieprawdy w dokumencie mającym znaczenie prawne. Organ administracji nie może zaś czynić własnych ustaleń, odmiennych od ustaleń prawomocnego wyroku skazującego. Z tych samych przyczyn podzielić należy pogląd organu I instancji, że bez znaczenia dla wyniku sprawy jest treść zeznań złożonych przez skarżącą w charakterze świadka w sprawie karnej. Sąd administracyjny nie podzielił też zarzutu skarżącej, że organ powinien ustosunkować się do jej wniosku dowodowego w odrębnym piśmie przed wydaniem rozstrzygnięcia. Nawet przyjęcie koncepcji, że odmowa przeprowadzenia dowodu winna nastąpić w drodze postanowienia z art. 123 Kpa, to w sytuacji, gdy nie przysługuje na nie zażalenie, niewydanie tego rodzaju aktu nie może stanowić o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie do tego podnieść należy, że skarżąca dysponowała odpisem swoich zeznań, składając odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, a zatem mogła wskazać na kwestie, które jej zdaniem podważały rozstrzygnięcie tego organu. Tymczasem w odwołaniu w żaden sposób nie nawiązano do uzyskanego dowodu, co i tak mogłoby zmierzać jedynie do niedopuszczalnej polemiki z ustaleniami prawomocnego wyroku karnego, których nie może podważyć ani organ administracji, ani sąd administracyjny. Dla wyniku niniejszej sprawy bez znaczenia jest też fakt uzyskania przez skarżącą kolejnego zaświadczenia nr [...] z dnia [...] r. o ukończeniu szkolenia dodatkowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy, bowiem dokument ten został wydany już po zakończeniu postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, organ I instancji umożliwił też skarżącej przedłożenie wymaganych dokumentów przed wydaniem decyzji, skoro wyznaczył jej termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a skarżąca w toku postępowania przed organem I instancji, ani nawet w odwołaniu od tej decyzji, nie powołała się na dysponowanie innym zaświadczeniem o odbyciu szkolenia. Nie mógł też odnieść skutku zarzut naruszenia prawa materialnego z uwagi na zastosowanie przez organy administracji ustawy o kierujących i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. W tym względzie podzielić należy wywód prawny, zawarty w motywach decyzji Kolegium co do konieczności ponownego orzeczenia co do istoty sprawy, tak jakby nie była w ogóle rozstrzygnięta w danej instancji w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanki wznowieniowej (art. 151 § 1 pkt 2 Kpa). Co do zasady, organ administracji stosuje wówczas prawo materialne obowiązujące w dacie ponownego rozpoznania sprawy. Wyjątek dotyczy decyzji deklaratoryjnych, a także przypadku gdy norma intertemporalna nakazuje stosowanie przepisów uchylonych, jak to przewiduje np. art. 204 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145). Zakładając racjonalność ustawodawcy, przepis ten byłby całkowicie zbędny, gdyby zasadą było rozpatrywanie sprawy wznowieniowej na podstawie przepisów prawa materialnego, obowiązującego w dacie wydania decyzji dotychczasowej (pierwotnej). O ile zatem badanie wystąpienia przesłanek wznowieniowych odnosi się do stanu faktycznego i prawnego z daty wydania decyzji dotychczasowej, to stwierdzenie wady z art. 145, art. 145a i art. 145b Kpa, prowadzi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty ponownego orzekania przez organy administracji. Zresztą i w takim wypadku, a mianowicie przy uwzględnieniu ustawy – Prawo o ruchu drogowym, skarżąca nie spełniłaby ustalonego wymogu z art. 90 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w postaci odbycia wymaganego szkolenia. Zatem niezależnie od materialnoprawnej podstawy ponownego rozstrzygnięcia sprawy, zachodziła podstawa do uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowy wydania skarżącej prawa jazdy kat. B, skoro w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne z art. 146 Kpa. Z tych względów nie podzielając zarzutów skargi co do naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. bu