II SA/Gl 1877/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Pismem z dnia 10 kwietnia 2012 r. "A" S.A. (zwany dalej "A") zwrócił się do PINB w C. o wszczęcie postępowania mającego na celu nakazanie J. F. rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego, wykorzystywanego w celach gastronomicznych, znajdującego się przed "B" w C. PINB w C. zwrócił się do Wydziału Architektury Urzędu Miasta w C. o udzielenie informacji czy Prezydent Miasta C. wydał pozwolenie na budowę ww. tymczasowego obiektu budowlanego. Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. UM C. poinformował organ powiatowy, że pozwolenia takiego nie wydano. W dniu 23 maja 2012 r. PINB przeprowadził kontrolę przedmiotowego obiektu budowlanego i stwierdził, że obiekt usytuowany jest na terenie WPKiW naprzeciw głównego wejścia do ZOO. Obiekt ten jest konstrukcji drewnianej i prowadzona jest w nim działalność handlowa. Do obiektu doprowadzone są media oraz wyposażony jest w zbiornik na nieczystości. UM w C. przesłał do organu powiatowego wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C., uchwalonego uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...] r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r., Nr [...], poz. [...]) obowiązującego na terenie, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany. Z ww. wypisu i wyrysu wynika, że przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem ZN, ZP, UP/X, G, ZZ - tereny zieleni parkowej "A". Następnie PINB w C. decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. 2010, Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), nakazał inwestorowi – J. F. niezwłocznie doprowadzić teren do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę obiektu gastronomicznego, z uwagi na brak możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu z powodu jego niezgodności z ustaleniami obowiązującego ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez J. F. odwołania decyzją z dnia [...]r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił ww. decyzję PINB w C. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując, że pominięte zostały strony postępowania tj. właściciel działki oraz jej użytkownik wieczysty. Decyzją nr [...], z dnia [...]r. PINB w C. ponownie nakazał inwestorowi – J. F., niezwłocznie doprowadzić teren przed "B" w C. do stanu poprzedniego, poprzez rozbiórkę obiektu gastronomicznego zlokalizowanego na działce nr ewid. 1 w C. Organ I instancji wskazał na niezgodność obiektu z planem miejscowym poprzez usytuowanie na terenie zalewowym oraz osi widokowej i ciągu pieszym, na którym obowiązuje zakaz zabudowy. Także ta decyzja została zaskarżona przez pełnomocnika J. F., który wskazał, że obok przedmiotowego budynku trwa, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, budowa innych 4 pawilonów gastronomicznych. Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł w to miejsce o nakazaniu inwestorowi – J. F., obowiązku rozbiórki obiektu gastronomicznego zlokalizowanego na działce nr ewid. 1, arkusz mapy 10, obręb 0001, [...] w C. - przed "B" w C. W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg postępowania wskazując następnie, iż w toku postępowania odwoławczego [...]WINB na podstawie art. 136 k.p.a. uzyskał od Prezydenta Miasta C. informację, że od dnia 1 lipca 2012 r. wydano tylko jedną decyzję o pozwoleniu na budowę dot. sąsiedztwa obiektu J. F. Prezydent C. wyjaśnił również, że w piśmie z dnia 12 listopada 2012 r. zaszedł błąd i strefa oznaczona jako "granice terenów zalewowych" naniesiona jest orientacyjnie oraz nie jest tożsama z "terenami zagrożonymi powodzią". Oprócz tego ustalono na podstawie korespondencji ze stronami oraz Sądem Rejonowym w B., że postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]r. sygn. [...] udzielono J. F. i innym osobom zabezpieczenia roszczeń poprzez "zakazanie "A" S.A. w C. dokonywania czynności faktycznych uniemożliwiających wnioskodawcom korzystania z gruntów będących w użytkowaniu wieczystym uczestnika, położonych (...) oraz na placu handlowym przed bramą główną ZOO, objętych łączącymi wnioskodawców z uczestnikiem umowami dzierżawy, w szczególności polegających na zablokowaniu drogi dojazdowej, odcięciu mediów oraz dokonywaniu czynności związanych z usuwaniem nakładów poczynionych na wnioskodawców". Ponadto ustalono, że Sąd Rejonowy w B. nieprawomocnym wyrokiem z dn. [...] r. sygn. akt [...] oddalił powództwo J. F. przeciwko "A" S.A. o ustalenie istnienia stosunku prawnego dzierżawy pomiędzy nim (i innymi powodami) a "A" S.A. oraz umorzył postępowanie z powództwa pozostałych trzech osób. [...]WINB wskazał w tym miejscu, że, pełnomocnik J. F. upatruje prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ze strony swojego klienta w ww. postanowieniu SR w B. Z kolei "A" stoi na stanowisku, że umowa dzierżawy została skutecznie wypowiedziana. Kontynuując wywody [...]WINB wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji PINB w C. będącej przedmiotem niniejszego postępowania, stanowi przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie legalizacyjne, o którym mowa w art. 48-49 ustawy Prawo budowlane. Zalegalizowanie nielegalnie wzniesionego obiektu jest uwarunkowane od spełnienia wszystkich wymogów wynikających z ww. przepisów, tj. uiszczenia opłaty legalizacyjnej, złożenia poprawnego i kompletnego projektu budowlanego oraz posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś niespełnienie chociażby jednego z nich wiąże się z nakazem rozbiórki. Jeżeli od razu oczywiste jest, że obiekt nie będzie mógł być zalegalizowany, wtedy właściwy organ nie zobowiązuje inwestora do przedłożenia określonych dokumentów mających służyć legalizacji, lecz od razu nakazuje rozbiórkę. Zdaniem organu II instancji, przedmiotowy obiekt budowlany stanowi tymczasowy obiekt budowlany, którego budowa wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane, tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, w terminie dłuższym niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy wymagają pozwolenia na budowę. Zatem w analizowanej sprawie, z uwagi na fakt, iż przedmiotowy obiekt nie został rozebrany, bądź też przeniesiony na inną działkę w terminie 120 dni od dnia jego realizacji jego budowa wymagała pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego PINB w C. w sposób prawidłowy ustalił zatem, iż budowa przedmiotowego obiektu budowlanego, została zrealizowana w warunkach "samowoli budowlanej", bowiem wymagała ona uprzedniego pozwolenia na budowę, którego inwestor J. F. nie uzyskał. Zdaniem organu przedmiotowy obiekt budowlany nie może zostać objęty postępowaniem legalizacyjnym, co wynika z jego niezgodności z porządkiem planistycznym oraz brakiem po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie istnieje na tym polu spór między inwestorem a użytkownikiem wieczystym działki nr 1 – "A". Pełnomocnik inwestora wywodzi prawo do dysponowania nieruchomością z postanowienia SR w B. sygn. [...]. Z kolei "A" stoi na stanowisku, że umowa dzierżawy została skutecznie wypowiedziana. Należy wskazać, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 11 Pr. bud. jako "tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych". Trzeba zauważyć, że w katalogu źródeł, z których można wywodzić to prawo, ustawodawca nie wskazał postanowienia sądu powszechnego o udzieleniu zabezpieczenia w postępowaniu cywilnym. Z treści samego postanowienia również nie sposób wywnioskować uprawnienia do wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych. Tym samym, w ocenie [...]WINB postanowienie to reguluje jedynie tymczasowo relacje między J. F. a "A" nie uprawniając przy tym inwestora do zabudowy gruntu. Toczące się zaś przed Sądem Okręgowym w K. postępowanie apelacyjne od wyroku SR w B. nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie jest bowiem zagadnieniem prejudycjalnym samo twierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet - ze względów ekonomicznych, czy celowościowych - będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, jeśli możliwe jest jej rozpatrzenie i wydanie decyzji (por. wyrok WSA w Gdańsku z 7 września 2011 r. sygn. II SA/Gd 503/11). Reasumując, zagadnienie wstępne musi uniemożliwiać w ogóle wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, a nie wydanie rozstrzygnięcia o określonej treści. Organ wojewódzki podzielił swoje dotychczasowe, oraz PINB w C., stanowisko, że przedmiotowy budynek narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jaki obowiązuje na terenie, na którym się znajduje. Przedmiotowy obiekt położony jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem C. ZN, ZP, UP/X, G, ZZ, co zgodnie z wyjaśnieniami Prezydenta oznacza, że nie jest to teren zagrożony powodzią .../ZZ, na którym ustala się zakaz lokalizacji nowej zabudowy w granicach terenów zalewowych. Obiekt nie znajduje się też w ciągu pieszym, bowiem jak wynika z projektu zagospodarowania terenu przedmiotowy budynek nie znajduje się na promenadzie [...], ani na jej chodniku, lecz obok na osobnym utwardzeniu. Jednocześnie jednak dla obszaru ZN, ZP, UP/X, G, ZZ wyznaczone zostały strefy ekstensywnego i intensywnego rozwoju. Z przedłożonych przez Urząd Miasta C. wyrysów z m.p.z.p. wynika, że budynek będący przedmiotem sprawy znajduje się na obszarze ekstensywnego rozwoju, w którym dopuszcza się jedynie pielęgnację istniejącego terenu i obiektów oraz realizację, pod pewnymi warunkami, parkingów i dróg dojazdowych. Na obszarze ZN, ZP, UP/X, G, ZZ dopuszcza się natomiast lokalizację obiektów sezonowych i tymczasowych gastronomii i handlu - po spełnieniu pewnych dodatkowych wymogów - ale jedynie w obszarze rozwoju intensywnego. Uznając materialnoprawne przesłanki rozbiórki [...]WINB zreformować musiał decyzję PINB w C. z uwagi na nieprawidłowe sformułowanie jej nakazu. Doprowadzenie terenu do stanu poprzedniego jest bowiem nakazem właściwym dla trybu naprawczego art. 51 Prawa budowlanego, nie zaś trybu art. 48 Prawa budowlanego, w którym orzec można jedynie samą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Orzeczenie reformatoryjne nie narusza wyrażonego w art. 139 k.p.a. zakazu orzekania na niekorzyść strony skarżącej, Porównawszy rozstrzygnięcie organów I i II instancji [...]WINB dochodzi do konkluzji, że sytuacja prawna inwestora nie pogorszyła się, gdyż nadal obciąża go obowiązek rozbiórki całego budynku. Pismem z dnia 20 listopada 2013 r. reprezentowany przez adw. A. W. J. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i nakazanie zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania odwoławczego przed Sądem Okręgowym w K. sygn. akt [...] ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to w szczególności: - art. 139 k.p.a., albowiem decyzja organu II instancji została wydana na niekorzyść strony odwołującej, a w sprawie nie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję lub rażącego naruszenia w wyniku jej wydania interesu społecznego; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez merytoryczne rozpoznanie sprawy, mimo że rozstrzygnięcie przez Sąd powszechny sprawy o ustalenie praw do umowy dzierżawy utrwali stan posiadania nieruchomości na podstawie umowy, a więc prawo do dysponowania działką na cele budowlane; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania mimo posiadania przez skarżącego prawa do posiadania nieruchomości opisanego w postanowieniu Sądu Rejonowego w B. i Sądu Okręgowego w K., w ramach postępowania o zabezpieczenie roszczenia; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania i uznanie, że nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B., oddalający żądanie skarżącego o ustalenie istnienia umowy dzierżawy wywołuje skutki prawne, przed uprawomocnieniem. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, iż celem art. 139 k.p.a. jest uniemożliwienie "zabierania" stronie odwołującej się instancji. Rażąco błędne jest też uznanie przez organ II instancji iż skarżący nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane. Absurdem prawnym, jak stwierdził adw. A. W., byłoby w demokratycznym państwie prawa uznanie, że posiadanie przez skarżącego prawa do posiadania nieruchomości z budynkiem (przedmiotem postępowania) na podstawie sądowego zabezpieczenia, umożliwia nadzorowi budowlanemu nakazanie jego rozebrania w chwili obowiązywania tegoż zabezpieczenia sądowego. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. W szczególności Sąd nie stwierdził wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, chyba że według oceny organu potencjalnie możliwa jest legalizacja obiektu z uwagi na spełnienie przezeń przesłanek z art. 48 ust. 2 ustawy (wówczas dalszy tok postępowania przebiega odmiennie). W konsekwencji rozpoznający sprawę organ w pierwszej kolejności zbadać winien powstałą samowolę pod kątem możliwości jej legalizacji, a w zależności od wyniku poczynionych ustaleń bądź to wstrzymać prowadzenie robót (gdy budowa nie została jeszcze zakończona) i nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających ewentualną przyszłą legalizację obiektu, bądź też, w razie stwierdzenia, że legalizacja nie jest możliwa nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego lub będącego w budowie obiektu. Stosownie do art. 48 ust. 2 ustawy wdrożenie procedury mogącej doprowadzić do legalizacji obiektu wymaga jednak stwierdzenia przez organ, iż dokonana samowolnie budowa: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Podkreślenia wymaga, iż orzekające nakaz rozbiórki decyzje nie są zależne od woli organu. Decyzje podejmowane na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane mają bowiem charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz nadto zobligowany do wydania nakazu rozbiórki – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SA 69/97, LEX nr 46680. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż bezspornym w sprawie jest, że przedmiotowy obiekt został przez skarżącego posadowiony bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Fakt ten, ustalony przez orzekające w sprawie organy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, nie został przez skarżącego zakwestionowany. Bezspornym w sprawie (albowiem do kwestii tej pełnomocnik skarżącego nie odniósł się w skardze ani jednym słowem) jest nadto, iż przedmiotowy obiekt narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jaki obowiązuje na terenie, na którym się znajduje. Przedmiotowy obiekt położony jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem ZN, ZP, UP/X, G, ZZ, dla którego to obszaru wyznaczone zostały strefy ekstensywnego i intensywnego rozwoju. Z przedłożonych przez Urząd Miasta C. wyrysów z m.p.z.p. wynika, że obiekt będący przedmiotem sprawy znajduje się na obszarze ekstensywnego rozwoju, w którym dopuszcza się jedynie pielęgnację istniejącego terenu i obiektów oraz realizację, pod pewnymi warunkami, parkingów i dróg dojazdowych. Na obszarze ZN, ZP, UP/X, G, ZZ dopuszcza się natomiast lokalizację obiektów sezonowych i tymczasowych gastronomii i handlu - po spełnieniu pewnych dodatkowych wymogów - ale jedynie w obszarze rozwoju intensywnego. W przekonaniu Sądu ocenę tę należy podzielić, co tym samym implikuje niedopuszczalność legalizacji samowolnie posadowionego obiektu i konieczność orzeczenia obowiązku jego rozbiórki. Ustosunkowując się zaś do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy wskazać, że gdyby jedyną przyczyną, dla której organy uznały niedopuszczalność legalizacji obiektu, a w konsekwencji konieczność jego rozbiórki, był fakt nielegitymowania się przez skarżącego prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to w zależności od okoliczności faktycznych sprawy można by rozważać czy wynik toczącej się sprawy w sądzie cywilnym w przedmiocie istnienia prawa dzierżawy nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W podlegającym obecnej kontroli sądowej postępowaniu administracyjnym niewątpliwie tak jednak nie było. Jak to już bowiem wskazano legalizacja samowolnie posadowionego obiektu była niedopuszczalna z uwagi na sprzeczność lokalizacji z ustaleniami planu miejscowego. Tym samym sprawa sądowa w przedmiocie umowy dzierżawy nie mogła zostać uznana za zagadnienie wstępne albowiem niezależnie od jej wyniku organ upoważniony był i jednocześnie zobligowany do orzeczenia rozbiórki (notabene, jak wyjaśnił w trakcie rozprawy przed tut. Sądem pełnomocnik uczestnika postępowania, sprawa cywilna nie została jeszcze prawomocnie zakończona z uwagi na wniosek J. F. o wyłączenie sędziów Sąd Okręgowego). Także podniesione przez pełnomocnika dysponowanie przez J. F. postanowieniem w przedmiocie zabezpieczenia pozbawione jest znaczenia prawnego w niniejszej sprawie. Po pierwsze nie rozstrzyga ono uprawnień J. F. do terenu a jedynie formułuje stosowne zakazy wobec "A" po drugie zaś jego istnienie nie pozostaje w żadnym związku z oceną, iż legalizacja obiektu, z uwagi na sprzeczność z planem miejscowym, nie jest dopuszczalna. Jako niezrozumiały potraktować należy sformułowany w skardze zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 139 k.p.a. Pełnomocnik nie wyjaśnił bowiem dlaczego decyzję PINB orzekającą nakaz przywrócenia terenu do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę przedmiotowego obiektu uważa za mniej dolegliwą dla inwestora niż orzeczenie nakazu rozbiórki dokonane przez organ II instancji. Rozstrzygnięcie takie, w zakresie obowiązku rozbiórki niczym bowiem w istocie nie różni się od utrzymania zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy, co organ II instancji uczyniłby gdyby nie zbytecznie sformułowany w osnowie decyzji PINB niezależnie od rozbiórki także nakaz przywrócenia terenu do stanu poprzedniego. W konsekwencji decyzję organu I instancji uznać należy w zakresie orzeczenia obowiązku rozbiórki za pozostającą w zgodzie z art. 48 Prawa budowlanego. Z uwagi jednak na wadliwe zredagowanie osnowy i wprowadzenie doń także obowiązku przywrócenia terenu do stanu poprzedniego organ odwoławczy poprawnie decyzję tę uchylił i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o obowiązku dokonania rozbiórki przedmiotowego obiektu. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.