II SA/Gl 208/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na uchwałę Rady Gminy Godów z dnia 27 listopada 2017 r. nr XXXVIII/276/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. T.K., działający przez pełnomocnika, pismem z dnia 1 lutego 2018 r. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Godów z dnia 27 listopada 2017 r., nr XXXVIII/276/2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Godów w jej granicach administracyjnych (dalej: uchwała). Wnosząc o stwierdzenie nieważności pełnomocnik wskazał na naruszenie interesu prawnego T. K. oraz wadliwość uchwały polegającą na: 1/ zamieszczeniu w uchwale elementów wykraczających poza zakres kompetencji organów gminy w procedurze planistycznej, a w szczególności § 5 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 3 pkt 2, § 15 ust. 2 pkt 5 i § 31 ust. 2 pkt 1 uchwały oraz załącznika graficznego nr 3 do tej uchwały oraz załącznika nr 5 w zakresie uwag oznaczonych numerem 37; 2/ określeniu kierunku i sposobu rekultywacji obszaru E3ZP, obejmującego stanowiące przedmiot prawa własności i prawa użytkowania wieczystego skarżącego nieruchomości o numerach podanych w skardze i wskazanie, że rekultywacja ta może być prowadzona jedynie odpadami o kodach 17 01 01, 17 01 02, 17 05 04 i 20 02 02; 3/ określeniu w § 15 ust, 2 pkt 5 uchwały oraz w odpowiednich elementach części graficznej planu w ramach załącznika graficznego nr 3 do uchwały, drogi oznaczonej symbolem E31KDW jako wyłącznej drogi dojazdowej i wyjazdowej do terenu E3ZP; 4/ wykluczenia w § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały oraz w odpowiednich elementach części graficznej planu w ramach załącznika graficznego nr 3 terenu oznaczonego symbolem E3ZP (obejmującego nieruchomości będące przedmiotem prawa własności i prawa użytkowania wieczystego skarżącego) z grupy terenów, na których dopuszcza się lokalizację urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy nieprzekraczającej 100 kW oraz o mocy przekraczającej 100 kW w formie farm fotowoltaicznych; 5/ rozpoznania uwag skarżącego zawartych w jego piśmie z 2 października 2017 r. z pominięciem rozpoznania w części uwagi oznaczonej w tym piśmie numerem 1. Przedmiotowej uchwale zarzucono m.in. naruszenie - art. 64 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności skarżącego odnośnie do nieruchomości wchodzących w skład byłej piaskowni w drodze aktu innego niż ustawa; - art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2004 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.) poprzez całkowite pominięcie interesu właściciela – skarżącego przy podejmowaniu skarżonej uchwały; - art. 15 ust. 2 pkt 1-12 oraz ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic ustawowego umocowania przez organ i kreacji upoważnienia dla ustalenia szczegółowych zasad rekultywacji terenu po piaskowni, podczas gdy brak jest ustawowego upoważnienia w tym zakresie; - art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej jako: u.o.g.r.l.) poprzez wykroczenie poza kompetencje organów ochrony środowiska i administracji geologicznej, które uprawnione są o wydawania decyzji w sprawach rekultywacji; - art. 20 ust. 1-6 u.o.g.r.l. poprzez regulowanie materii zastrzeżonej dla organów ochrony środowiska i administracji geologicznej związanych ze stosownymi decyzjami wydanymi w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością na terenie byłej piaskarni; art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nierozpatrzenie przez Radę Gminy Godów uwagi nr 1 w piśmie z dnia 2 października 2017 r. zawierającym uwagi do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Godów w zakresie, który odnosi się do określenia sposobu rekultywacji terenów o symbolu E3ZP obok określenia granic obszarów wymagających rekultywacji i kierunku ich rekultywacji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono stan faktyczny sprawy, a także argumenty przemawiające na rzecz naruszenia interesu prawnego T. K. oraz niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały. Jak wyjaśniono m.in., bezpośrednio oddziałuje ona na sferę władztwa skarżącego nad nieruchomościami wchodzącymi w skład byłej "A", jednocześnie wpływając na możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Już sam fakt ograniczenia prawa własności, przejawiający się w takich ustaleniach planu, które wykluczają możliwość uzyskania w czasie jego obowiązywania zezwoleń o szerszym zakresie odpadów dopuszczonych do odzysku w procesie rekultywacji świadczy o niezgodności z prawem skarżonej uchwały. Uchwała ingeruje w kompetencje organów ochrony środowiska i organów administracji geologicznej. Podano, że w świetle u.u.g.r.l. w decyzjach w sprawach rekultywacji określa się kierunek i termin wykonania rekultywacji. Kompetencje te są zastrzeżone więc dla innych organów niż rada gminy i nie powinny stanowić przedmiotu skarżonej uchwały. Podano także, iż fakultatywnym elementem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest określenie granic obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji, jednak określenie granic tych obszarów nie obejmuje kompetencji do determinowania zakresu nakazanych lub dopuszczonych przekształceń i kierunków oraz sposobów rekultywacji. Wskazano również, iż określenie zasad rekultywacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie znajduje oparcia w art. 15 u.p.z.p. Brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do forsowania w ramach działalności planistycznej organów gminy kierunków rekultywacji. W istocie rzeczy Rada Gminy Godów usiłuje obejść brak kompetencji do określania kierunków i sposobu rekultywacji obszaru obejmującego grunty stanowiące przedmiot prawa własności i prawa użytkowania wieczystego T.K.. Skarżący jest obecnie podmiotem obowiązku rekultywacji i podmiotem, do którego skierowana jest decyzja Marszałka Województwa Śląskiego z dnia [...] r. Wykonanie obowiązku rekultywacji uzależnione jest między innymi od zakresu odpadów, które skarżący może wykorzystywać do realizacji swego obowiązku. Nie jest możliwe uzyskanie przez skarżącego odnośnie do należącego do niego terenu zezwolenia na odzysk odpadów poza instalacjami i urządzeniami o zakresie kodów szerszym od określonego w § 6 ust. 3 pkt 2 skarżonego planu jako aktu prawa miejscowego, z którym zezwolenie musi być zgodne. Treść zaskarżonej uchwały dotyczy bezpośrednio interesu prawnego i praw skarżącego, gdyż wyznacza treść ustawowego obowiązku rekultywacji w sposób negatywny, wykluczający możliwość realizacji tego obowiązku w sposób odmienny od przepisów uchwały, a zgodny z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy Godów wyjaśnił, że skarżący nie posiada interesu prawnego z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wykładnikiem jego skargi jest używanie twierdzeń o zamiarze prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomościach, do których posiada tytuł prawny. Zezwolenie Marszałka Województwa Śląskiego na odzysk odpadów poza instalacjami umożliwia właścicielowi prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem odpadów o 4 kodach, co wyznacza przeznaczenie nieruchomości. Skarżący nie przedstawił chociażby promesy zezwolenia z poszerzonym katalogiem odpadów. Nie było więc podstaw do formułowania postanowienia dopuszczającego korzystanie z nieruchomości o kodach innych, aniżeli zezwolenie w jego aktualnym brzmieniu. Organ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym jednoznacznie oceniono sytuację, gdy lokalny prawodawca zdecydował się zawrzeć w miejscowym planie postanowienia wyłączające możliwość wykonywania przedsięwzięć z zakresu gospodarki odpadami na określonym obszarze. Zaskarżona uchwała zezwala na prowadzenie działalności reglamentowanej w zakresie gospodarki odpadami. W tym kontekście trudno mówić o naruszeniu interesu prawnego autora skargi. Wskazano także, iż nic nie wiadomo o skali przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy z urządzeniami fotowoltaicznymi. Sama perspektywa prowadzenia określonej działalności w przyszłości, bez udokumentowania określonych nakładów i zestawienia poczynionych starań, nie gwarantuje powodzenia w skarżeniu planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę odniesiono się także do kwestii dostępności komunikacyjnej nieruchomości T. K., związaną z faktycznymi ograniczeniami. Mieszkańcy niejednokrotnie wyrażali niezadowolenie z aktualnego rozwiązania komunikacyjnego, wskazując na uciążliwości związane z transportem, spadek wartości ich nieruchomości oraz inne mankamenty. Organ zdecydował się na wdrożenie rozwiązań lokalizacyjnych, przebiegających z dala od nieruchomości mieszkańców, a podstawą prawną do rozstrzygania kolizji interesów mieszkańców oraz interesów T. K. pozostaje art. 6 u.p.z.p. W konkluzji podano, że Starostwa [...] pozytywnie zaopiniował projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działając jako organ administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych oraz organ ochrony środowiska. Neutralizuje to wymowę zarzutu o wyjściu organu poza władztwo kompetencyjne, przyznane na podstawie odrębnych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. W pierwszym rzędzie odnieść się trzeba do stanowiska Wójta Gminy Godów, reprezentującego w przedmiotowej sprawie Gminę Gdów, wedle którego kwestionowana uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego. Kwestia jest o tyle istotna, że w świetle art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), jeżeli interes prawny nie został naruszony stosownie do wymagań wynikających z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 994, dalej: u.s.g.), skarga podlega odrzuceniu. W ocenie Sądu, w sytuacji w której postanowienia planu miejscowego ograniczają możliwość prowadzenia rekultywacji należących do określonego podmiotu nieruchomości przy wykorzystaniu innych, niż w obowiązującej decyzji odpadów, to dochodzi do naruszenia jego interesu prawnego. Nie będzie bowiem mógł uzyskać szerzej zakreślonego uprawnienia, co niewątpliwie ma wpływ na ograniczenie jego uprawnień właścicielskich. Nie ma przy tym znaczenia, że na tym etapie interes ten jaki się jako hipotetyczny, skoro jest on realny i w rzeczywistości ograniczenie uprawnień właściciela nastąpiło z chwilą przyjęcia planu. Jest poza sporem, że skarżący jest właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym wyżej wymienionych działek, położonych na terenie wyrobiska byłej piaskowni. Terenu tego dotyczą ustalenia zaskarżonej uchwały. Wobec tego skarga jako wniesiona przez uprawniony podmiot podlegała merytorycznemu rozpoznaniu, lecz jedynie w zakresie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, a zatem jedynie do terenu, do którego przysługuje mu prawomocny tytuł. Zdaniem sądu administracyjnego, przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w części odnoszącej się do nieruchomości skarżącego, nie narusza w istotny sposób ani zasad sporządzania planu, ani też trybu jego sporządzania, a także nie narusza właściwości organów w tym zakresie. Z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. dopiero tego rodzaju naruszenie powoduje nieważność uchwały w całości lub w części. Przez zasady sporządzania planu należy rozumieć wynikające z przepisów prawa ustalenia co do jego merytorycznej zawartości. Zarzuty skargi w istocie dotyczą zatem tej kwestii. Istota skargi sprowadza się do twierdzenia, iż Rada Gminy Godów, przyjmując plan miejscowy i określając kierunki i sposób rekultywacji obszaru E3ZP wykroczyła poza zakres uprawnień planistycznych, wkraczając jednocześnie w kompetencje należące do organów administracji publicznej. Pytanie zatem jest takie: w jakim zakresie rada gminy, korzystając ze swoich kompetencji planistycznych, może wkraczać w sprawy dotyczące rekultywacji obszarów. Przyjdzie zauważyć, że stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, dalej: u.p.z.p.). w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w zależności od potrzeb, określa się granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji. W obowiązujących przepisach prawa nie znajdziemy definicji pojęcia "obszaru wymagającego rekultywacji", natomiast sama rekultywacja to przywracanie terenom zniszczonym działalnością człowieka ich pierwotnego charakteru (Mały słownik języka polskiego pod red. E.Sobol, Warszawa1995, s. 778). W art. 4 pkt. 18 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest definicja "rekultywacji gruntów". Przez rekultywację gruntów rozumie się nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg (art. 4 pkt 18 u.o.g.r.l.). Rekultywacja obszaru będzie pojęciem zbliżonym z tą różnicą, że jej przedmiotem będzie nie tyle (tylko) grunt, ale określony obszar. W takim rozumieniu grunt będzie stanowił element (składnik) obszaru. Zważywszy na przedmiot rozpatrywanej sprawy, związany z rekultywacją gruntów, można przyjąć, iż postanowienia planu miejscowego odnoszące się do rekultywacji obszarów dotyczą rekultywacji gruntów. Oczywiście przepis art. 15 ust. 3 pkt. 2 u.p.z.p. nie daje odpowiedzi na pytanie o zakres uprawnień planistycznych gminy w sferze "rekultywacji obszaru". Pewną pomocą mogą tu być regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz.1587, dalej rozporządzenie), które uszczegóławiają ogólne kompetencje rady gminy wynikające z ww. ustawy. W myśl § 4 pkt 11 tego rozporządzenia, ustalenia dotyczące obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji powinny również zawierać, wynikające z przyjętych przez planistę celów, w tym: 1/ opis planowanych działań, 2/ określenie oczekiwanych rezultatów, w tym dotyczących parametrów zabudowy lub infrastruktury, 3/ nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów. Skarżący kwestionuje postanowienia § 5 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 3 pkt 2, § 15 ust. 2 pkt 5 i § 31 ust. 2 pkt 1 uchwały oraz załącznika graficznego nr 3 do tej uchwały oraz załącznika nr 5 w zakresie uwag oznaczonych numerem 37. Treść postanowienia planu zawarta w § 5 ust. 1 pkt 3, mieszczącego się w rozdz. 3 pt. "Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" jest następująca: "§ 5. 1. Ustala się następujące zasady ochrony i kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów: 3) dopuszcza się lokalizację urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy nie przekraczającej 100 kW oraz o mocy przekraczającej 100 kW w formie farm fotowoltaicznych na terenach o symbolach B2PU, B3PU, B8PU, B10PU, B15PU, B17PU, D1PU i D2PU w granicach pokazanych na rysunku planu wraz z strefami ochronnymi." Dopuszczenie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii jedynie na określonych w planie terenach i a contrario niedopuszczenie nich lokalizacji na innych (pozostałych) obszarach, w tym E3ZP na którym położone są działki należące do skarżącego, pozostaje w zakresie uprawnień planistycznych Gminy. Ponadto w żaden sposób nie narusza jego interesu jako właściciela i użytkownika wieczystego, bowiem nie pogarsza jego sytuacji prawnej, a jedynie nie przysparza mu uprawnień (wiążących się z możliwością lokalizacji na jego działkach tego rodzaju przedsięwzięć). W § 6 ust. 3 pkt 2 rozdz. 4 pt. "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, zasady kształtowania krajobrazu" plan stanowi: "§ 6 ust. 3. Dla terenów wymienionych w ust. 2 (tereny o symbolach A1US, A5ZL, A6ZL, A11ZL, B1U, B1UC, B2UC, B5ZL, B10ZL, B21ZL, B22ZL, B23ZL, B25ZL, B2PU, B3PU, B9ZR, B18ZR, B1KDGP, B3KDGP, B3KDL, B4KDL, B2KDD, E11R, E3ZP. ustala się następujące zasady ich rekultywacji: 1) kierunek rekultywacji - zieleń urządzona z dopuszczeniem obiektów sportowo-rekreacyjnych zgodnie z ustaleniami dla terenów o symbolach A1US i E3ZP; 2) przy rekultywacji terenu E3ZP możliwość zastosowania odpadów, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami oraz zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi odpadów, o kodach: a) 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, b) 17 01 02 - gruz ceglany, c) 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, d) 20 02 02 - gleba i ziemia, w tym kamienie." W § 31 ust. 2 pkt 1 rozdz. 12 pt. "Szczegółowe ustalenia oraz parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów", pozostającym w ścisłym związku z § 6 ust. 3 pkt 2, w planie stwierdza się: "§ 31. 2. Dla terenów wymienionych w ust. 1: 1) dopuszcza się rekultywację terenu o symbolu E3ZP z zastosowaniem odpadów wymienionych w § 6 ust. 3 pkt 2, jako działalności zgodnej z obowiązującą decyzją zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami." Wprost z cyt. wyżej rozporządzenia wynika, że ustalenia dotyczące obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji powinny również zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, wynikające z przyjętych przez planistę celów. Jednym z tych celów, co wyraźnie wynika ze Studium jak i postanowień planu (m.in. § 6 ust. 2) jest rekultywacja terenów zdegradowanych ( "wymagających rekultywacji"). Wskazane działki znajdują się na terenie o symbolu ZP, którego przeznaczeniem podstawowym jest "zieleń urządzona" (§ 4 pkt. 13 w zw. z § 31planu), zaś uzupełniającym: obiekty małej architektury i usługowe; obiekty i urządzenia sportowo-rekreacyjne; dojazdy, dojścia, ścieżki rowerowe oraz urządzenia i sieci infrastruktury technicznej. W kontekście przeznaczenia terenu jest uzasadnione, a wręcz wymagane ograniczenie dotyczące rodzaju odpadów wykorzystywanych do rekultywacji obszaru E3ZP. Wreszcie w § 15 ust. 2 pkt 5 rozdz. 9 pt. "Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" postanawia się: "§ 15. 2. Dla układu komunikacji drogowej ustala się: 1) układ komunikacji drogowej zapewniający podstawową obsługę obszaru gminy oraz poszczególnych terenów poprzez: a) autostradę A1 dostępną w węźle autostradowym "[...]" na terenie o symbolu D1KDA, b) planowaną drogę klasy "główna ruchu przyspieszonego" dostępną na skrzyżowaniu zlokalizowanym na terenie o symbolu B3KDGP, c) planowaną drogę zbiorczą o symbolach B3KDZ, D2KDZ i D3KDZ, Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego – 16 – Poz. 6558 d) drogi powiatowe wydzielone na rysunku planu na terenach o symbolach przeznaczenia terenu KDZ, KDL, e) drogi gminne wydzielone na rysunku planu na terenach o symbolach przeznaczenia terenu KDL, KDD, f) publiczne ciągi pieszo-jezdne wydzielone na rysunku planu na terenach o symbolach przeznaczenia terenu KDX, g) drogi wewnętrzne wydzielone na rysunku planu na terenach o symbolach przeznaczenia terenu KDW; 2) dopuszcza się modernizację i realizacje dróg wymienionych w pkt 1 zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi komunikacji drogowej; 3) drogi o symbolach B9KDW i B3KDL należy przed pasem drogowym autostrady A1 zakończyć placem nawrotowym; 4) w ramach terenów przeznaczonych w planie do zabudowy dopuszcza się możliwość realizacji dojazdów pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 5,0 m; 5) w trakcie rekultywacji terenu o symbolu E3ZP dojazd i wyjazd związany z tą działalnością wyłącznie drogą o symbolu E31KDW." Kwestionowane postanowienie ma charakter nakazu (nakaz korzystania określonej drogi publicznej w związku z prowadzeniem działalności polegającej na rekultywacji terenu E3ZP), a więc formy ingerencji planistycznej w uprawnienia właścicieli nieruchomości przewidzianej w rozporządzeniu. Jest to jednak nakaz ograniczony czasowo (obowiązuje jedynie w okresie prowadzenia rekultywacji) oraz przedmiotowo (tylko "dojazd i wyjazd" pozostający w związku z rekultywacją). W ocenie Sądu wprowadzenie do planu tego rodzaju nakazu, usprawiedliwionego charakterem (uciążliwością) działań związanych z rekultywacją zdegradowanego terenu, a zwłaszcza transportu odpadów używanych do rekultywacji, nie wykracza w żaden sposób poza zakres władztwa planistycznego Gminy. Sąd nie dopatrzył się także wkraczania przez Gminę w zakres kompetencji organów administracji publicznej. Trzeba przypomnieć, że plan miejscowy ma charakter aktu prawa powszechnie obowiązującego, którego moc prawna jest taka sama jak w przypadku innych aktów tej grupy (ustaw, rozporządzeń). Wobec tego postanowieniami planu pozostają związani jego adresaci (określeni generalnie), jak i organy administracji publicznej, w szczególności podejmujące decyzje w sprawach regulowanych w planie. Zatem nie jest to problem ograniczenia kompetencji organów administracji, ale zagadnienie kształtowania materialnoprawnych podstaw podejmowanych przez nie decyzji (jak np. w sprawach z zakresu prawa budowlanego). Gmina ma oczywiście do tego prawo o ile pozostaje to w zakresie jej kompetencji, w tym przypadku wynikających z "władztwa planistycznego". Wobec tego, skoro kwestionowane przez skarżącego postanowienia planu miejscowego nie naruszają prawa, pozostając w granicach władztwa planistycznego Gminy, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze norm konstytucyjnych (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP), art. 1 ust. 2 pkt. 7, art. 15 ust. 2 pkt. 1-12, ust. 3 pkt. 3 u.p.z.p., art. 22 ust. 1 pkt. 3 oraz art. 20 ust. 1-6 u.o.g.r.l., art. 41 ust. 1 i 2 u.o. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze Rada Gminy Godów odniosła się do uwagi nr 1, sformułowanej w piśmie pełnomocnika z dnia 2 października 2017 r. Uwaga ta, odnosząc się do istoty przedmiotowej sprawy, a więc kierunku oraz zasad rekultywacji dla terenu E3ZP, została rozpatrzona przez Radę (załącznik nr 5 do uchwały planistycznej), wskazując w szczególności na związanie w tym zakresie ustaleniami przyjętymi w studium zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.