II SA/Gl 1658/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. T. i J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących solidarnie 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Prezydent Miasta J., działając w oparciu o przepisy art. 28, art. 33 ust. 1 , art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. ) zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr "1" w obrębie [...] przy ul. [...] w J. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorka dołączyła oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz postanowienie Prezydenta Miasta J. z dnia [...] roku udzielające zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, którym zezwolono na zbliżenie planowanego budynku do granic sąsiednich działek. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił argumenty podnoszone w toku postępowania przez aktualnych skarżących będących współwłaścicielami sąsiedniej działki nr "2", którzy wskazali na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego w zakresie: nieodpowiedniej wielkości działki w stosunku do funkcji usługowej, jaką ma pełnić projektowany obiekt oraz braku zapewnienia nakazanej w planie izolacji terenów mieszkaniowych od obiektów usługowych. Ponadto strony podniosły sporządzenie projektu budowlanego z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych w zakresie usytuowania obiektu oraz pogorszenie planowaną inwestycją nasłonecznienia ich działki i zacienienie posadowionego na niej budynku. Podkreśliły też, że wybudowana myjnia stanowić będzie źródło hałasu oraz zwiększonej emisji spalin i wpłynie na obniżenie wartości sąsiednich działek. Właściciele działki nr "2" zakwestionowali także prawidłowość wydania postanowienia zezwalającego na odstępstwa od warunków techniczno-budowlanych w zakresie usytuowania projektowanego obiektu na działce. Odnosząc się do tych stwierdzeń Prezydent Miasta J. wskazał, że stanowiące przedmiot postępowania zamierzenie inwestycyjne nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego pod zabudowę w rejonie ul. [...] – zachód zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...]r. ( Dz. Urz. Woj. Śląskiego nr 63, poz. 1916 – dalej zwanej m.p.z.p.). Plan ten dopuszcza bowiem realizację w jednostce 07MN/U obiektów usługowych. Wyjaśnił także, że w planie tym wskazano co prawda, że tego rodzaju obiekty mogą być realizowane na odpowiednio dużych działkach, jednakowoż nie sprecyzowano co należy rozumieć pod tym określeniem. Zdaniem zaś organu działka o wielkości 682 m² jest wystarczająco duża do realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Prezydent Miasta J. dodał także, że udzielił zezwolenia na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych w zakresie usytuowania spornego obiektu z uwagi na przebiegającą w poprzek działki linię elektroenergetyczną średniego napięcia. Zauważył także, że poprzedni właściciel działki nr "2" udzielił inwestorce pisemnej zgody na to odstępstwo, aczkolwiek zgoda taka nie jest wymagana przepisami prawa. W odwołaniu od tej decyzji A. T. oraz J. T., reprezentowani przez adwokata R. S., domagali się jej uchylenia i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Zarzucili wydanie decyzji Prezydenta Miasta J. z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 9, art. 28 ust. 2 , art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, a także § 7 pkt 2 i § 20 ust. 3 i 4 m.p.z.p. oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 10, i art. 77 k.p.a. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podał, że po zbadaniu zgodności projektu budowlanego z przepisami m.p.z.p. stwierdził jego niezgodność z § 20 ust. 7 pkt 1 m.p.z.p. w zakresie konstrukcji dachu budynku. Organ odwoławczy nie podzielił jednakowoż pozostałych zarzutów odwołania dotyczących naruszeń m.p.z.p. , a także odnoszących się do zgody udzielonej przez organ I instancji na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. W szczególności w ocenie Wojewody ręczna myjnia samochodowa zaprojektowana wewnątrz budynku mieszkalnego nie będzie uciążliwa dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości i nie wymaga ona szczególnej izolacji. Obszar jej oddziaływania nie wykracza bowiem poza granice działki budowlanej co kwalifikuje wnioskowaną działalność jako nieuciążliwą, a zatem nie można twierdzić, że miejscowy plan wyklucza projektowane przeznaczenie budynku. Organ dodał, że wszystkie sąsiednie działki są podobnej wielkości i wszystkich dotyczą zapisy tego planu. Dla planowanej inwestycji zapewniono także wystarczającą liczbę miejsc parkingowych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zbyt małej powierzchni działki Wojewoda stwierdził ponadto, że zgodnie z przedłożonym projektem powierzchnia terenu biologicznie czynnego wynosi 44,13 %, a wymagane planem minimum wynosi 40 %. Nie zgodził się także z zarzutami dotyczącymi zbyt malej pojemności zbiornika na ścieki wskazując, że jego wielkość nie wynika z uzgodnienia z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji oraz zbiornik ten został zaprojektowany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. W ocenie organu II instancji zasadnie zostało także udzielone w oparciu o art. 9 Prawa budowlanego odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, bowiem z uwagi na przebieg napowietrznej linii energetycznej 20 kV dzielącej działkę na dwie części lokalizacja przedmiotowego budynku była możliwa jedyne w południowo – wschodniej części działki, co powoduje, że był to przypadek szczególnie uzasadniony. W konsekwencji zdaniem Wojewody realizacja przedmiotowej inwestycji na działce nr "1" po odpowiednim dostosowaniu projektu do obowiązujących przepisów nie jest wykluczona. W skardze wniesionej na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A. T. oraz J. T., reprezentowani przez adwokata R. S., domagali się jej uchylenia w części dotyczącej uzasadnienia i zasądzenia od organu kosztów postępowania. Zarzucili obrazę zaskarżoną decyzją § 7 pkt 2 i § 20 ust. 3 i 4 m.p.z.p oraz art. 35 ustawy Prawo budowlane. Ponadto zarzucili oni, że wydane w trakcie postępowania postanowienie udzielające zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych narusza art. 9 Prawa budowlanego oraz art. 10 k.p.a. W przekonaniu skarżących zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stronom przesłanek, jakimi kierował się organ oraz niewłaściwe uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, a także z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 tej ustawy w związku z nienależytym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Rozwijając te zarzuty skarżący wskazali, że projektowany obiekt narusza ustalenia m.p.z.p. bowiem rodzaj inwestycji oraz wielkość działki nr "1" nie spełniają wymogu odpowiedniej izolacji ich działki od szkodliwych wpływów projektowanej myjni samochodowej. Ich działka, jak i inne sąsiednie działki mają niewielką powierzchnię co powoduje, że zrealizowane na nich obiekty będą znajdowały się w niedalekiej odległości od siebie. Brak jest także naturalnych przeszkód tłumiących wpływ immisji. Obie te okoliczności wykluczają spełnienie przewidzianej w planie przesłanki zapewnienia właściwej izolacji. Wojewoda w opinii skarżących tymczasem nie odniósł się do ich twierdzeń dotyczących niekorzystnego wpływu inwestycji na ich nieruchomość związanego z godzinami pracy myjni, generowanym przez nią hałasem oraz zanieczyszczeniem powietrza, a w konsekwencji istotnym ograniczeniem ich prawa do spokoju i wypoczynku. W ocenie skarżących w sprawie niewłaściwie został również zastosowany art. 9 Prawa budowlanego. W szczególności pozbawiono ich czynnego udziału w tej części postępowania i posłużono się zgodą udzieloną na to odstępstwo przez osobę nie będącą właścicielem działki nr "2". Podkreślili, że zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych została udzielana wbrew treści upoważnienia Ministra, a jej wydanie pogarsza warunki użytkowe ich działki. Skarżący zauważyli, że postanowienie wydawane w trybie art. 9 Prawa budowlanego jest niezaskarżalne, jednakowoż nie zwalniało to orzekających w sprawie organów od jego uzasadnienia w wydawanych decyzjach. Nie było też wystarczające uzasadnienie udzielonego odstępstwa li tylko z powołaniem się na argumentację zawartą w upoważnieniu Ministra, zwłaszcza, że mimo udzielonego upoważnienia organ mógł odmówić udzielenia zgody na przedmiotowe odstępstwo. Skarżący zarzucili wreszcie brak odniesienia się przez Wojewodę do kwestii pominięcia w postępowaniu właścicieli działki nr "3" sąsiadującej także z terenem inwestycji. Organ I instancji uznał bowiem, że działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji z uwagi na zachowanie wymagań technicznych związanych z jej lokalizacją. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutu pominięcia właścicieli działki nr "3" jako stron toczącego się postępowania wskazał, że pełnomocnik skarżących nie jest umocowany do reprezentowania tych osób. Zdaniem Wojewody niesłuszny był także zarzut udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych z naruszeniem art. 9 Prawa budowlanego. Wskazał, że postanowienie to podlegało kontroli w postępowaniu odwoławczym, jednakże kontrola ta sprowadzała się do przyczyn natury techniczno-budowlanych regulowanych przepisami prawa administracyjnego i nie rozstrzygała spornych kwestii między właścicielami o charakterze cywilnoprawnym. W sferze cywilnoprawnej pozostaje zaś zgoda na odstępstwo udzielona inwestorce przez poprzednich właścicieli działki nr "2" i niepoinformowanie o tym jej nabywców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga musiała odnieść skutek, bowiem zaskarżona decyzja, została wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1). Kontrola o jakiej mowa wyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) i polega na zbadaniu czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, Sąd dokonuje oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Dodać należy, iż powyższych ustaleń Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Jednocześnie stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) Sąd nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze żądanie skargi dotyczące uchylenia zaskarżonej decyzji tylko w zakresie jej uzasadnienia wskazać należy, że skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela w tej kwestii stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 28 września 21011 r., II OSK 1457/11( ONSAiWSA 2012, nr 6, poz. 101), że skarga na uzasadnienie decyzji jest skargą na decyzję " albowiem na skutek skargi sąd rozpoznaje sprawę, której przedmiotem jest ocena decyzji pod względem zgodności prawem, a nie tylko jej fragmentu obejmującego uzasadnienie". Sąd nie podzielił zatem pojawiającego się w orzecznictwie stanowiska dopuszczającego możliwość uchylenia samego uzasadnienia decyzji ( por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2013 roku, II OSK 2610/11 oraz utrzymany nim w mocy wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 sierpnia 2011 roku, II SA/Kr 898/11 – dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) . Przechodząc do szczegółowej kontroli zaskarżonych aktów w pierwszym rzędzie wskazać należy, że art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakłada na właściwy organ obowiązek zbadania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska. W przypadku, gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy uchwalony po dniu 1 stycznia 1995 r., ustawodawca zrezygnował z obowiązującej do 2003 roku koncepcji decyzji administracyjnej ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jako łącznika między miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a pozwoleniem na budowę. Zwolnienie inwestorów powołanym przepisem z obowiązku uzyskania przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nałożyło jednocześnie na organy udzielające pozwolenia na budowę obowiązek sprawdzenia zgodności szczegółowych rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko skarżących, że orzekające w kontrolowanym postępowaniu organy nie wywiązały się z tego obowiązku w sposób należyty. Z wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w J. z dnia [...] roku, nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego pod zabudowę w rejonie ul. [...] (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2003 r., nr 63, poz. 1916 – dalej zwanego m.p.z.p.) wynika, że inwestorka B. D. przewidziała lokalizację planowanej inwestycji na terenie oznaczonym w tym planie symbolem O7MN/U – tereny jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Stosownie do § 2 pkt 1 tekstu planu na terenach o tym przeznaczeniu gminny planista dopuścił realizację obiektów usługowych handlu, gastronomii i rzemiosła nieprodukcyjnego, nieuciążliwego dla mieszkańców , na odpowiednio dużych działkach umożliwiających izolację od sąsiednich funkcji mieszkaniowych i zabezpieczenie niezbędnych miejsc parkingowych. Tego rodzaju postanowienia m.p.z.p. nakładały na orzekające w sprawie organy obowiązek przeprowadzenia szczegółowej analizy zgodności z planem miejscowym realizacji na działce o powierzchni 682 m² budynku mieszkalno – usługowego, w którym na poziomie parteru zaprojektowano myjnię ręczną dla dwóch samochodów osobowych wraz zapleczem socjalno-sanitarnym oraz część mieszkalną na poddaszu, a także 4 miejsca postojowe dla samochodów osobowych. Dodać należy, że organy miały obowiązek przeprowadzenia analizy dotyczącej nie tylko możliwości realizacji na działce nr "1" przedmiotowej inwestycji, ale także zgodnego z planem miejscowym jej usytuowania względem sąsiednich nieruchomości również położonych na terenach jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowo-usługowej. W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę, że zgodnie z projektem zagospodarowania działki planowany budynek miał zostać usytuowany w odległości 1,50 m – 2,08 m od granicy z działką nr "2" stanowiącą współwłasność skarżących, na której w odległości 3 m od granicy działki inwestorki znajduje się budowany przez skarżących budynek mieszkalny jednorodzinny. Postanowieniem z dnia [...]r, znak: [...], Prezydenta Miasta J. udzielił inwestorce zezwolenia na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych wynikających w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 690 ze zm.- dalej zwanego rozporządzeniem MI) w zakresie zbliżenia przedmiotowego obiektu do granicy sąsiednich działek na odległość 1,50 m. Stwierdzić wobec tego trzeba, że przewidziane w projekcie usytuowanie przedmiotowego budynku względem granic sąsiednich działek odpowiadało udzielonej zgodzie na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Zgoda na zbliżenie planowanego budynku do granic sąsiednich działek nr "2", "4" i "5" na odległość 1,50 m dopuszczała bowiem realizację tego obiektu także w odległości większej niż 1,50, a mniejszej niż 3,00 m. Odległości 1,50 m wskazanej w postanowieniu z dnia [...]roku nie należało bowiem rozumieć sztywno lecz jako odległość minimalną stanowiącą gwarancję poszanowania interesu właściciela działki sąsiedniej (por. w tej kwestii stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku z dnia 9 marca 2010 roku, II OSK 496/09, LEX nr 597642, dotyczące wykładni § 12 ust. 3 rozporządzenia MI ). Z sentencji postanowienia Prezydenta Miasta J. wynika jednak, że zezwolenie na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych zostało udzielone inwestorowi pod warunkiem "jednoczesnego zachowania uwarunkowań wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Tego rodzaju warunek powtórzony został zresztą za upoważnieniem z dnia [...]roku udzielonym Prezydentowi Miasta J. przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Udzielona zgoda na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji spornej inwestycji nie zwalniała zatem orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno-budowlanej od zbadania zgodności z przepisami obowiązującego m.p.z.p. usytuowania spornego budynku mieszkalno-usługowego na działce nr "1". Przedmiotowa zgoda dotyczyła bowiem odstępstwa od stosowania przepisów techniczno-budowlanych, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewoda w udzielonej odpowiedzi na skargę. Organ ten nie jednakowoż nie zauważył, że zgoda ta nie zwalniała go od stosowania innych powszechnie obowiązujących przepisów, w tym zamieszczonych w akcie prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przekonaniu składu orzekającego nie może budzić tymczasem wątpliwości, że przewidziane w projekcie zagospodarowania działki usytuowanie przedmiotowego obiektu z uwagi na przewidziany sposób jego użytkowania narusza regulację § 7 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. Przepis ten dopuszcza bowiem co prawda realizację na przedmiotowym terenie obiektów usługowych jednakowoż możliwość ich lokalizacji uzależnia od łącznego spełnienia trzech przesłanek. Obiekty tego rodzaju winny być bowiem 1) nieuciążliwe dla mieszańców, 2) realizowane na odpowiednio dużych działkach, 3) wielkość tych działek umożliwiać ma izolację od sąsiednich funkcji mieszkaniowych i zabezpieczenie niezbędnych miejsc parkingowych. Mając na uwadze te przesłanki nie można zgodzić się przede wszystkim ze stanowiskiem Prezydenta Miasta J., który w swojej analizie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z m.p.z.p. ograniczył się do kilku lakonicznych stwierdzeń. W szczególności oceniając uciążliwość dwustanowiskowej myjni samochodowej dla sąsiednich terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej organ ten stwierdził, że tego rodzaju przedsięwzięcie nie zostało ujęte "w wykazie" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). W oparciu o tę konstatację uznał następnie, że "nie ma podstaw do stwierdzenia a priori uciążliwości myjni" i przyjęcia, iż "przy zachowaniu zasad prawidłowego funkcjonowania nie będzie generować uciążliwości w stopniu podnoszonym przez Państwo A. i J. T.". Stanowisko takie jest nieuprawnione, bowiem nie można stawiać znaku równości między usługami uciążliwymi a przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco czy potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planista gminny zamieścił zresztą w § 5 pkt. 5 m.p.z.p. znacznie szerszą definicję legalną usług nieuciążliwych nakazując rozumieć przez nie nowo wybudowane lub zmodernizowane obiekty i urządzenia spełniające wymagania ochrony środowiska określone przepisami szczególnymi i odrębnymi. Bez wątpienia zaś ruch samochodów wjeżdżających i wyjeżdżających ze stanowisk w myjni usytuowanej w odległości 1,50 – 2,08 m od granicy działki skarżących, a także wcześniejsze parkowanie tych pojazdów na czterech stanowiskach postojowych przewidzianych na działce nr "1" będzie powodowało uciążliwości dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości związane z ruchem pojazdów i spowodowaną tym ruchem emisją spalin i hałasu. Zbyt mała zaś odległość projektowanego obiektu od granicy działki nr "2" praktycznie uniemożliwia przeciwdziałanie tym niekorzystnym immisjom mogącym zakłócić ponad przeciętną miarę korzystanie przez skarżących z ich nieruchomości. Analizując spełnianie przez projekt budowlany przesłanki nakazującej realizację obiektów usługowych na "odpowiednio dużych działkach" organ I instancji stwierdził natomiast, że obowiązujący plan nie precyzuje co należy rozumieć pod tym pojęciem dodając, iż wszystkie sąsiednie działki przylegające do terenu inwestycji mają zbliżoną powierzchnię. Pogląd ten podzielił także Wojewoda stwierdzając, iż "nie można zgodzić się, że ręczna myjnia samochodowa zaprojektowana wewnątrz budynku mieszkalnego stanowić będzie uciążliwość dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości i wymaga szczególnej izolacji. Umieszczenie działalności wewnątrz budynku kwalifikuje wnioskowaną działalność jako nieuciążliwą". W ocenie Sądu powołana argumentacja nie znajduje oparcia we wskazanym wyżej przepisie planu miejscowego nakazującym odnosić pojęcie "odpowiednio dużej działki" do umożliwienia izolacji prowadzonej działalności usługowej od sąsiednich funkcji mieszkaniowych. Z pewnością zaś takiej izolacji nie zapewni lokalizacja spornej inwestycji w odległości 1,50 – 2,08 m od granicy działki skarżących, na której w odległości 3,0 m od granicy działki nr "1" realizują oni budynek mieszkalny jednorodzinny. Mając na uwadze przeprowadzone rozważania za zasadny należało także uznać zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez orzekające w sprawie organy wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że Wojewoda [...] błędnie uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego za wyjątkiem zaprojektowanej konstrukcji dachu budynku przewidzianej w projekcie budowlanym zatwierdzonym przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji zastosuje się do wskazanej przez Sąd wykładni obowiązującego planu miejscowego i ponownie skontroluje zgodność z planem miejscowym przedłożonego przez inwestorkę projektu zagospodarowania działki w zakresie lokalizacji przedmiotowej nieruchomości i związanej z tą lokalizacją uciążliwości dla sąsiednich terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ ten kierując się przeprowadzoną przez Sąd wykładnią § 7 ust. 2 m.p.z.p. winien także ponownie rozważyć zgodność postanowienia Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. z tym przepisem prawa miejscowego. Wezwie on następnie inwestorkę w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do zmiany projektu budowalnego w zakresie usytuowania przedmiotowej inwestycji celem dostosowania go do ustaleń planu miejscowego. W przypadku zaś bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu do wprowadzenia tych zmian do projektu uchyli decyzję organu I instancji i odmówi zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec powyższych ustaleń Sąd działając w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O niewykonalności zaskarżonego orzeczenia do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi, dwie opłaty skarbowe od udzielonego pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. oraz § 18ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).