II SA/Gl 189/05

Dnia 16 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: WSA Sławomir Wojciechowski (del.) WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 roku, sprawy ze skargi P. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia opinii technicznej obiektu budowlanego oddala skargę Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie remontu szopy położonej na działce nr [...] w Ż. przy ul. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., działając w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) wydał w dniu [...] roku decyzję nr [...]. Decyzją tą organ nałożył na właściciela nieruchomości M. B. obowiązek sporządzenia i przedłożenia opinii technicznej dotyczącej remontu ścianki osłonowej wykonanej bez stosownego zgłoszenia – w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że wykonany przez właściciela remont szopy polegał w istocie na wymianie części ściany osłonowej tego budynku bez naruszenia fundamentu. Zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego takie prace podlegały zgłoszeniu właściwemu organowi, a zgłoszenia tego nie dokonano, co uzasadniało podjęcie decyzji w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Dodatkowo wskazano, że właściciel przedłożył dokumenty wskazujące na tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący P. S. – właściciel działki sąsiedniej. Nie zgodził się z kwalifikacją robót budowlanych dokonaną przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że roboty te polegały na remoncie ściany południowej i przebudowie konstrukcji dachowej, co w jego ocenie wymagało pozwolenia na budowę. Zauważył, że stan techniczny przedmiotowej ściany uzasadnia orzeczenie jej rozbiórki. Przytoczył ponadto okoliczność, że słupki graniczne zniszczono i usunięto, a on sam od dziesięciu lat jest "nękany" ustawicznymi pracami budowlanymi i remontowymi przedmiotowej szopy. Rozpoznając to odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin na dzień [...] roku, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprawa remontu szopy była wcześniej przedmiotem rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2004 roku (sygn. akt II SA/Ka 3599/01) Sąd ten uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji w przedmiocie umorzenia postępowania. Organ pierwszej instancji wykonując zalecenia zawarte w tym wyroku uzupełnił materiał dowodowy w sposób umożliwiający jednoznaczne stwierdzenie, że zakres wykonanych robót budowlanych mieści się w definicji remontu zawartej w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, a jego wykonanie winno być poprzedzone dokonaniem zgłoszenia. Brak takiego zgłoszenia powodował konieczność zastosowania procedury przewidzianej art. 51 Prawa budowlanego. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego organ odwoławczy stwierdził, iż nie polega na prawdzie twierdzenie, jakoby budynek znajdował się w stanie technicznym uzasadniającym orzeczenie jego rozbiórki. Z kolei kwestie związane ze znakami granicznymi, jak również z ewentualnymi szkodami powodowanymi w trakcie prowadzenia robót, czy też eksploatacji budynku podlegają odrębnym regulacjom i nie leżą w kompetencjach organów nadzoru budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, zarzucił wadliwą kwalifikację robót wykonanych przy remoncie przedmiotowego budynku. Wskazał ponadto, że domagał się zbadania i oceny stanu technicznego całego spornego budynku, a w szczególności jego ściany południowej, graniczącej na całej długości z posesją skarżącego. Tymczasem organy nadzoru budowlanego odniosły się tylko do ściany południowo-wschodniej. Dodatkowo stwierdził, iż przedmiotowy budynek w części jest usytuowany na jego nieruchomości. Powtórzył także swoje żądanie nakazania rozbiórki spornej ściany z uwagi na jej stan techniczny. W piśmie procesowym z [...] roku, skarżący podkreślił, że nie można wydawać jakichkolwiek pozwoleń w sytuacji spornych granic. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 –13 tej ustawy, a więc m.in. robót polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych. Z kolei art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi, że zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do ich wykonania można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. W toku postępowania ustalono bezspornie, że wykonane przez M. B. roboty, polegające na remoncie części ściany osłonowej, wykonywane były bez uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. W takiej sytuacji prawidłowo organ pierwszej instancji wdrożył procedurę legalizacyjną przewidziana w art. 51 Prawa budowlanego. Procedura przewidziana w tym przepisie znajduje zastosowanie zarówno do sytuacji, kiedy roboty budowlane są jeszcze wykonywane, jak i do sytuacji kiedy zostały już wykonane. W niniejszej sprawie w dacie wydawania decyzji organ pierwszej instancji orzekał na podstawie okoliczności wskazujących, iż roboty budowlane zostały ukończone. W sytuacji, kiedy roboty budowlane faktycznie zostały zakończone przed datą wydania decyzji, to prawidłowym było rozstrzygnięcie nakazujące inwestorowi przedłożenie żądanych dokumentów w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zwrócić należy ponadto uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 26 lutego 2004 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 3599/01 wskazał organom nadzoru budowlanego na popełnione uchybienia w toku pierwotnie prowadzonego postępowania i zalecił uzupełnienie materiału dowodowego oraz wyjaśnienie okoliczności, które nie zostały wcześniej dostatecznie wyjaśnione. Zgodnie natomiast z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego wiąże zarówno strony, jak i sąd, zaś w ocenie Sądu orzeczenie to zostało przez organ nadzoru budowlanego w pełni wykonane. Odnośnie zarzutów skarżącego co do zakresu prowadzonego postępowania administracyjnego, to stwierdzić przyjdzie, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Organy nadzoru budowlanego, a w szczególności organ drugiej instancji jednoznacznie stwierdził w oparciu o ustalenia faktyczne, że poza remontem przedmiotowej ściany nie zostały wykonane inne roboty budowlane w ramach samowoli budowlanej. Również stan techniczny budynku nie budzi zastrzeżeń. Z kolei Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji czyni to w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i w tym zakresie nie dopatrzył się braków ani uchybień. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że podnoszone przez skarżącego kwestie spornej granicy, jak też uciążliwości spowodowanych sąsiedztwem nie mogą stanowić przedmiotu postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Tych kwestii skarżący może natomiast dochodzić w odrębnych postępowaniach i na podstawie odrębnych przepisów. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.s.a.