II OSK 971/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 907/07 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie robót budowlanych objętych zgłoszeniem oddala skargę kasacyjną II OSK 971 / 08 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [...] Spółki z o. o. w Warszawie na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Dębicki z dnia [...] lipca 2007 r., którą to decyzją zgłoszono sprzeciw dla robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że Starosta Dębicki decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (tekst jedn. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwana dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 k.p.a. wniósł sprzeciw w sprawie robót budowlanych objętych zgłoszeniem z dnia [...] lipca 2007 r. [...] Sp. z o. o. w Warszawie, a polegających na instalacji masztu antenowego i drogi kablowej na istniejącym budynku mieszkalnym oraz montażu systemu antenowego wg załączonego projektu budowlanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. S. w D. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. wskazując, iż powołany przez organ I instancji art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Nadto zdaniem Spółki planowane prace powinny zostać uznane za remont i wskazała na to, iż planowane zamierzenie mieści się w zakresie dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Wojewoda Podkarpacki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż objęta wnioskiem budowa nie może być realizowana w trybie zgłoszenia, bowiem według złożonego projektu inwestor zamierza wykonać przebudowę części parteru budynku i wnękę powstałą po zamurowaniu wyjścia urządzić jako pomieszczenie techniczne. Zdaniem organu odwoławczego prace te nie mogą zostać uznane za instalowanie na obiekcie budowlanym urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne, o jakich mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego. Stację telefonii cyfrowej należy zakwalifikować jako budowlę, której wykonanie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwolenia na budowę. Nadto organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316) stacje przekaźnikowe zostały zaliczone do obiektów budowlanych. W katalogu prac, których realizacja możliwa jest w trybie zgłoszenia, nie mieszczą się również roboty budowlane związane z adaptacją pomieszczenia budynku na pomieszczenie techniczne (w tym zamurowanie wyjścia). Zatem Starosta Dębicki zgłaszając sprzeciw do zamiaru przystąpienia do robót budowlanych objętych zgłoszeniem inwestora, słusznie zakwalifikował je jako podlegające obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. w Warszawie, zarzucając jej: - naruszenie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, polegającego na uznaniu, że definicja budowli ma znaczenie dla kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, podczas gdy konieczne jest odniesienie się do pojęcia "instalacja", - naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że zakres przepisu nie obejmuje zgłoszenia skarżącej, - art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie wezwania inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, w sytuacji, gdy organ miał wątpliwości co do charakterystyki planowanej inwestycji. - uznanie, że skoro na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, organ traktuje stacje przekaźnikowe jako budowle, to w konsekwencji realizacja każdej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi budowlę. - naruszenie przepisów postępowania a to: art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego poinformowania skarżącej o kwalifikacji inwestycji, art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie, art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz art. 107 k.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Dębickiego z dnia [...] lipca 2007 r., a także zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie jest trafny zarzut skargi, jakoby organy orzekające naruszyły przepisy o postępowaniu administracyjnym. W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia przepisów art. 77 § 1 i art. 7, a także art. 9, art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe zebranie materiału dowodowego, pozbawienie skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, jak również nieprawidłowe uzasadnienie decyzji. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 30 Prawa budowlanego, które ogranicza się do dokonania przez właściwy organ oceny charakteru zamierzenia inwestycyjnego, a którego treść wynikać ma z dokumentów złożonych wraz ze zgłoszeniem, to w tego typu postępowaniu w rzeczywistości organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, a to z uwagi na termin wskazany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie także takiego postępowania wyjaśniającego, poza oceną zamierzenia inwestycyjnego nie przeprowadzono. Stąd też nie jest trafny zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonej decyzji dostatecznie wyjaśnia motywy, którymi kierował się organ odwoławczy, utrzymując w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję o sprzeciwie i dlatego za nietrafny należało uznać zarzut skargi co do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie podzielił także zarzutu skargi, że w sprawie doszło do naruszenia art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji materiał rozpoznawanej sprawy nie daje żadnych podstaw do uznania, że prawo strony skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu zostało naruszone, a w szczególności w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, iż wprawdzie zgodnie z art. 30 ust. 2 zd. 3 Prawa budowlanego możliwe jest uzupełnienie brakujących dokumentów przez inwestora, ale raz, że skarżąca nie wskazała, o jakie dokumenty mogłaby uzupełnić złożone zgłoszenie, a po drugie dla organu dołączone do zgłoszenia dokumenty pozwalały na podjęcie stosownej decyzji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji stanowisko organu, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie może być realizowane na podstawie dokonanego zgłoszenia, zasługuje na akceptację. W szczególności nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi, że możliwe jest wykonanie adaptacji części budynku mieszkalnego (parteru) na pomieszczenie techniczne w trybie zgłoszenia. Sąd wskazał, iż wyjątki od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zostały określone w art. 29- 31 tej ustawy i ich wykładnia musi być ścisła. W przedmiotowej sprawie inwestor do zgłoszenia robót budowlanych dokonanego w dniu [...] lipca 2007 r. dołączył między innymi projekt budowlany i dlatego zakres, a także charakter robót budowlanych składających się na zamierzenie inwestycyjne skarżącej określony być musiał z jego uwzględnieniem. Zamiarem skarżącej, jak wynika ze złożonego zgłoszenia było wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji masztu antenowego i drogi kablowej na istniejącym budynku mieszkalnym, znajdującym się na działce nr [...] przy ul. S. w D. oraz montażu systemu antenowego załączonego projektu budowlanego. Tenże projekt, sporządzony przez Przedsiębiorstwo "G." Sp. z o.o. w R., dotyczący tego konkretnego zgłoszenia obejmował budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się ze stalowego masztu o wysokości 13,20 m stabilizowanego odciągami linowymi, na którym z kolei będą zainstalowane anteny TB i MW montowane na adapterach. Jednocześnie w projekcie tym przewidziano przebudowę części parteru budynku mieszkalnego i wykonanie pomieszczenia technicznego we wnęce powstałej po zamurowaniu wyjścia. Urządzenia techniczne znajdujące się w tym pomieszczeniu stanowić będą element składowy "całości stacji bazowej telefonii komórkowej". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy słusznie przyjęły, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego skarżącej, ze względu na zakres robót budowlanych, a także ich charakter składających się na to zamierzenie, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zawierającego w swej treści ustawową definicję "budowli", prawidłowo wywiedziono, że jedynie części budowlane stacji bazowej telefonii komórkowej, a w konkretnym przypadku jest to stalowy maszt antenowy, stanowią budowlę w rozumieniu tegoż przepisu i dlatego w konsekwencji jego budowa wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Nie mieści się on więc w wyjątkach od zasady z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, określonych przepisem art. 29- 31 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w świetle definicji remontu zawartej w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, nie mogą być kwalifikowane jako remont istniejącego obiektu budowlanego, planowane przez skarżącą roboty budowlane polegające na adaptacji części budynku mieszkalnego (parteru) na pomieszczenie techniczne. Stąd też wykonanie takiej adaptacji nie podlega zwolnieniu przewidzianemu w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Oznacza to, że koniecznym było i w tym zakresie uzyskanie pozwolenia na budowę. Wobec tego sprzeciw właściwego organu nie jest pozbawiony uzasadnienia prawnego. W związku z powyższymi okolicznościami Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną- p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o. o. w Warszawie, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez odmowę uznania naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a.), a w konsekwencji: - wadliwą wykładnię art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że definicja budowli ma znaczenie dla kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, podczas, gdy konieczne jest odniesienie się do pojęcia "instalacja"; - wadliwą wykładnię art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.- zwana dalej Prawem ochrony środowiska) poprzez uznanie, że zakres przepisu nie obejmuje zgłoszenia skarżącej; - art. 30 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie czynności polegającej na wezwaniu inwestora do uzupełniania zgłoszenia o brakujące dokumenty, jeżeli organ miał wątpliwości, co do charakterystyki planowanej inwestycji; - uznanie, że skoro na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych stacje przekaźnikowe zostały uznane za budowle, to w konsekwencji realizacja każdej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi budowlę. 2) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) poprzez odmowę uznania innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a.): - a w szczególności art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego poinformowania skarżącej o kwalifikacji inwestycji; naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie, art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zabrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, art. 107 k.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie do zaakceptowania są twierdzenia Sądu, iż budowa instalacji stanowiąca stację bazową telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, ponieważ w jej skład wchodzi stalowy maszt antenowy. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustawy, dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Skarżąca dokonała zgłoszenia w oparciu o przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego, który na wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zdaniem wnoszącej kasację Spółki podstawa faktyczna podana jako uzasadnienie dla wniesienia sprzeciwu stanowi o tym, że nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącej stanowisko organu jest niezasadne, bowiem nie będzie on realizował inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego masztu antenowego, ale posadowi na istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym urządzenie emitujące pole elektromagnetyczne. Maszt antenowy nie stanowi samodzielnej konstrukcji, a dla skarżącej ma znaczenie wówczas, gdy poprzez działanie w ramach większej całości będzie zdolny do funkcjonowania jako stacja bazowa telefonii komórkowej. W ocenie skarżącej Sąd pierwszej instancji nietrafne podzielił ustalenia Wojewody Podkarpackiego, iż za budowlę nie uznaje się całej stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się m.in. z masztu i urządzeń antenowych, a jedynie jej części budowlane, w tym przypadku stalowy maszt antenowy, a tym samym, że budowa masztów antenowych wymaga, zgodnie z art. 29 i 30 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Bez znaczenia dla skarżącej jest możliwość rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, co do jednego z fragmentów urządzenia, skoro co do pozostałych konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Bez znaczenia w ocenie skarżącej jest również odniesienie się do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych i wskazanie, że stacje przekaźnikowe zostały uznane za budowle. Powołany akt normatywny został wydany dla celów statystyki i nie może przesądzać o wynikach wykładni z pominięciem przepisów Prawa budowlanego. Nadto zdaniem skarżącej Spółki brak jest podstaw w przepisach ustawowych do posługiwania się przepisami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych z pominięciem Prawa budowlanego. Autor wniesionej skargi kasacyjnej stwierdził, iż pod pojęciem stacjonarnego urządzenia technicznego lub zespołu urządzeń (art. 3 pkt. 6 lit. a i b Prawa ochrony środowiska) należy rozumieć urządzenie (zespół urządzeń), które ze względu na swój charakter przeznaczone jest do użycia w określonym miejscu i w ramach jego zwykłej eksploatacji i pozostaje ono w jednym miejscu (nie następują zmiany jego położenia). Ponadto, instalacją w rozumieniu ustawy jest jedynie urządzenie stacjonarne (ich zespół), które mogą powodować emisje w rozumieniu art. 3 pkt. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 3 pkt 6 infine ustawy Prawo ochrony środowiska). Skarżąca zwróciła również uwagę, iż w piśmiennictwie wyrażono pogląd, że przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego jest niewątpliwie adresowany do operatorów telefonii komórkowej. Ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954) do pkt 3 w ust. 1 omawianego artykułu dodana została lit. c, rozszerzająca obowiązek dokonania zgłoszenia na instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń (bez względu na ich wysokość) emitujących pole elektromagnetyczne, zaliczonych (w rozumieniu tejże ustawy) do instalacji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W żadnym razie nie można zatem uznać, że zgłoszenie należy kwalifikować jako wymagające uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na treść art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto, zgodnie z informacją znajdującą się na stronie internetowej, sporządzoną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit c Prawa budowlanego jest skierowany do operatorów telefonii komórkowej. W ocenie skarżącej Spółki wskazane błędy są wynikiem niedostatecznego przeanalizowania materiału dowodowego zebranego w sprawie. Organ administracyjny nie wyjaśnił dostatecznie, czym się kierował przy złożeniu sprzeciwu. Jeśli orzekające organy miały wątpliwości, co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych zobowiązane były w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, by ustalić czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej i wobec przedstawienia w skardze kasacyjnej zarówno zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie, z tym że trzeba zauważyć, iż autor wniesionej skargi kasacyjnej ograniczył się do powtórzenia tych samych norm postępowania administracyjnego, których uchybienie zarzucił wnosząc skargę do Sądu pierwszej instancji. Uzupełnienie tego zarzutu w skardze kasacyjnej przez wskazanie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. bez wyczerpania wymogów, o jakich mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie może być uznane za należyte uzasadnienie stawianego zarzutu kasacji. Wskazując na naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego poinformowania skarżącej o kwalifikacji inwestycji, skarżąca nie wskazała na związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem przeprowadzonego postępowania sądowego. Także zarzucając naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie, nie wskazano w czym to naruszenie się przejawiało, skoro jak wynika z akt sprawy skarżąca brała czynny udział w toczącym się postępowaniu. W odniesieniu z kolei do zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. ograniczono się do ogólnego stwierdzenia, iż doszło do nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. Stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwie wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w wyniku dokonanego zgłoszenia planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest prowadzone postępowanie wyjaśniające, a to uwagi na termin, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Jednocześnie zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż w warunkach rozpatrywanej sprawy nie zaistniała potrzeba uzupełnienia brakujących dokumentów przez inwestora zgodnie z art. 30 ust. 2 zd. 3 Prawa budowlanego, bowiem złożone przez inwestora dokumenty, w tym projekt planowanego zamierzenia nie budziły wątpliwości ani co do jego przedmiotu, ani co do jego zakresu. Tym samym wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej należy zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego uznać za chybiony i to tym bardziej, iż nawet we wniesionej kasacji skarżąca Spółka nie wskazała, jakie to okoliczności zostały pominięte w ustalonym stanie faktycznym przedstawionym w skarżonym wyroku. Skoro więc nie istniały wątpliwości co do charakterystyki planowanej inwestycji, a inwestor na żadnym etapie postępowania nie zakwestionował opisanego w kontrolowanej skarżonym wyrokiem decyzji, zamierzenia inwestycyjnego, a jedynie kwestionował sposób jego kwalifikacji, to tym samym za chybiony uznać trzeba zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie wezwania inwestora do uzupełniania zgłoszenia o brakujące dokumenty. Za niezasadny należy uznać też zarzut naruszenia art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem Sąd pierwszej instancji, ani nie dokonywał wykładni tej normy, ani jej nie stosował, gdyż przedmiotem rozpatrywanej sprawie nie była decyzja nakładająca na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących wadliwej wykładni art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.- zwana dalej Prawem ochrony środowiska), a także błędnego oparcia się na rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, stwierdzić trzeba, iż zarzuty te są pozbawione zasadności. Przedmiotem niniejszej sprawy było zgłoszenie robót budowlanych, polegających na "instalacji masztu antenowego i drogi kablowej na istniejącym budynku mieszkalnym".... "oraz montażu systemu antenowego" wg załączonego projektu budowlanego. Zgodnie ze złożonym przez inwestora projektem planowane zamierzenie obejmowało utworzenie na parterze budynku we wnęce powstałej po zamurowaniu wyjścia pomieszczenia technicznego, a celem inwestycji była budowa stacji telefonii komórkowej. Jak stwierdził autor wniesionej skargi kasacyjnej inwestor "nie będzie realizował inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego masztu antenowego, ale na istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym posadowi urządzenie emitujące pole elektromagnetyczne. Maszt antenowy nie stanowi samodzielnej konstrukcji, a dla skarżącej ma znaczenie wówczas, gdy poprzez działanie w ramach większej całości będzie zdolny do funkcjonowania jako stacja bazowa telefonii komórkowej." Tak więc, co podkreślono już wyżej, opisanego w skarżonym wyroku, zamierzenia inwestycyjnego strona wnosząca skargę kasacyjną nie zakwestionowała, a w konsekwencji trzeba stwierdzić, iż błędne są wywody kasacji zmierzające do wykazania, iż przedstawiona we wniosku i w złożonym przez inwestora projekcie inwestycja może być realizowana w oparciu o dokonane zgłoszenie, a nie jest koniecznym uzyskanie dla niej pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego wymaga dokonania zgłoszenia wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Z kolei w myśl art. 3 pkt 6 Prawa ochrony środowiska przez instalacje należy rozumieć stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu oraz budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Tak więc instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę. Ze względu bowiem na szczególny rodzaj urządzenia, jakim są anteny telefonii komórkowej, ustawodawca wprowadził zasadę, iż warunkiem instalowania urządzeń emitujących pola magnetyczne, będące instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, jest dokonanie skutecznego zgłoszenia takiej inwestycji właściwemu organowi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. II OSK 83/08, niepubl.). Przedmiotowe zamierzenie budowlane nie polega jednak tylko na instalowaniu urządzenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego, bowiem jak przedstawiono to już wyżej planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje większy zakres realizacji prac budowlanych, co w konsekwencji prowadzi do obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie można było też zakwalifikować do kategorii robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, adaptacji pomieszczenia budynku technicznego, w tym zamurowania wejścia. Prawidłowa jest w tym zakresie ocena Sądu pierwszej instancji, iż powyższej adaptacji nie można było zakwalifikować jako remontu, zgodnie z jego definicją z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Stąd za nie zasługujący na uwzględnienie należy uznać stawiany przez skarżącą zarzut naruszenia prawa materialnego art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Nie można podzielić argumentacji skarżącej zaprezentowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż Prawo budowlane nie przewiduje formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów dotyczących pozwolenia lub zgłoszenia. Zasadą ogólną Prawa budowlanego jest, bowiem konieczność uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przed przystąpieniem do rozpoczęcia robót budowlanych (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Procedura zgłoszenia jest wyjątkiem od tej zasady ogólnej, a w związku z tym obejmować może tylko enumeratywnie wymienione przypadki w art. 30 Prawa budowlanego. Ponieważ każdy wyjątek należy interpretować ściśle w związku z tym rozpoczęcie zamierzenia inwestycyjnego, którego nie wymieniono w ustawie Prawa budowlanego, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli owo zamierzenie wypełnia tylko częściowo przesłankę do zastosowania procedury zgłoszeniowej, to należy przyjąć, że procedura zgłoszeniowa jest w tym przypadku niedopuszczalna, bowiem realizacja jednego tylko elementu inwestycji bez pozostałej jego części powoduje, iż cała inwestycja nie może pełnić funkcji, dla której ma być wykonana, a takim zamierzeniem inwestycyjnym, jak to stwierdzono w kasacji, inwestor nie jest zainteresowany. Zważywszy na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił wniesioną skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.