II SA/Gl 1817/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdził E. R. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, związanych z budową drewnianej altany usytuowanej na działce nr 1 "A" w B. przy ul. [...]. Przedmiotowe roboty wstrzymane zostały postanowieniem tegoż organu z dnia [...] r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił powołaną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego E. R. pismem z dnia 19 października 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie poniesieniem przez niego kosztów rozbiórki spornej altany, co narazi go na niepowetowaną szkodę. Oświadczył jednocześnie, że nie stać go na poniesienie opłaty legalizacyjnej. Skarżący poinformował, że jest osobą starszą (77 lat) i schorowaną, od szeregu lat pobiera świadczenie emerytalne. W ocenie wnioskodawcy za uwzględnieniem wniosku przemawia także rychła nowelizacja prawna w zakresie statusu ogródków działkowych. Pozostałe strony postępowania, mimo takiej możliwości nie ustosunkowały się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu, mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Tak więc biorąc w pierwszej kolejności pod rozwagę okoliczności badane z urzędu, a w szczególności uwzględniając charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zaznaczyć, że instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. "Nie rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, lecz jedynie to, czy nadaje się on do wykonania i wymaga wykonania (tj. korzysta z przymiotu wykonalności) przesądza o możliwości przyznania ochrony przewidzianej w art. 40 ust. 1 ustawy o NSA" (vide: glosa Z. Kmieciaka do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96 -OSP 1998/3/54). I tak np. akty administracyjne uchylające, ze względu na brak przedmiotu wykonania, nie kwalifikują się do zastosowania wobec nich instytucji wstrzymania wykonania. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest kasacyjna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, to z tego powodu wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Przywołana także przez skarżącego argumentacja w uzasadnieniu wniosku nie mogła przemawiać za jego uwzględnieniem. Podobnie obawy skarżącego związane z ponownym rozpoznaniem sprawy przez organ pierwszej instancji, jak również postępowanie dotyczące ewentualnej rozbiórki - jako przedwczesne, nie mogły być brane pod uwagę. Wskazać przyjdzie, że postępowania te, przy uwzględnieniu ich dwuinstancyjnego charakteru, nie zamykają skarżącemu drogi sądowej. Dodatkowo zaznaczyć należy, że zasadności wniosku nie można także upatrywać w ewentualnej wadliwości zaskarżonego aktu. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka w oparciu o którą Sąd może wstrzymać jego wykonanie. O ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.