II SA/Gl 1782/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] zezwolił Burmistrzowi Miasta i Gminy Z. na realizację inwestycji drogowej dotyczącej budowy drogi na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] w Z. – droga gminna kategorii D (droga dojazdowa), na działkach nr ewiden. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] – obręb Z. Odwołanie od tej decyzji wniósł W. W. Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Skargę na tę ostatnią decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. W., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wnioskując o wstrzymanie wykonania tego aktu z uwagi na wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz niewątpliwie trudne do odwrócenia skutki wynikające z faktu wydania decyzji w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasada przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Ustosunkowując się do tego wniosku Burmistrz Miasta i Gminy Z. zwrócił uwagę na brak należytego uzasadnienia wniosku i wskazania okoliczności przemawiających na wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 21/13 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podkreślił, że jedynie ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego. Uwzględnienie wniosku jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z ustawowych przesłanek, wskazanych w art. 61 § 3 Ppsa. Powołany przepis przewiduje wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Szkoda ta lub skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, zaskarżonego do sądu. Cel przedmiotowej instytucji sprowadza się bowiem do zapobieżenia skutkom wywołanym wykonaniem zaskarżonego aktu. Należy zatem uznać, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa. Decyzja ta umarza postępowanie odwoławcze, zamykając drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ma ona charakter procesowy. Stwierdza się w niej, że podmiot, który wniósł odwołanie nie ma interesu prawnego do występowania w sprawie w charakterze strony. W konsekwencji nie można zastosować wobec niej instytucji wstrzymania wykonania. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. Jak słusznie wskazał uczestnik postępowania, zauważyć wymaga dodatkowo, że skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających zgłoszone żądanie, w szczególności zaś nie przedstawił rzeczowej argumentacji w celu wykazania, a przynajmniej uprawdopodobnienia jaka szkoda powstanie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i w czym upatruje nieodwracalność skutków tego aktu, wskazując jedynie na fakt wydania decyzji w oparciu o przepisy tzw. specustawy drogowej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2005 r., sygn. akt II OZ 701/05 (dostępnym na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) przedstawienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do wnioskującego o to wstrzymanie. Sąd podejmuje bowiem rozstrzygnięcie w oparciu o zawarte we wniosku informacje. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem sądowi jego merytoryczne rozpoznanie.