II SA/Gl 161/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku postanawia odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r., nr [...] o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu. W dniu rozprawy tj. w dniu 26 kwietnia 2017 r. skarżący telefonicznie poinformował Sąd, że prawdopodobnie nie zdąży przybyć na rozprawę. Pismem z dnia 11 maja 2017 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 26 kwietnia 2017 r. wskazując, że spóźnił się na rozprawę ponieważ sąsiad, który wiózł go na rozprawę zagapił się i w konsekwencji spowodował kolizję. Następnie, skarżący wskazał, że dowiedział się w Urzędzie Gminy K. o tym, że powinien wystąpić z wnioskiem o uzasadnienie. Skarżący wyraził zdziwienie tym faktem ponieważ jest prostym obywatelem i nie zna się na przepisach. Do pisma załączono wniosek z dnia 11 maja 2017 r. o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II wezwano skarżącego do nadesłania 3 odpisów pisma oraz wskazania daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminowi i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 1 czerwca 2017 r. W piśmie z dnia 6 czerwca 2017 r., złożonym przez skarżącego osobiście w Sądzie, skarżący wskazał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 10 maja 2017 r., gdy skarżący telefonicznie uzyskał informację od Wydziału Informacji Sądowej tut. Sądu, że nie otrzyma uzasadnienia wyroku dopóki nie wystąpi z wnioskiem o jego wydanie. Skarżący podkreślił, że nie zna się na przepisach ponieważ nie są mu na co dzień potrzebne. Ponadto, skarżący wskazał, że zgłaszał chęć uczestnictwa w rozprawie jednak ze względu na spowodowanie kolizji drogowej przez sąsiada, który miał zawieźć go na rozprawę nie mógł stawić się w Sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99). W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Skarżący podał, że przyczyną niedopełnienia czynności w terminie był fakt, że oczekiwał doręczenia wyroku na piśmie ponieważ nie mógł być obecny na rozprawie, o czym informował Sąd. Zakładał również, że jako osobie składającej skargę, wyrok ten zostanie przesłany w formie pisemnej do domu. Zdaniem Sądu w kontekście wskazanych przez skarżącego okoliczności, nie można uznać, że nie ponosi on winy. Przede wszystkim wskazać trzeba, że doręczone w dniu 11 kwietnia 2017 r. skarżącemu pisemne zawiadomienie o terminie rozprawy zawierało zarówno telefon i adres Sądu oraz sygnaturę akt, jak również pouczenie, że niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy oraz, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku. Skoro skarżący nie wziął udziału w rozprawie to w jego interesie leżało dowiedzenie się (chociażby telefonicznie), jaki w sprawie zapadł wyrok i ewentualnie złożenie w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Tym bardziej, że – jak wynika z akt sprawy – skarżący kontaktował się z Sądem telefonicznie celem poinformowania, że nie pojawi się na rozprawie ze względu na kolizję drogową. Niefrasobliwością było natomiast ze strony skarżącego założenie, że wyrok może być dla niego jedynie korzystny i zostanie mu doręczony z urzędu. A zatem przy należytej dbałości o swoje sprawy skarżący mógł zasięgnąć informacji o treści wyroku drogą telefoniczną i tym samym złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia w terminie. W konsekwencji należało stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Doszło bowiem do tego zdaniem Sądu, w wyniku co najmniej niedbalstwa, czy też braku należytej staranności skarżącego. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.