II SA/Gl 1609/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, rejestracji pojazdu w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy - wydaną w wyniku wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego - decyzję Prezydenta Miasta Ż. z dnia [...] r., nr [...], uchylającą własną decyzję z dnia [...] r., nr [...] w sprawie rejestracji autobusu marki [...] o nr rej. [...] i odmawiającą rejestracji tego pojazdu. W skardze sformułowany został także wniosek o wstrzymanie wykonania powołanego na wstępie rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący nie może ponosić ujemnych konsekwencji faktu, że inna osoba w oparciu o fałszywy dokument, złożyła wniosek o rejestrację nabytego przez niego od autokomisu autobusu. Wyjaśniono, że przedmiotowy pojazd skarżący wykorzystuje przy świadczeniu usług transportowych w zakresie stałej obsługi linii komunikacyjnej, co przynosi mu wymierny dochód. Podkreślono, że skarżący zapłacił za pojazd wysoką cenę i nadal ponosi bieżące opłaty z nim związane, przy czym nie ma możliwości zakupu kolejnego autobusu. Zwrócono uwagę, że odmowa zarejestrowania pojazdu uniemożliwia jego korzystanie, zaś przymusowy przestój rodzi poważną stratę. Zaznaczono, że decyzją organów ścigania przedmiotowy autobus został wydany skarżącemu na przechowanie, a zatem uznano, że skarżący daje należytą rękojmię sprawowania pieczy nad pojazdem, gwarantując jednocześnie jego udostępnienie do sprawy karnej. W ocenie wnioskodawcy nie jest sprawiedliwe by ponosił on jedynie ujemne skutki zaistniałej sytuacji i nie mógł używać pojazdu zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przyjęto, że autor wniosku należycie go nie umotywował, jak również nie wskazał dowodów na jego poparcie. Zdaniem organu we wniosku przywołano jedynie ogólnie fakt niemożności korzystania z pojazdu z jednej strony, zaś z drugiej koszty związane z jego przechowywaniem oraz rosnące koszty postoju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek, zważył: W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tak więc z uwagi na fakt, że instytucja wstrzymania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z orzecznictwem przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową i niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody spowodowanej wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu rozpoznawany wniosek należało uznać za uzasadniony. Wnioskodawca wykazał relację między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń wynikających z treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że choć wykonanie decyzji o odmowie rejestracji pojazdu ma skutek odwracalny, Sąd zgadza się ze skarżącym, że użytkowanie pojazdu jest niezbędne do kontynuowania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, zwłaszcza w sytuacji, jeśli dotyczy ona regularnego przewozu spornym pojazdem osób w krajowym transporcie drogowym. Fakt niemożności korzystania z jedynego samochodu (przy braku możliwości zakupu kolejnego) skutkować może nie tylko uciążliwością przy wykonywaniu działalności, ale w konsekwencji brakiem możliwości jej wykonywania, co z kolei skutkuje utratą przez wnioskodawcę źródła utrzymania. Nie bez znaczenia pozostaje także trudna sytuacja w sektorze gospodarczym i na rynku pracy. Na marginesie dodać wypada, że użytkowanie przedmiotowego pojazdu nie zagraża interesowi społecznemu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.