II SA/Gl 166/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Referent stażysta Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. w Warszawie zwróciła się o udzielenie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej, składającej się z trzech masztów stalowych o wys. 20,7 m n.p.t., urządzenia zasilającego nadawczo-odbiorczego umieszczonego w kontenerze na dachu budynku, systemu antenowego, dróg kablowych – przy ul. [...] w B. Do wniosku dołączono projekt budowlany, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynikające z umowy najmu zawartej z "B" w B. oraz decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (stacji telefonii komórkowej, składającej się m.in. z trzech masztów o wysokości do 8,04 m ponad poziom dachu budynku). Następnie na wezwanie organu, inwestor wyjaśnił, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaś systemy antenowe projektowanej stacji zostały zainstalowane na trzech masztach rurowych na dachu budynku biurowego o wysokości ok. 13,70 m. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej z tym uzasadnieniem, że zachodzi obawa wprowadzenia ograniczeń dla sąsiadujących terenów zabudowy mieszkaniowej z uwagi na zasięg oddziaływania anten (obszar gęstości mocy > 0,1 W/m2). Jednakże w wyniku odwołania inwestora powyższa decyzja została uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r., który to organ uznał, że nie zbadano kwestii, czy wydano decyzję o pozwoleniu na budowę lub rozbudowę obiektów na działkach, na które skierowane będą wiązki promieniowania trzech anten sektorowych. Następnie "B" w B. złożyła opinię techniczną rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej L. D. , wnosząc o nieuwzględnienie wniosku inwestora z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa mienia i ludzi z powodu usytuowania anten przekaźnikowych i kontenera na dachu jej budynku. Z kolei na wezwanie organu inwestor przesłał wyjaśnienie autora projektu budowlanego, odnoszące się do przedłożonej opinii technicznej, negujące jej rzetelność z tym, że projektant przyznał, iż już aktualnie nośność płyt dachu jest przekroczona, co jednak nie spowodowało stanu awaryjnego. W związku z tym [...] przedłożyła ocenę uzupełniającą rzeczoznawcy L. D. , który podtrzymał stanowisko co do przeszkód w sytuowaniu kontenera na dachu budynku z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego obciążenia płyt. W tej sytuacji po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...]r. nr [...] podjętą z up. Prezydenta Miasta B. na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1a i 1c, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powtórnie orzeczono o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w B. Po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania administracyjnego organ I instancji stwierdził, że w świetle opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego L. D., umieszczenie elementów stacji bazowej na dachu budynku stwarza zagrożenie bezpieczeństwa dla użytkowników budynku i przechodniów. Zagrożone jest również mienie spółdzielni z uwagi na niewystarczającą nośność istniejących płyt dachowych, które jak wynika z obliczeń konstrukcyjnych, nie są w stanie przenieść nowego obciążenia powstałego z ciężaru kontenera oraz zalegającego śniegu, jaki gromadziłby się przy zamontowanej konstrukcji. Natomiast przedstawione przez projektanta wyjaśnienia w ocenie organu nie dają podstaw do stwierdzenia, że zakres i treść projektu są dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych, a tym samym do stwierdzenia kompletności projektu w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Nadto, stanowisko "B" świadczy o braku zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, gdyż rozwiązanie to narusza bezpieczeństwo ludzi i obiektów. W odwołaniu od decyzji inwestor zanegował rzetelność oceny technicznej L. D. , opracowanej na zlecenie właściciela budynku, powołując się na wyjaśnienia projektanta zawarte w piśmie z dnia [...]r. Zdaniem odwołującego się, o ile zaś doszłoby do naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ winien w drodze postanowienia z ust. 3 wezwać do uzupełnienia braków i usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego. Nie doszło jednak do zastosowania tego trybu, co w konsekwencji nie mogło prowadzić do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w świetle art. 35 ust. 4 ustawy. Zaskarżoną decyzją, podjętą z up. Wojewody [...], odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził bowiem, że również w świetle wyjaśnień projektanta P. M. , aktualna nośność płyt dachowych (bez kontenera) jest przekroczona. Zatem w takiej sytuacji nie ma możliwości dostosowania przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego do istniejących wymogów w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Stąd też nie podzielono zarzutu o nienależytym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego przez organ I instancji. W skardze do sądu administracyjnego "C" Sp. z o.o. w W. domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji i zasądzenia kosztów postępowania zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 pkt 1a i 1c oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, a także uchybienie regułom procedury administracyjnej (art. 7, 77 i 84 § 1 kpa). Zdaniem skarżącej Spółki, organy administracji nie odniosły się bowiem w całości do wyjaśnień projektanta, zaś w razie wątpliwości, winny zasięgnąć opinii powołanego przez siebie biegłego, a nie opierać się na opinii opracowanej na zlecenie spółdzielni. Nadto, organ odwoławczy nie uzasadnił należycie stanowiska o braku możliwości zastosowania procedury z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W pozostałym zakresie skarżąca ponowiła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w motywach zaskarżonej decyzji, akcentując że wobec przyznania przez projektanta, iż aktualna nośność płyt dachu jest przekroczona, zbędne było powoływanie kolejnej opinii. W związku z treścią odpowiedzi organu na skargę, w kolejnym piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżąca Spółka podtrzymała zarzut, iż spór co do stanu technicznego obiektu winien rozstrzygnąć organ administracji w trybie dowodu z opinii biegłego na podstawie art. 84 kpa, bowiem inwestor nie ma takich możliwości. Uczestnik postępowania M. Ż. w piśmie z dnia [...]r. wniósł o "utrzymanie w mocy decyzji odmownej", bowiem w dniu [...]r. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie jego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B. po jej realizacji główna wiązka szkodliwego promieniowania elektromagnetycznego przechodziłaby centralnie przez pomieszczenia jego budynku. Uczestniczka postępowania "B" w piśmie z dnia [...]r. wniosła o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie naruszyły przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź skutkującym jego wznowieniem. W pierwszym rzędzie wskazać przyjdzie, iż sporna inwestycja wymagała udzielenia pozwolenia na budowę jako polegająca na realizacji budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm,), usytuowanej na dachu budynku, stanowiącego własność uczestnika postępowania "B" w B. Inwestycja obejmuje bowiem budowę całej stacji bazowej telefonii komórkowej, co w świetle przeważających aktualnie poglądów w orzecznictwie, wykracza poza pojęcie instalacji urządzeń na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego i wymaga pozwolenia zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy (vide: m. in. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 971/08 nie publ.). Udzielenie pozwolenia na budowę następuje zaś wyłącznie na wniosek inwestora i może obejmować jedynie tylko taki zakres robót, który wynika z treści wniosku i przedłożonego projektu budowlanego. Tymczasem w niniejszej sprawie inwestor nie wystąpił o udzielenie pozwolenia na przebudowę dachu (wzmocnienie nośności płyt dachowych). Jest też oczywiste, że z zawartej z właścicielem budynku umowy najmu, nie wynika upoważnienie do wykonania takiego zakresu robót budowlanych. W tym względzie skarżąca Spółka nie mogłaby się więc wylegitymować tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, co już samo w sobie wykluczałoby możliwość prawną udzielenia pozwolenia na budowę, obejmującego również przebudowę dachu z mocy art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Istota problemu polega bowiem na tym, że właściciel budynku sprzeciwił się realizacji stacji bazowej na dachu, a równocześnie zawarta umowa najmu nie przewiduje przebudowy konstrukcji płyt dachowych celem wzmocnienia nośności. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, w niniejszej sprawie nie miał też zastosowania tryb powoływania dowodu z opinii biegłego, określony z art. 84 kpa. Z treści pisma procesowego z dnia [...] r. wynika jednoznacznie, że inwestor nie ma możliwości wykonania jakichkolwiek robót budowlanych, niezbędnych do wzmocnienia konstrukcji dachu, a nawet należytych oględzin budynku. Tymczasem wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego podlegają rozstrzygnięciu w świetle odrębnej regulacji, wynikającej z art. 81c Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią ust. 2 tego przepisu, właściwy organ może nałożyć w drodze postanowienia obowiązek dostarczenia przez uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, a dopiero w razie ich niedostarczenia albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę, organ administracji może zlecić wykonanie ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. W niniejszej sprawie taka ocena techniczna, sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego została zaś przedłożona przez właściciela budynku i nie sposób jej dezawuować z tego powodu w świetle jednoznacznego brzmienia art. 81c Prawa budowlanego, bowiem to nie organ administracji, dokonuje wyboru rzeczoznawcy. Istotna treść oceny technicznej rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej L. D. sprowadza się do stwierdzenia przekroczenia rzeczywistego obciążenia dachu w sąsiedztwie projektowanego kontenera, obliczonego na podstawie aktualnie obowiązujących norm obciążeniowych, co stwarza zagrożenie bezpieczeństwa w razie realizacji przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do treści tejże opinii, autor projektu budowlanego nie zakwestionował stanowiska rzeczoznawcy co do przekroczenia już bez kontenera nośności płyt (vide: wyjaśnienia z dnia 23 października 2009 r.). Na braki projektu budowlanego w zakresie wyliczenia faktycznego wytężenia wskazał następnie rzeczoznawca budowlany w uzupełnieniu opinii z dnia [...]r. Tak więc, w zaistniałej sytuacji organy administracji architektoniczno-budowlanej dysponowały miarodajnym dowodem w postaci opinii rzeczoznawcy budowlanego oraz oświadczeniem projektanta, który nie podważył jej wniosków, a przy tym inwestor domagał się, aby braki projektu w zakresie wyliczenia faktycznego wytężenia zostały uzupełnione przez ten organ, powołując się na niemożność zebrania danych w tym względzie z uwagi na ograniczony dostęp do budynku. Prawidłowo w takim stanie rzeczy organy administracji oparły się na ocenie technicznej przedłożonej przez właściciela budynku i na tej podstawie przyjęły, że brak podstaw do udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niespełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c Prawa budowlanego). Zasadnie przy tym wskazał organ odwoławczy, że nie jest możliwe poprawienie projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 3 ustawy, skoro wniosek o pozwolenie na budowę dotyczył jedynie realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej i nie obejmował przebudowy dachu, na którym inwestycja ta była projektowana. Jak już wyżej wyjaśniono, organy administracji związane są wnioskiem inwestora i nie mogą w trybie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nakładać na inwestora obowiązku wykonania innych robót, zwłaszcza takich, co do których inwestor nie może wykazać tytułu prawnego. Brak zatem podstaw prawnych do ferowania zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i naruszenia prawa materialnego. O ile zaś inwestor w porozumieniu z właścicielem obiektu sporządzi rzetelny projekt budowlany, spełniający wymogi bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania, możliwe będzie ponowne wystąpienie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, obejmującego niezbędne w tym celu roboty budowlane. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). SW