II SA/Gl 1623/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. P. i C. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy obiektów budowlanych oddala skargę. Dnia [...] r. C. P. zam. ul. [...]., wystąpił do Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w K. o dokonanie pilnej kontroli budowy na działce przy ul. [...] w K. W ocenie wnioskodawcy prowadzone roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak również przepisy techniczno-budowlane. Dnia [...] zostały przeprowadzone oględziny, w ramach których stwierdzono, iż na spornej nieruchomości wykonano fundamenty pod wiatę. Jednocześnie stwierdzono, iż roboty zostały przeprowadzone legalnie, na podstawie zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych dokonanego przez inwestora J.W., właściciela nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się jednocześnie pismo Prezydenta K. z dnia [...] r. o braku sprzeciwu wobec robót objętych zgłoszeniem. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie. Odwołanie od tej decyzji złożyli C. P. i J. P. (nazywani w dalszej części uzasadnienia również "skarżącymi") reprezentowani przez radcę prawnego G. M.. Zarzucili organowi I instancji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W ocenie odwołujących się realizacja zamierzenia narusza prawo. Wskazali tu odległość wiaty od ich działki, okoliczność, oraz, że wiata została przykryta płytami poliwęglanowymi, w związku z czym należy traktować ją jako budynek, którego wzniesienie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Stanowi bowiem zadaszone miejsce garażowe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił skarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie organu PINB w K. nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Dotyczyło to zwłaszcza innych konstrukcji znajdujących się na działce inwestora. Jeśli bowiem uznać je za wiaty (altany) wówczas konieczne było by wszczęcie procedury legalizacyjnej. Rozstrzygnięcie organu II instancji zostało zaskarżone do tutejszego Sądu przez C. P. i J. P., jednakże skarga ta została oddalona wyrokiem z dnia 24 października 2013 r. (sygn. II SA/Gl 645/13). Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał J.W. wstrzymanie robót budowlanych prowadzonych na nieruchomości położonej przy ul. [...]w K.. Jednocześnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał inwestorowi zaniechanie robót budowlanych prowadzonych na tej nieruchomości. Jednakże, na skutek odwołania złożonego przez inwestora [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił skarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uznał, iż ten ostatni nie ustalił w sposób jednoznaczny, czy budowana wiata ma pełnić funkcję zadaszonego miejsca postojowego. W takim przypadku musiała by w pełni odpowiadać warunkom technicznym, jakie powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z wątpliwościami, czy zrealizowany obiekt może być wykorzystywany jako zadaszone miejsce parkingowe, PINB w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] (wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane) nakazał inwestorowi wykonanie trwałych zabezpieczeń przed parkowaniem pod wiatą samochodem. Odwołanie od tej decyzji złożyli skarżący reprezentowani przez radcę prawnego G. M.. Zarzucili oni organowi I instancji zastosowanie błędnej podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia. W ocenie odwołujących się tą podstawą winien być art. 48 ustawy Prawo budowlane. Podniesiono również, że inwestycja narusza przepisy techniczno-budowlane. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego (w przedmiocie faktycznej funkcji wiaty wzniesionej przy ul. [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił skarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem pierwszej inastancji. Wskazał, iż związany jest kwalifikacją przedmiotowego obiektu budowlanego zawartą w wyroku tutejszego Sądu z dnia 24 października 2013 r. 9sygn. II SA/Gl 645/13). Sąd w tym wyroku wskazał, że podstawą prawną toczącego się postępowania powinny być art.. 50 ust. 3 w związku z art. 51 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu wiata wzniesiona przy ul. [...] nie może być uznana za zadaszone miejsce parkingowe. Co za tym idzie, do konstrukcji tej, nie stosuje się przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z tym uznał, iż roboty były przez inwestora prowadzone legalnie (nie było wymagane pozwolenie na budowę) i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Skargę na decyzję [...] WINB do tutejszego Sądu złożyli J. i C. P. reprezentowani przez radcę prawnego G. M.. Domagając się uchylenia oraz zasądzenia kosztów wedle norm prawem przewidzianych, zarzucili organowi II instancji: - naruszenie art. 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż prowadzono postępowanie w sposób powodujący naruszenie zaufania obywateli do organów władzy (poprzez zmienność ocen prawnych tej samej sytuacji faktycznej) oraz poprzez niewyjaśnieni wszystkich istotnych okoliczności sprawy, - naruszenie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie, gdy postępowanie w istocie nie stało się bezprzedmiotowe, - art. 139 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, - naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż budowa wiaty gospodarczej przy ul. [...]nie wymaga pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy na nieruchomości istniała już wiata śmietnikowa i wiata na przyłącza, - naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nienakazanie rozbiórki wiaty, - naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy należało orzec nakaz rozbiórki, - naruszenie § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że wiata nie musi spełniać przewidzianych tam wymogów, - naruszenie § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że zadaszone miejsca parkingowe mogą mieścić się w odległości mniejszej niż 3 metry od granicy nieruchomości. Organ administracji odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego przez organy obu instancji Sąd doszedł do przekonania, iż podstawowym problemem koniecznym do rozstrzygnięcia w tej sprawie jest jednoznaczne ustalenie, jak w świetle prawa budowlanego należy zakwalifikować konstrukcję wzniesioną na nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., określaną a aktach sprawy jako wiata gospodarcza, a w pismach składanych przez skarżących jako "zadaszone miejsce parkingowe". Na początku należy wskazać, iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) nie definiują pojęcia "wiaty gospodarczej". Bez wątpienia nie stanowi ona budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy, gdyż nie posiada przegród budowlanych oraz dachu. Wynika z tego, iż realizacja takiego zamierzenia nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodzić należy się z organem II instancji, iż do tego typu obiektów nie znajdą zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W świetle bowiem jego § 2 ust. 1 "przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynku i oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynku, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2". Z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby wiata miała spełniać funkcje użytkowe budynku. Zbędne w ocenie Sądu są tu rozważania, czy kilkukrotne zaparkowanie pojazdu pod zadaszeniem czyni z niego zadaszone miejsce parkingowe. Nie zmieni charakteru (i reżymu prawnego) wzniesionego obiektu okoliczność, iż właściciel nieruchomości zatrzyma się tam samochodem. W związku z powyższym należy uznać zarzuty skargi w tym zakresie za bezpodstawne. W ocenie składu orzekającego należy odnieść się wreszcie do podnoszonego przez skarżących problemu występowania "kilku wiat" na działce inwestora. Otóż z protokołu oględzin i zebranej dokumentacji fotograficznej wynika, iż użycie w odniesieniu do powyższych "konstrukcji" określenia "wiata" jest zupełnie nieuzasadnione. Pierwsza z nich to obudowa skrzynki na przyłącza. Druga, to konstrukcja o wymiarach [...] służąca do przechowywania narzędzi ogrodniczych. Zatem i w tym zakresie skargę należy uznać za bezpodstawną. Jednocześnie należy uznać, iż wiata będąca przedmiotem niniejszego postępowania została wykonana po dokonaniu zgłoszenia przez inwestora oraz otrzymaniu pisma organu administracji architektoniczno-budowlanej o nie wyrażeniu sprzeciwu. Nie można wreszcie uznać, iż rozstrzygnięcie [...] WINB w K. zostało wydane na niekorzyść odwołujących się (tu skarżących). Przede wszystkim nie oni byli adresatami obowiązku nałożonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Niezależnie od tego, jeśliby przyjąć punkt widzenia skarżących, w celu "nie orzekania" na ich niekorzyść organ II instancji miałby utrzymać w mocy rozstrzygnięcie, jego zdaniem, naruszające prawo i kontynuować postępowanie, które w istocie toczyć się nie powinno. W ocenie Sądu taka wykładnia jest niedopuszczalna. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 lutego 2013 r. II SA/Gl 1163/12, gdzie Sąd stwierdził wyraźnie, iż w kompetencjach organów nadzoru budowlanego nie mieści się sporów rodzinnych i sąsiedzkich. Stwierdzenie to jest bardzo trafne i adekwatne do rozpatrywanej sprawy. Charakter zabudowy mieszkaniowej (jej gęstość) przy ulicy [...] w K. może faktycznie powodować konflikty sąsiedzkie. Jednakże ich rozwiązywanie nie leży w kompetencjach organów nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.