II SA/Gl 179/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na upomnienie Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Upomnieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. wezwał S.K. do uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie [...] zł za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Upomnienie to wydane zostało w oparciu o regulację art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Wskazano w nim, że w przypadku nieuregulowania przedmiotowej należności w terminie 7 dni, wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne w celu jej przymusowego ściągnięcia. Pismem z dnia [...] r. S.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K., skargi na upomnienia tego organu z dnia [...] r., nr [...] oraz [...], wnosząc o ich uchylenie. Zdaniem skarżącego żaden przepis prawa nie określa procedury, w ramach której ustala się opłatę dodatkową za parkowanie pojazdu. Tym samym zobowiązany pozbawiony jest możliwości obrony swych praw przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co w jego ocenie oznacza, że wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący stwierdzenia obowiązku wynikającego z przepisów prawa, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa. Na poparcie tego stanowiska skarżący przywołał wyrok NSA z dnia 19 września 2002 r., sygn. akt III SA 3220/01, LEX nr 137835; wyrok NSA z dnia 22 marca 2002 r., sygn. akt III SA 2896/01, LEX nr 157917 oraz wyrok TK z dnia 23 kwietnia 2002 r., sygn. akt K 2/01, OTK-A 2002/2/27. W związku z faktem, że w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jedno upomnienie Zastępca Przewodniczącego Wydziału II zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2012 r., na podstawie art. 57 § 3 Ppsa, zarządził rozdzielenie powyższych skarg. Skarga na upomnienie Nr [...] została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 179/12. Udzielając odpowiedzi na skargę organ powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia [...]r., sygn. akt I SA/Wa 1848/07, LEX nr 494087, wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy Ppsa. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 tej ustawy. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak również na bezczynność organów administracji publicznej we wszystkich wymienionych wypadkach (art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 P.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 Ppsa). Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że zaskarżone upomnienie nie jest decyzją bądź postanowieniem wskazanym w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 Ppsa. Nie stanowi ono również żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4a – 7 Ppsa. Przede wszystkim jednak wskazać należy, że wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 413/09, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie tych opłat pobiera się opłatę dodatkową (art. 13 f ust. 1 cyt. ustawy). Wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania określa rada gminy, nie może ona jednak przekroczyć 50 zł (ust. 2 tego przepisu). Jest ona pobierana przez zarząd drogi, a w przypadku jego braku przez zarządcę drogi (ust.3). Opłata dodatkowa za parkowanie pojazdu wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40 d ust.2 ustawy o drogach publicznych). Stosownie do treści art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Jak wynika z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna zostaje wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Charakter prawny upomnienia sprowadza się zatem jedynie do przypomnienia o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, z jednoczesną informacją o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie jest zatem rozstrzygnięciem władczym, rozstrzygającym o sytuacji prawnej osoby, do której upomnienie zostało skierowane. Nie nadaje ono nowych praw i obowiązków, lecz jedynie przypomina o konieczności wykonania tych, które już istnieją czy to z mocy orzeczenia czy też, jak w niniejszej sprawie, bezpośrednio z mocy prawa. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują po stronie zobowiązanego środka prawnego wymierzonego przeciwko upomnieniu. Dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, zobowiązany w ramach obrony przed egzekucją może skorzystać z zarzutów, zgodnie z art. 33 powyższej ustawy. Na tym etapie otwarta zostaje droga do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym (art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa). Tymczasem upomnienie, jak już wskazano, poprzedza wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Tym samym zaskarżone przez S.K. upomnienie z dnia [...] r., wbrew twierdzeniom skarżącego, nie daje podstaw do wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego. Zauważyć przy tym należy, że przywołane w skardze orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Trybunału Konstytucyjnego zapadły w sprawach dotyczących wezwania do uiszczenia opłaty za niewypełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, nie zaś opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu. Poza tym zostały one wydane w czasie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Powyższe okoliczności stanowią podstawę do uznania, że skarga S.K. jest niedopuszczalna, co obliguje Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3Ppsa