II SA/Gl 1795/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a przywrócić stronie skarżącej termin do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w K. utrzymał w mocy decyzję Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia [...] r., nr [...] nakładającą na "A" Sp. z o.o. w K. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone ww. spółce w dniu 2 września 2013 r. W dniu 21 października 2013 r. "A" Sp. z o.o. w K. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na opisaną wyżej decyzję. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w dniu 20 września 2013 r. skarżąca spółka udzieliła profesjonalnemu pełnomocnikowi pełnomocnictwa do wniesienia skargi na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z [...] r. Pełnomocnik wskazał, że ciężka i nagła choroba uniemożliwiła mu jednak zachowanie terminu do wniesienia skargi. W okresie od [...] do [...] r. przebywał na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza sądowego i nie miał możliwości wyręczenia się inną osobą. Na dowód powyższego przedłożył kserokopię zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożono w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Pełnomocnik strony skarżącej przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 14 października 2013 r., a zatem termin do wniesienia wniosku zaczął biec od dnia następnego, tj. 15 października 2013 r. i upływał w dniu 21 października 2013 r. W tym też dniu została nadana w urzędzie pocztowym skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu wskazano chorobę pełnomocnika skarżącego, która uniemożliwiła mu wykonywanie czynności zawodowych, w tym wypadku wniesienia skargi. Okoliczność ta została potwierdzona załączonym do wniosku o przywrócenie terminu zaświadczeniem lekarskim wystawionym przez lekarza sądowego. Z powyższego dokumentu wynika, że pełnomocnik skarżącej spółki był niezdolny do pracy w dniach od 24 września 2013 r. do dnia 14 października 2013 r. Mając na względzie powyższe, jak również inne okoliczności przywołane przez stronę, Sąd doszedł do przekonania, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi było w rozpatrywanym przypadku niezawinione. Twierdzenia pełnomocnika o chorobie uniemożliwiającej podjęcie określonych czynności zostało uwiarygodnione przedłożonym zaświadczeniem lekarza sądowego. Za przekonywujące należało również uznać wyjaśnienia pełnomocnika, że skorzystanie z pomocy innych osób nie było możliwe. Tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy adwokat prowadzi kancelarię jednoosobowo, a dokonanie czynności procesowej wymagało nie tylko nadania pisma na poczcie, ale również znajomości sprawy w celu sporządzenia skargi. Zwrócić również należy uwagę, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik może wnieść skargę do sądu w terminie trzydziestu dni od doręczenia aktu organu administracji publicznej i nie można czynić mu zarzutu, że zwlekał z przygotowaniem pisma do ostatniego dnia. W tym miejscu podzielić należy pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że nie można z góry zakładać, iż podmiot, który planuje dokonać czynności w ostatnim dniu terminu cechuje brak staranności w działaniu czy też, że można mu przypisać jakiekolwiek zaniedbanie (por. postanowienia NSA: z dnia 2 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 341/10, LEX nr 740784 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 176/10, LEX nr 663532). Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 86 ( 1 P.p.s.a. w związku z art. 87 ( 1, ( 2 i ( 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.