II SA/Gl 185/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na upomnienie Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Upomnieniem z dnia [...] r. , Nr [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. wezwał S. K. do uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie [...] zł za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Upomnienie to wydane zostało w oparciu o regulację art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Wskazano w nim, że w przypadku nieuregulowania przedmiotowej należności w terminie 7 dni, wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne w celu jej przymusowego ściągnięcia. Pismem z dnia 18 listopada 2011 r. S. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K., skargi na upomnienia tego organu z dnia [...] r., Nr [...] oraz [...], wnosząc o ich uchylenie. Jego zdaniem żaden przepis prawa nie określa procedury, w ramach której ustala się opłatę dodatkową za parkowanie pojazdu. Wobec tego zobowiązany pozbawiony jest możliwości obrony swych praw przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Okoliczność ta, w ocenie skarżącego oznacza, że wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący stwierdzenia obowiązku wynikającego z przepisów prawa, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa. Na poparcie tego stanowiska skarżący przywołał wyrok NSA z dnia 19 września 2002 r., sygn. akt III SA 3220/01, LEX nr 137835; wyrok NSA z dnia 22 marca 2002 r., sygn. akt III SA 2896/01, LEX nr 157917 oraz wyrok TK z dnia 23 kwietnia 2002 r., sygn. akt K 2/01, OTK-A 2002/2/27. W związku z faktem, że w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jedno upomnienie Zastępca Przewodniczącego Wydziału II zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2012 r., na podstawie art. 57 § 3 Ppsa, zarządził rozdzielenie powyższych skarg. Skarga na upomnienie Nr [...] została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 185/12. Udzielając odpowiedzi na skargę organ powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1848/07, LEX nr 494087, wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosowanie do treści art. 3 § 2 Ppsa sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne, - niektóre postanowienia (wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty, ponadto wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie), - inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, - inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a Ppsa. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 Ppsa). Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że kwestii spornej nie stanowi okoliczność, iż zaskarżone upomnienie nie jest decyzją bądź postanowieniem wskazanym w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 Ppsa. Nie stanowi ono również żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4a – 7 Ppsa. Rozważenia wymaga natomiast, czy upomnienie to jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie tych opłat pobiera się opłatę dodatkową (art. 13 f ust. 1 cyt. ustawy). Wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania określa rada gminy, nie może ona jednak przekroczyć 50 zł (ust. 2 tego przepisu). Jest ona pobierana przez zarząd drogi, a w przypadku jego braku przez zarządcę drogi (ust.3). Opłata dodatkowa za parkowanie pojazdu wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40 d ust.2 ustawy o drogach publicznych). Stosownie do treści art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Jak wynika z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna zostaje wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Charakter prawny upomnienia sprowadza się zatem jedynie do przypomnienia o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, z jednoczesną informacją o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie jest zatem rozstrzygnięciem władczym, rozstrzygającym o sytuacji prawnej osoby do której upomnienie zostało skierowane. Nie nadaje ono nowych praw i obowiązków, lecz jedynie przypomina o konieczności wykonania tych, które już istnieją bezpośrednio z mocy prawa. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują po stronie zobowiązanego środka prawnego wymierzonego przeciwko upomnieniu. Dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, zobowiązany w ramach obrony przed egzekucją może skorzystać z zarzutów, zgodnie z art. 33 powyższej ustawy. Na tym etapie otwarta zostaje droga do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym (art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa). Tymczasem upomnienie, jak już wskazano, poprzedza wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Analiza powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 413/09, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo). Zaskarżone przez S. K. upomnienie z dnia [...] r., wbrew twierdzeniom skarżącego, nie daje zatem podstaw do wniesienia na niego skargi do sądu administracyjnego. Zauważyć przy tym należy, że przywołane w skardze orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Trybunału Konstytucyjnego zapadły w sprawach dotyczących wezwania do uiszczenia opłaty za niewypełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, nie zaś opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu. Powyższe okoliczności stanowią podstawę do uznania, że skarga S. K. jest niedopuszczalna, co obliguje Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa w związku z art. 58 § 3 Ppsa.