II SA/Gl 1691/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Protokolant referent - stażysta Weronika Siedlaczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 24 lipca 2023 r. nr IFXIV.7840.11.15.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda Śląski (dalej – Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z dnia 24 lipca 2023 r. nr IFXIV.7840.11.15.2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. – dalej k.p.a.) w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpoznaniu odwołania K. K. (dalej – Skarżąca), utrzymał w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. (dalej – organ I instancji) z dnia 20 marca 2023 r. znak [...], [...], którą zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Inwestorów: M. P. i T. T. (dalej – Inwestorzy) obejmującego: przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] [...], na działce [...] w K. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po rozpatrzeniu wniosku Inwestorów, organ I instancji decyzją z dnia 20 marca 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] [...] w K. W uzasadnieniu ustosunkowując się do zastrzeżeń Skarżącej wyjaśniono, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm. - dalej r.w.t.b.), tym nie powoduje zacienienia okien na sąsiedniej działce, jak również nie wpłynie na stan konstrukcji należącego do niej budynku. Prezydent Miasta wyraził także stanowisko o zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowych dzielnic Miasta K. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...]). Przytoczono ponadto informacje zawarte w piśmie Polskiej Grupy Górniczej Oddział KWK "[...]" z dnia 25 lutego 2021 r. W odwołaniu z dnia 17 kwietnia 2023 r. Skarżąca wyraziła sprzeciw wobec realizacji inwestycji, która zagraża konstrukcji jej budynku, a także prowadzić będzie do zacienienia jego pomieszczeń. Podkreśliła, że chce zachowania stanu dotychczasowego. Wskazała, że budynki wykonane są w zabudowie bliźniaczej i posiadają wspólną ścianę w granicy działek, a także połączone są dachem i kominem. Jej zdaniem, jakakolwiek ingerencja w strukturę budynków spowoduje zmianę napreżeń, a to prowadzić będzie do uszkodzenia jej własności, a w konsekwencji może także stworzyć zagrożenie dla przebywających w nim osób. Zwróciła uwagę, że ekspertyza sporządzona na potrzeby postępowania nie gwarantuje jej bezpieczeństwa, gdyż znane są przypadki wystąpienia szkód wywołanych przez roboty budowlane, które nie były przewidywane przez specjalistów. Ponadto wskazała, że wspomniana ekspertyza jest lakoniczna, gdyż nie była poprzedzona wnikliwymi oględzinami nieruchomości, np. zbadaniem fundamentów, które są bardzo płytkie. Wojewoda nie przychylając się do argumentacji odwołania, decyzją z dnia 24 lipca 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinsatncyjne. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznał, że przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także przepisami r.w.t.b. Ponadto stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia w tej materii. Wskazał również, że Inwestorzy złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z tego też względu – jak podkreślił Wojewoda – zgodnie z art. 35 ust. 4 u.p.b. był zobligowany do udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zrzutów odwołania Wojewoda wskazał, że w toku postępowania wykazano, że planowana inwestycja nie narusza określonych przepisami warunków naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku Skarżącej. Wyjaśnił jednocześnie, że kwestie nasłonecznienia działki, czy warunki prywatności pozostają poza zakresem regulacji Prawa budowlanego. Zaznaczył również, że inwestor nie jest zobowiązany do uzgadniania projektowanej zabudowy z sąsiadem. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. – jak dodał organ odwoławczy – obejmuje jedynie takie interesy, które mają umocowanie w przepisach prawa, a więc nie dotyczy wszelkich utrudnień, czy niedogodności, jakie spowodować może planowana inwestycja. Konkludując Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została zgodnie z obowiązującymi przepisami, z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym Skarżącej, a tym samym uznał prawidłowość decyzji organu I instancji. W piśmie z dnia 18 sierpnia 2023 r. Skarżąca ponownie podważyła rzetelność "Ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego ul. [...] [...] K. ". Uzasadniła to tym, że została ona sporządzona bez uprzednich badań m.in. geologicznych, geotechnicznych, a także analizy dokumentacji archiwalnej budowanego osiedla. Zażądała zajęcia przez Wojewodę stanowiska w kwestii: zmiany ukształtowania wspólnego dachu poprzez utworzenie w dachu świetlika i ingerencji w strop, który łączy się z wspólną ścianą nośną; rozbiórki części komina, który jest wykorzystywany przez obie części budynku; wpływu na warunki nieruchomości Skarżącej. Postanowieniem z dnia 26 września 2023 r. Wojewoda odmówił uzupełnienia własnej decyzji z dnia 24 lipca 2023 r. Stwierdził bowiem, że żądania Skarżącej nie zawierają się w przedmiocie art. 111 § 1 k.p.a. W skardze z dnia 7 września 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Skarżąca zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 136 ust. 1 w związku z art. 84 k.p.a. w związku z art. 35 u.p.b. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego i pozostanie przy ekspertyzie sporządzonej przez mgr inż. S. S., w sytuacji gdy jej treść pozostaje w otwartej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym - w szczególności jej autor twierdzi, iż dachy budynków położonych przy ul. [...] [...] i [...] posiadają niezależną konstrukcję (więźbę), podczas gdy na przedłożonych przez Skarżącą fotografiach wyraźnie widać, iż posiadają wspólną więźbę; 2) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77, art. 8 i art. 80 k.p.a. poprzez: a) niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do właściwego wyjaśnienia sprawy, a także niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wszechstronny materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie, czy lokale położone przy ul. [...] [...] i [...] stanowią jeden budynek, czy też jedynie wyodrębnione lokale w ramach jednego budynku, b) nieuwzględnienie twierdzeń Skarżącej, z której wynika, iż lokale położone przy ul. [...] [...] i [...] to wyodrębnione lokale w ramach jednego budynku, c) dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, polegającej na ustaleniu przez organ administracji, że lokale te stanowią osobne budynki, podczas gdy w rzeczywistości posiadają wspólną ścianę, wspólny dach czterospadowy oraz wspólny komin. 3) przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 u.p.b. poprzez przyjęcie, iż budynek położony przy ul. [...] [...] , na działce [...] w K., jest budynkiem w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służącym zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiącym konstrukcyjnie samodzielna całość, a tym samym jest samodzielnym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i możliwe było wydanie względem niego decyzji zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany i udzielenie pozwolenia na budowę w oderwaniu od pozostałej części budynku – tj. lokalu znajdującego się przy tej samej ulicy pod numerem [...] ; 4) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jak również zlecenia tego organowi I instancji, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na należyte ustalenie stanu faktycznego, a tym samym nie mógł zostać uznany za wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie; 5) przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 w związku z art. 32 i art. 35 ust. 1 pkt 22 u.p.b. poprzez pominięcie, iż projekt zagospodarowania działki pozostawał w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, z którego treści jednoznacznie wynika, iż lokale znajdujące się przy ul. [...] [...] i [...] stanowią jeden budynek dwulokalowy, a tym samym nie jest możliwe wydanie decyzji o przebudowie i rozbudowie wyłącznie lokalu znajdującego się pod numerem [...] ; 6) przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich - a w szczególności właścicieli lokalu o numerze [...] ; 7) przepisów prawa materialnego, tj. § 206 ust. 2 r.w.t.b. poprzez pominięcie, iż wydanie przedmiotowej decyzji winno zostać poprzedzone sporządzeniem ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego - podczas gdy w realiach niniejszej sprawy sporządzony dokument nie nosi cech ekspertyzy, a ponadto sporządzająca go osoba nie przeprowadziła niezbędnych badań i pomiarów, a także nie dokonała odpowiednich oględzin budynku; 8) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w powiązaniu z art. 143 k.c. oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym pominięcie faktycznego oddziaływania rozbudowy i przebudowy na nieruchomość Skarżącej, a ponadto uznanie, że dokumentacja techniczna nie podlega ocenie, czy jakiejkolwiek weryfikacji przez strony lub organ; 9) przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, którego deficyty wskazują, że organy administracyjne nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, a w takiej sytuacji sama ocena materiału dowodowego nie mogła zostać uznana za zgodną z prawem, w szczególności poprzez: a) oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie o prywatną ekspertyzę, wydaną na rzecz Inwestorów i niepodejmowanie dalszych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, b) nieuwzględnienie twierdzeń Skarżącej, z których wynika, że rozbudowa i przebudowa nieruchomości należącej do Inwestorów może mieć negatywny wpływ na elementy konstrukcyjne budynku należącego do Skarżącej, c) zaniechanie wnikliwego zbadania sprawy i ograniczenie się do jej pobieżnej oceny, d) dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, polegającej na ustaleniu przez organ, iż budynek przy ul. [...] [...] i [...] stanowi dwa oddzielne budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, a nie jeden budynek jednorodzinny z dwoma wyodrębnionymi lokalami. Wobec tych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ponadto zawnioskowała: – na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) – o zobowiązanie organu do wydania postanowienia w przedmiocie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na koszt organu lub Inwestorów z zakresu budownictwa lądowego, szkód górniczych, realizacji robót budowlanych na okoliczność wpływu przebudowy i rozbudowy na nieruchomość sąsiednią, z uwzględnieniem wpływu tych robót na elementy konstrukcyjne budynku, zmniejszenie jego wytrzymałości, a także na okoliczność szkody, która może wyniknąć w przyszłości, a ponadto braku samodzielności konstrukcji obydwu budynków oraz oceny, czy segmenty noszą cechy dwóch osobnych budynków jednorodzinnych, czy zabudowy jednorodzinnej z wydzielonymi dwoma lokalami mieszkalnymi; – na podstawie art. 106 p.p.s.a. w związku z art. 248 k.p.c. – o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie, jak w punkcie powyżej; – na podstawie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. – o przeprowadzenie dowodu z fotografii załączonych do skargi na okoliczność braku samodzielności konstrukcyjnej budynków, wspólnej więźby dachowej oraz dachu budynków położonych przy ul. [...] [...] i [...] . Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej podkreślił, że dokonał sprawdzenia dokumentacji projektowej zaznaczając przy tym, że nie jest uprawniony do kwestionowania rozwiązań projektowych przedstawionych przez uprawnionego projektanta. Wyjaśnił ponadto, że obowiązek poprzedzenia rozbudowy i przebudowy budynku ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego - wynikający z § 206 ust. 2 r.w.t.b. – należy traktować nie tyle w kategoriach procesowych, ile ściśle technicznych, jako obowiązek poddania analizie stanu techniczno-budowlanego istniejącego obiektu z punktu widzenia dopuszczalności prowadzenia projektowanych robót. Wymogi te odnoszą się do bezpieczeństwa konstrukcji w fazie projektowania i wykonywania budynków. Oznacza to, że wykonanie ekspertyzy w tym zakresie może być konieczne także po wydaniu pozwolenia na budowę i przed rozpoczęciem budowy, jak i w toku budowy w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa budynków istniejących. Organ odwoławczy zaznaczył, że ekspertyzę przedłożoną wraz z projektem uznał za wystarczającą do udzielenia pozwolenia na budowę, co nie oznacza, że ekspertyza ta nie może zostać w razie potrzeby uzupełniona, czy poszerzona na etapie realizacji inwestycji. Wojewoda stwierdził także, że nie kwestionuje faktu, że sporny obiekt to budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy. Jednakże – w jego ocenie - nie stanowi to przeszkody dla zrealizowania projektowanej inwestycji. W piśmie z dnia 4 grudnia 2023 r. Inwestorzy podnieśli, że skarga nie ma żadnych podstaw i jest wyrazem złej woli ich sąsiadki. Stwierdzili, że inwestycja ma na celu dostosowania budynku do nowoczesnych form energetycznych oraz poprawę warunków mieszkaniowych rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 24 lipca 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] [...] , na działce [...] w K. Skarżąca sprzeciwia się w istocie jakimkolwiek robotom, które prowadziłyby do zmiany aktualnej bryły budynku. W projektowanej przebudowie i rozbudowie widzi zagrożenie dla wytrzymałości konstrukcji budynku, a w dalszej lub bliższej przyszłości źródło powstawania szkód. Ponadto inwestycja – jej zdaniem - będzie prowadzić do zacienienie pomieszczeń w jej części budynku, a także negatywnie wpłynie na dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości. W jej ocenie, ekspertyza techniczna przedłożona przez Inwestorów jest nierzetelna i bezwartościowa dla oceny wpływu planowanej inwestycji na nieruchomość sąsiednią, gdyż nie została poprzedzona m.in. badaniami podłoża, czy też analizą archiwalnej dokumentacji technicznej budynku. Przystępując do rozważań podnieść należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Zasygnalizowania wymaga, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, co jednoznacznie wynika z art. 35 ust. 4 u.p.b. Przepis ten stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oprócz spełnienia warunków określonych w przywołanym wcześniej art. 35 ust. 1 u.p.b., inwestor zobowiązany jest złożyć oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b.). Samo pojęcie "dysponowania nieruchomością na cele budowlane" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 11 u.p.b. Należy przez nie rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Punktem wyjścia dla udzielenia pozwolenia na budowę jest stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b.). Dlatego też taka ocena została przeprowadzona przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jak również autorów "Projektu zagospodarowania działki". We wskazanym "Projekcie ..." na s. 9 i 10 przywołano obowiązującą uchwałę, którą przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto dokonano w formie tabelarycznego zestawienia zapisów planu miejscowego dotyczących wymagań dla poszczególnych parametrów i wskaźników z projektowanymi rozwiązaniami. Ich analiza prowadzi do jednoznacznego wniosku, że inwestycja uwzględnia wymagania określone we wspomnianym akcie prawa miejscowego. Ponadto zasygnalizowania wymaga, że przeznaczenie podstawowe terenu, w obszarze którego znajduje się działka inwestycyjna, to zabudowa mieszkaniowa obejmująca zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i bliźniaczą. Przesądza to o tym, że przebudowa i rozbudowa domu mieszkalnego jednorodzinnego jest zgodna z kierunkiem zagospodarowania przestrzennego tego terenu. Skarżąca domaga się natomiast przeprowadzenia powyższej oceny przy uwzględnieniu decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2003 r. o warunkach zabudowy, która stanowiła podstawę dla wydania pozwolenia na budowę osiedla budynków mieszkalnych, w tym również budynku stanowiącego własność Skarżącej i Inwestorów. Taka ocena nie znajduje jednak podstaw prawnych. Otóż powyższe decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczyła realizacji inwestycji, której efektem jest wskazane osiedle domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Tymczasem niniejsza sprawa dotyczy przebudowy i rozbudowy już istniejącego budynku. Zatem nie ma ona żadnego znaczenia dla oceny możliwości przeprowadzenia tego rodzaju inwestycji w kontekście zgodności jej z zastanym ładem przestrzennym. Odbywa się ona bowiem w oparciu o aktualnie obowiązujący plan miejscowy. Skarżąca upatruje w planowanej inwestycji źródła niedogodności w użytkowaniu jej części domu i jej nieruchomości, a także zagrożeń dla stabilności konstrukcji budynku. Jednak stwierdzić należy, że jej twierdzenia są niczym nie popartą polemiką z ustaleniami i dokumentacją zgromadzoną w toku postępowania administracyjnego. Przede wszystkim należy podnieść, że rozbudowa polegać będzie m.in. na wyburzeniu wykuszu od strony wschodniej i wybudowaniu nowego w rozmiarach bardzo zbliżonych do tego obecnie istniejącego. Dlatego też mało prawdopodobnym jest, aby doszło do przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Niemniej jednak taka analiza został przeprowadzona w "Projekcie zagospodarowania działki" na s. 11 i zobrazowana w sposób graficzny na rysunku "Analiza przesłaniania sąsiednich działek". Wykazuje ona, że nie będzie naruszony § 13 ust. 1 r.w.t.b. Wyjaśnić przy tym należy, że o ile § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a r.w.t.b. nakazuje wyznaczanie kąta o promieniu 60° w osi okna (jego wierzchołka), a sam szczyt tego wierzchołka ma znajdować się w wewnętrznym licu ściany na osi okna, to z tego przepisu nie wynika, aby ramiona tego kąta musiały zawsze symetrycznie odchodzić od osi okna. Dozwolone jest wyznaczanie kąta (60°) także i w taki sposób, aby jego wierzchołek znajdował się na osi okna, ale ramiona samego kąta nie były symetryczne wobec tak poprowadzonej osi. Skoro zaś przepis ten nie stanowi o obowiązku takiego wyznaczania kąta, aby jego ramiona były symetryczne względem osi okna, to nie ma podstaw do nakładania tego obowiązku na inwestora (zob. wyroki NSA: z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1184/18, Lex nr 3020162; z dnia 20 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2352/18, Lex nr 3197316). Dodatkowo w "Projekcie zagospodarowania działki" na s. 11 i na rysunku "Analiza zacienienia sąsiednich działek" przedstawiono wpływ projektowanej inwestycji na zacienienie nieruchomości znajdujących się w najbliższej okolicy. Wynika stąd, że przyszła rozbudowa nie wpłynie negatywnie na działkę Skarżącej. Cień rzucany przez budynek odchyla się bowiem w kierunku północno-wschodnim, a działka Skarżącej położona jest od strony południowej rozbudowywanego budynku. Omawiana rozbudowa dotyczy również wykuszu (rozbudowa części kuchennej i salonowej) od strony północnej budynku, na którym przewidywane jest zorganizowanie tarasu na wysokości pierwszej kondygnacji. Jednak ze względu na jego lokalizację pozostaje on bez znaczenia dla kwestii przesłaniania i zacienienia nieruchomości Skarżącej. Przechodząc do dalszych rozważań zauważyć należy, że jak przyznaje to organ odwoławczy, a także wynika to z "Ekspertyzy technicznej", mamy w niniejszej sprawie do czynienia z budynkiem mieszkalnym dwulokalowym. Jest to istotne w kontekście kolejnych zarzutów skargi. Zajmując się nimi przyznać należy rację Skarżącej, że oczywistym jest, że przebudowa budynku, która wiąże się ze zmianą układu ścian wewnętrznych, nie pozostaje bez znaczenia dla naprężeń konstrukcji. Nie oznacza to automatycznie, że każda przebudowa musi rodzić zagrożenie dla stabilności tego dwulokalowego budynku. Zadaniem bowiem projektanta, który musi legitymować się odpowiednią wiedzą techniczną, jest przyjęcie takich rozwiązań, które zapobiegną negatywnym następstwom wprowadzonych zmian. Tak właśnie stało się w rozpatrywanym przypadku. Mianowicie przewidziane do rozbiórki elementy konstrukcyjne zastąpiono nadprożami, które mają zapewnić stateczność elementów podtrzymywanych, a więc i bezpieczeństwo konstrukcji. Nie zapomniano również o bezpieczeństwie konstrukcji części budynku należącej do Skarżącej. Otóż maja temu służyć m.in. odpowiedniej długości zakotwienia prętów zbrojeniowych, a także dylatacje. Tymczasem Skarżąca – poza kwestionowaniem zaproponowanych rozwiązań – nie przedstawiła dowodów, które mogłyby podważać zasadność zastosowanych rozwiązań. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.b., organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu (zob. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2023 r. sygn. akt II OSK 2672/20, Lex nr 3611492). Świetlik, który ma być ulokowany w dachu nie został dostrzeżony, jako zagrożenie dla trwałości konstrukcji dachu. Natomiast komin, który przewidziany jest do likwidacji nie jest kominem wspólnym. Każdy z lokali dysponuje bowiem oddzielnym przewodem kominowym, co wynika jednoznacznie z "Projektu architektoniczno-budowlanego". Usytuowany jest on przy ścianie przebiegającej wzdłuż granicy działek. Trudno zakładać w takim przypadku, aby miało to jakikolwiek wpływ na sąsiedni lokal i stabilność budynku jako całości. Skarżąca zarzuca również nierzetelność "Ekspertyzy technicznej" ze względu m.in. na to, że nie została poprzedzona badaniem gruntu, a także badaniem dokumentacji archiwalnej budynku. Jak natomiast wynika z treści "Ekspertyzy technicznej" jej autor opracował ją na podstawie: wizji lokalnej, dokumentacji archiwalnej obiektu oraz norm i przepisów budowlanych. Wspomniane oględziny wykazały, że strop, dach, jak również ściany nadziemia pozostają w dobrym stanie. Autor "Ekspertyzy" szczególną uwagę zwrócił na ostatni z wymienionych elementów (ściany nadziemia) wskazując, że brak oznak ich spękania świadczy, iż nie został przekroczony stan graniczny nośności i użytkowalności fundamentów. Podnieść należy, że planowana inwestycja nie przewiduje robót, które mogłyby prowadzić do dodatkowych obciążeń fundamentów (np. wykonania kolejnej kondygnacji). W takiej sytuacji badanie podłoża, czy też fundamentów nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Jedynym zagrożeniem dla budynków wynika z ich lokalizacji w granicach istniejącego terenu i obszaru górniczego "[...]", gdzie przewiduje się do 2043 r. eksploatację złoża węgla kamiennego. Wnioski w tym zakresie płynące z "Ekspertyzy" znajdują pokrycie w informacjach przekazanych w piśmie z dnia 20 stycznia 2023 r. przez [...] Grupę Górniczą Oddział KWK [...]. Konkludując stwierdzić należy, że wbrew ocenie Skarżącej, "Ekspertyza techniczna" zawiera logiczne i spójne wnioski. Natomiast Skarżąca nie przywołała argumentów, które zdyskredytowałyby wiarygodność wskazanego dokumentu. W świetle powyższego brak jest podstaw dla uznania zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Otóż stwierdzić należy, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a Wojewoda dokonał prawidłowej jego oceny, czemu dał wyraz w sporządzonym uzasadnieniu. Zgodzić się należy również z organem odwoławczym, iż spełnione zostały warunki z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.p.b. co obligowało go do udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 u.p.b.). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.).