II SA/Gl 162/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. A. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. K. A. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] r. Na mocy powyższej uchwały Rada Miasta K. ustaliła strefę płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta K. Pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. skarżąca ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę organu wskazywała, że zawarty tam wniosek o odrzucenie skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem skarżącej w sprawie nie zachodzi tożsamość przedmiotowa spraw, z inną prawomocnie rozstrzygniętą przez Sąd sprawą. Przedmiotowa uchwała była wielokrotnie zmieniana i stąd nie można przyjąć, że w sprawie zaskarżonej uchwały Sąd już orzekał i prawomocnie oddalił skargę, ponieważ poprzednie orzeczenie zapadło w przedmiocie uchwały w innej postaci. Wyrokiem z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt IV SA/GL 354/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Rzecznika Praw Obywatelskich na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Stan powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron. Zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę zarówno element podmiotowy jak i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 354/05. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Rzecznika Praw Obywatelskich na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania. Przedmiotem skargi oraz oceny dokonanej przez ten Sąd była w całości uchwała Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania. Potwierdza to przede wszystkim sentencja tego orzeczenia, jak i przywołana w stanie faktycznym tego wyroku treść złożonej skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi K. A. również jest cała uchwała Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania i w związku z tym nie ma znaczenia podnoszony przez skarżąca w piśmie z dnia 4 stycznia 2012 r. argument, że przedmiotowa uchwała była wielokrotnie zmieniana. Należy przyjąć, że przedmiotem rozpoznania jest treść praw i obowiązków wynikających z tego samego aktu prawa miejscowego, czyli uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, stąd też przedmiot obu spraw jest tożsamy. Rozważając kwestię tożsamości podmiotowej w obu sprawach wskazać należy, że skarżącym w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 354/05 był Rzecznik Praw Obywatelskich, natomiast skarżącym w przedmiotowej sprawie jest K. A. Wskazać należy, że podstawę prawną do złożenia przez Rzecznika skargi do sądu administracyjnego stanowi przepis art. 1 ust. 2 i 3 oraz art. 14 pkt 6 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (j.t. z 2001 r. Dz. U. Nr 14, poz. 147, ze zm.). Artykuł 1 ust. 2 i ust. 3 (stanowiący powtórzenie art. 208 ust. 1 Konstytucji RP) określa pozycję ustrojową Rzecznika Praw Obywatelskich. Wynika z niego, że Rzecznik stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela, określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych. Redakcja tego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że zadaniem Rzecznika jest ochrona całokształtu praw i wolności człowieka i obywatela. Zgodnie z art. 14 pkt 6 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich, Rzecznik może m.in. wnosić skargi do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach na prawach przysługujących prokuratorowi, Rzecznik nigdy nie działa we własnym interesie, lecz realizuje swoje kompetencje w celu ochrony prawi interesów obywateli. Podjęcie konkretnego działania przez Rzecznika nie wymaga zgody osób, których praw lub obowiązków działania te mogłyby dotyczyć. Powyższe oznacza, że składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, Rzecznik Praw Obywatelskich działał w imieniu i na rzecz wszystkich podmiotów, których praw i obowiązków dotyczyła treść skarżonego aktu prawa miejscowego, w tym również K. A. W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że niniejszej sprawie zachodzi zarówno tożsamość podmiotów jak i przedmiotu ze sprawą o sygn. akt IV SA/Gl 354/05, która została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 maja 2006 r. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz.1591, ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Prawo to zostaje jednak ograniczone ust. 2 tego przepisu, który stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skargę K. A. jako niedopuszczalną należało odrzucić. Na marginesie należy wskazać, że w analogicznej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 387/11 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/GL 767/10 i odrzucił skargę S. K. uchwałę Rady Miejskiej K. nr [...] z dnia [...] r.