II SA/Gl 212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. komandytowa w T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę. W dniu 24 marca 2016 r. pełnomocnik spółki A Sp. z o.o. sp. k. w T. złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie namiotu, kontenerów socjalno-biurowych, parkingów oraz bezodpływowego zbiornika na ścieki w I. przy ul. [...] zrealizowanych w oparciu o decyzję Starosty B. nr [...] z dnia [...] r., zmienionej decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...]. W związku z tym wnioskiem przeprowadzono w dniu 5 października 2016 r. w obecności przedstawiciela inwestora obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W czasie tej kontroli, obejmującej zakres określony w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego stwierdzono, że: inwestycja została zrealizowana z odstępstwami od zatwierdzonego pozwoleniem na budowę projektu budowlanego. Jednocześnie stwierdzono, że zarówno kontenery socjalno-biurowe jak i namiot magazynowy są już użytkowane. Przeprowadzający kontrolę pracownicy Inspektoratu stwierdzili, że w kontenerze biurowym we wszystkich pomieszczeniach ustawione były meble. W pomieszczeniu nr [...] "portierni" ustawione były biurka i krzesła biurowe, pod ścianą stał leżak. W połączonych (niezgodnie z projektem) pomieszczeniach nr [...] "sprzedaży" i nr [...] "ekspedycja" ustawione były meble biurowe i cztery biurka, na których ustawione były włączone monitory komputerowe. Przy biurkach pracowały dwie osoby. Na szafkach ustawione były segregatory i dokumenty. Na biurkach ponadto położone były dokumenty i sprzęt biurowy. W pomieszczeniu nr [...] stał stół z krzesłami, biurko oraz szafki. W kontenerze socjalnym stwierdzili, że w pomieszczeniu nr [...] "szatnia" ustawione były metalowe szafki. W szafkach włożone były rzeczy pracowników. Nadto, stwierdzili, że w namiocie magazynowym wzdłuż ścian zewnętrznych ustawione były prefabrykowane ścianki oporowe, a przy nich na betonowych płytach usypane były pryzmy z piasku (ilość i sposób usypania wskazywał, że nie jest to piasek związany z budową namiotu magazynowego). Nie zauważyli, żeby na terenie objętym kontrolą obowiązkową znajdowała się tablica informacyjna. Stan zaawansowania robót budowlanych oraz użytkowania stwierdzony podczas kontroli, został utrwalony na zdjęciach. W związku z wynikami przeprowadzonej kontroli postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 i 59f ust. 1-3 ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwanej też dalej ustawą lub Prawem budowlanym), wymierzył A Sp. z o.o. sp.k. karę w wysokości 160 000 zł, z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania kontenerów socjalno-biurowych i namiotu magazynowego, zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w I. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że kontenery socjalno-biurowe są obiektami zaliczonymi do kategorii budynków biurowych i konferencyjnych (kategorii XVI). Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed przystąpieniem do użytkowania takiego obiektu należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, która dotychczas nie została wydana. Nie dokonano także zawiadomienia o zakończeniu budowy. Namiot magazynowy jest natomiast obiektem zaliczonym do kategorii budynków przemysłowych (kategorii XVIII). Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed przystąpieniem do użytkowania takiego obiektu należy dokonać zawiadomienia o zakończeniu budowy. Takie zawiadomienie nie zostało złożone. Został natomiast złożony wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie (na podstawie art. 55 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). W konsekwencji w opisanej wyżej sytuacji zastosowanie ma art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust. 1 ustawy, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Przy zastosowaniu tych zasad kara za użytkowanie kontenera biurowo-socjalnego została wyliczona na kwotę 60 000 zł [(500 zł x 12,0 x 1,0) x 10], a za użytkowanie namiotu magazynowego o kubaturze około 6200 m3 kara została wyliczona na kwotę 100 000 zł, łącznie w wysokości 160 000 zł. W zażaleniu na to postanowienie reprezentowana przez radcę prawnego A Sp. z o.o. Sp. Komandytowa w T. zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 Prawa budowlanego, przez błędne przyjęcie, iż doszło do przystąpienia do użytkowania obiektów oraz, że skarżąca nie była uprawniona do użytkowania namiotu magazynowego, a nadto przy błędnym przyjęciu kategorii XVI współczynnika (k) do przenośnego kontenera biurowego. Podniesiono nadto zarzut wydania tego postanowienia z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 8 Kpa i art. 10 Kpa. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zażalenia tego nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa, postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. strona miała obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie kontenerów socjalno-biurowych. Realizacja namiotu magazynowego jako samodzielnej inwestycji, wymagała jedynie zawiadomienia o zakończeniu budowy. Jednakże fakt niezrealizowania w całości inwestycji (niewykonania parkingu) obliguje, zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy, do uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zatem inwestorka prawidłowo wystąpiła o pozwolenie na użytkowanie całości inwestycji, w tym namiotu magazynowego, pismem, które wpłynęło do powiatowego organu nadzoru budowlanego w dniu 24 marca 2016 r., a organ powiatowy zasadnie uznał, że cała inwestycja (w tym obiekt magazynowy) wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Przedmiotową inwestycję stanowi kontener socjalno-biurowy zaliczany do XVI kategorii obiektów oraz namiot magazynowy zaliczany do XVIII kategorii obiektów, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy stwierdził też, że rozumienie pojęcia użytkowania obiektu budowlanego jest zbliżone do "korzystania z rzeczy" w ujęciu powszechnie rozumianym (a także w ujęciu prawa cywilnego), przy czym w przypadku użytkowania, o którym mowa w art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, nie musi mieć ono charakteru trwałego i pełnego, bowiem podstawę nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania stanowi przystąpienie do użytkowania obiektu, choćby w jego części. Pojęcie użytkowania obiektu budowlanego należy rozumieć w znaczeniu języka powszechnego, jako używanie rzeczy czy korzystanie z niej, przy czym bez znaczenia jest tu zakres i długotrwałość, których skala i tak byłaby trudna do jednoznacznego ustalenia w sposób generalny. Nadto powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1907/12 stwierdził, iż "Brak jest podstaw do przyjęcia, że odpowiedzialność inwestora za zbudowanie obiektu budowlanego z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego pochłania odpowiedzialność za przystąpienie do użytkowania tego rodzaju obiektu". W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie [...]WINB w K. działająca przez radcę prawnego A Sp. z o.o. Sp. komandytowa w T. wniosła o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu pierwszej instancji, ewentualnie o wydanie orzeczenia opartego na treści art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Nadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z: I – naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. przepisu art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy skarżąca była uprawniona do użytkowania namiotu magazynowego zgodnie z przepisem art. 54 ustawy, 2. przepisu art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy organ I instancji stwierdził w sprawie (postanowieniem nr [...] z dnia [...] r.) odstępstwa od projektu budowlanego, 3. poprzez błędne zastosowanie Załącznika do ustawy Prawo budowlane w związku z art. 3 pkt 2 tego aktu i przyjęcie kategorii XVI współczynnika kategorii obiektu (k) do przenośnego kontenera biurowego. II – naruszeniem przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 4. przepisów art. 7, 77 i 80 Kpa w zw. z art. 136 oraz 8 Kpa w zw. z art. 144 Kpa poprzez nie zbadanie i nie zweryfikowanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, a przez to oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, 5. przepisu art. 10 Kpa (w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa) poprzez nie danie stronie możliwości do odniesienia się do zebranego w sprawie materiału i podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, 6. przepisu art. 107 § 3 w zw. z art. 8 Kpa poprzez uzasadnienie postanowienia w sposób uniemożliwiający odtworzenie toku wnioskowania organu i kontroli rozstrzygnięcia, nie wskazanie dowodów na których organ się oparł, a którym odmówił wiarygodności, 7. przepisu art. 138 § 2 Kpa poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo wadliwości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę [...]WINB w K. wniósł o jej oddalenie powołując się na stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów dającym podstawę do jego wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy p.p.s.a. Objęte kontrolą obiekty budowlane zostały zrealizowane w oparciu o w/w pozwolenie na budowę z dnia [...] r., zmienione w zakresie rozszerzenia inwestycji o budowę namiotu magazynowego decyzją z dnia [...] r. Zgodnie z traktowaną łącznie treścią tych decyzji nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że na inwestora nałożono nimi obowiązek uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wynika to zarówno z pkt V.2 oraz z pouczenia zawartego w pierwszej z tych decyzji, jak i ze stwierdzenia zawartego w osnowie drugiej decyzji, że warunki realizacji inwestycji zawarte w decyzji Starosty B. nr [...] z dnia [...] r. pozostają bez zmian. Obowiązek ten został zatem skierowany również do obiektu w postaci namiotu magazynowego. Pozwolenie na budowę z dnia [...] r. nie miało samodzielnego charakteru w odniesieniu do budowy namiotu magazynowego. Budowa tego obiektu stanowiła jak jednoznacznie wynika z tego pozwolenia jedną, łączną inwestycję z robotami budowlanymi objętymi wcześniejszym pozwoleniem na budowę z dnia [...] r., objętą jednym projektem budowlanym zamiennym. Konsekwencją tego był też wniosek skarżącej z dnia 23 marca 2016 r. o pozwolenie na użytkowanie wszystkich obiektów objętych zamierzeniem inwestycyjnym, w tym również namiotu magazynowego. We wniosku tym jako podstawę zrealizowania objętych nim obiektów wymieniono zresztą również decyzję z dnia [...] r. W świetle powyższego całkowicie dowolne jest twierdzenie skarżącej, że faktycznie wniosek ten gdy chodzi o pozwolenie na użytkowanie nie dotyczył namiotu magazynowego i w tym zakresie należało go traktować jako dokonane w trybie art. 54 Prawa budowlanego zawiadomienie o zakończeniu budowy tego obiektu. Taka konstatacja w żadnym przypadku z tego wniosku nie wynika. Również biorąc pod uwagę treść art. 8 i 9 Kpa brak jest jakichkolwiek podstaw, że też tak ten wniosek powinien (jako zgłoszenie o zakończeniu robót), czy też mógł być przez organy potraktowany. W tym zakresie twierdzenia skarżącej pozostają też w sprzeczności z jej zachowaniem się po złożonym wniosku z dnia 23 marca 2016 r., gdy nie protestowała objęciem również tego namiotu obowiązkową kontrolą przeprowadzoną na podstawie art. 59 a ustawy, w dniu 5 października 2016 r. Nadto traktując inwestycje jako całość wniosek ten jako zawiadomienie i tak byłby niedopuszczalny gdy zważy się, że nie zostały w dacie jego zgłoszenia wykonane wszystkie roboty budowlane objęte inwestycją o jakiej mowa w traktowanych łącznie decyzjach o pozwoleniu na budowę z dnia [...] i z dnia [...] r. Nie wykonano bowiem m.in. wszystkich parkingów i placów utwardzonych – jako infrastruktury dla całej inwestycji. Wtedy zaś miałby w sprawie zastosowanie art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy, gdy jednocześnie skarżąca nie wystąpiła o zmianę pozwolenia na budowę w kierunku ograniczenia objętych nim robót budowlanych związanych z realizacją urządzeń budowlanych w postaci miejsc i placów postojowych. Niezależnie od tego trafnie zawraca organ odwoławczy uwagę na treść art. 55 ust. 2 Prawa budowlanego. Z powyższych względów zasadnie przyjęły organy orzekające, że do legalnego użytkowania namiotu magazynowego skarżąca mogła przystąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na jego użytkowanie, którego jednak nie uzyskała. Tym samym nie zasługiwał też na uwzględnienie sformułowany w skardze zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 Prawa budowlanego. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego z tego powodu, że odnośnie tych samych obiektów organ nadzoru budowlanego wymierzył skarżącej karę za ich zrealizowanie niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W tym zakresie Sąd rozpoznający niniejszą skargę przychyla się jednoznacznie do poglądów wyrażonych m.in. w powołanym w zaskarżonym postanowieniu wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 19/07 oraz w wyrokach tego Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1179/09, z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1178/09, sygn. akt III OSK 1027/12 z dnia 26 września 2013 r., z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2417/11, z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1232/12 i z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3049/13, że postępowania te nie są względem siebie konkurencyjne, a fakt wykonania robót z odstępstwem od projektu nie może niweczyć dyspozycji art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Sąd w pełni akceptuje i uznaje argumentację przedstawioną zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniach powołanych wyroków, że nie może być w lepszej sytuacji osoba zarówno przystępująca do samowolnego użytkowania, jak i dopuszczająca się istotnych odstępstw, oraz iż takie stanowisko prowadzi do łatwego unikania finansowych skutków w przypadkach nielegalnego użytkowania. To, że ze względu na odstępstwo od projektu budowlanego, inwestor nie może dokonać skutecznego zgłoszenia zakończenia budowy nie oznacza, iż może przystąpić do użytkowania. Jeżeli do takiego użytkowania dopuści, narusza art. 54 (lub 55 pkt 1) ustawy i winien ponieść skutki określone w jej art. 57 ust. 7. Podkreśla się w orzecznictwie automatyzm i niezależność tej odpowiedzialności administracyjnej od winy, nie ma zatem znaczenia, z jakich względów do legalnego użytkowania nie doszło lub dojść nie mogło. O niezależności obu trybów świadczy w ocenie Sądu także to, że nałożenie i uiszczenie kary z tytułu samowolnego użytkowania nie usuwa skutków zarówno użytkowania, jak i samowoli budowlanej. Natomiast fakt samowolnego użytkowania, co wedle Sądu ma istotne znaczenie, łączy się z określonym momentem w czasie i działaniami inwestora, skutkującymi przystąpieniem do użytkowania. To one są sankcjonowane. Jak wskazywał w swych wyrokach Trybunał Konstytucyjny, badając konstytucyjność uregulowania dotyczącego przedmiotowej kary, jej wprowadzenie, tryb nakładania i wysokość mają uzasadnienie w chronionych wartościach, takich jak środowisko, bezpieczeństwo ludzi i mienia, zdrowie, ład przestrzenny, a sankcjonowanie naruszeń ma na celu przymuszenie do respektowania nakazów i wypełniania obowiązków (wyrok TK z 15 stycznia 2007 r., P 19/06, OTK-A 2007/1/2, wyrok TK z 5 maja 2009 r., P 64/07, OTK-A 2009/5/64, wyrok TK z 22 września 2009 r., SK 3/08, OTK-A 2009/8/125). Nie jest również zasadny zarzut błędnego zakwalifikowania, objętego postępowaniem obiektu socjalno-biurowego jako budynku biurowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy zaliczonego do kategorii XVI zgodnie z załącznikiem do Prawa budowlanego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że został on posadowiony na zabetonowanych w gruncie stopach fundamentowych w ilości 20 sztuk (pale betonowe, projekt budowlany – rzut fundamentów). Została na nich zamontowana podwalina stalowa do której zamontowano legary podłogowe, do których przymocowano następnie nośne elementy ścian. Dowolne jest w związku z tym twierdzenie, że nie jest to obiekt trwale związany z gruntem. Brak jest też jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, co zdaje się sugerować strona skarżąca, że stopy fundamentowe na których obiekt jest posadowiony stanowią niezależny i samodzielny obiekt budowlany do którego jedynie zamontowano (przymocowano) pozostałą część obiektu. W świetle utrwalonego orzecznictwa cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania warunkom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć, względnie spowodować jego przesunięcie lub przemieszczenie w inne miejsce (zobacz w tym względzie np. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1024/15). Trafnie podniósł też organ odwoławczy, że w projekcie budowlanym jego autor wielokrotnie nazywa ten obiekt budynkiem. W świetle projektu budowlanego tego obiektu dowolne jest też twierdzenie strony skarżącej, że przedmiotowy obiekt składa się z kontenerów przenośnych. Nie składa się bowiem z odrębnych kontenerów (modułów), które można w dowolnym czasie bez szkody dla pozostałej części rozłączyć i przenieść w inne miejsce. Łącznie stanowi jedna całość jako budynek o konstrukcji szkieletowej stalowej, przykryty jednym wspólnym dachem, objęty wspólnymi instalacjami. Jego zakwalifikowanie do kategorii XVI nie budzi zatem wątpliwości. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 7, 77 i art. 80 w zw. z art. 136 oraz art. 8 Kpa w zw. z art. 144 Kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie kwestii nielegalnego przystąpienia do użytkowania objętych kontrolą kontenerów socjalno-biurowych i namiotu magazynowego. Ustalenie organów orzekających, że w dacie obowiązkowej kontroli w dniu 5 października 2016 r. do użytkowania tych obiektów w rozumieniu art. 57 ust. 7 faktycznie doszło znajduje bowiem w tym materiale dostateczne potwierdzenie. W tym względzie należy przede wszystkim mieć na uwadze treść protokołu tej kontroli, podpisanego bez zastrzeżeń przez biorącego w tej kontroli udział przedstawiciela skarżącej w osobie Prezesa jej Zarządu, z którego wynika że "cały obiekt jest użytkowany". Stwierdzenie to należy zatem odnieść zarówno do kontenerów socjalno-biurowych jak i również do namiotu magazynowego, który był również tą kontrolą objęty. Stwierdzenie to znajduje przy tym jednocześnie potwierdzenie w sporządzonym podczas tej kontroli i dołączonym do przedmiotowego protokołu materiale fotograficznym, którego autentyczności strona skarżąca nie zakwestionowała. W szczególności nie zakwestionowała, że znajdujące się pod namiotem pryzmy piasku były usypane na płytach betonowych. Z fotografii jednoznacznie też wynika, że wzdłuż ścian zewnętrznych ustawione były prefabrykowane ścianki oporowe oddzielające przedmiotowe pryzmy piasku od mogących ulec uszkodzeniu ścian przedmiotowego namiotu magazynowego. Trudno w takiej sytuacji dać wiarę twierdzeniom skarżącej, że piasek był zgromadzony celem utwardzenia podłoża w namiocie. Jeżeli tak byłoby w istocie, to dlaczego wybudowano wcześniej ścianki oporowe i dlaczego położono w namiocie płyty betonowe, których tam obecność nie wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego. Również wynikająca z fotografii ilość zgromadzonego na pryzmach piasku potwierdza ustalenia organów orzekających, że nie był on związany z budową tego obiektu budowlanego, gdyby roboty budowlane miały polegać w tym względzie, zgodnie z zaleceniem geologa mgr P. P. z dnia 19 sierpnia 2016 r. i kierownika budowy R. K. z dnia 22 sierpnia 2016 r., na wypełnieniu istniejących pustek (zamulenia podłoża) mieszaniną piaskowo-wodną. Gdyby takie było przeznaczenie tego piasku to niewątpliwie wiedziałby o tym biorący udział w obowiązkowej kontroli Prezes Zarządu skarżącej M. M. i oświadczyłby to do protokołu z tej kontroli. Obecne w tym względzie twierdzenia skarżącej pozostają nadto w oczywistej sprzeczności z faktem zgłoszenia tego obiektu do użytkowania już wnioskiem z 23 marca 2016 r. z dołączonymi do niego oświadczeniami zakończenia budowy i zrealizowania jej zgodnie z projektem budowlanym. Zamienne jest też, że choć powoływane przez skarżącą dokumenty pochodzą z sierpnia 2016 r. to skarżąca nie cofnęła wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego namiotu, co powinna uczynić w sytuacji gdy uważała, że jego budowa nie została zakończona, co skutkowałoby odstąpieniem od jego obowiązkowej kontroli. Gdy zaś chodzi o kontenery socjalno-biurowe to w jednoznaczny sposób o ich użytkowaniu świadczy ich umeblowanie, wyposażenie, znajdujące się w nim dokumenty, rzeczy pracowników, włączone monitory komputerowe i pracujące przy nich w czasie prowadzonej kontroli osoby, których to ustaleń skarżąca w żaden sposób nie podważyła. Wszystkie przedstawione wyżej okoliczności dają podstawę do zaakceptowania przez Sąd ustalenia organów obu instancji, że doszło do użytkowania objętych kontrolą obiektów budowlanych z naruszeniem treści art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego. Do poczynienia tego ustalenia wystarczający był zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Organ odwoławczy nie miał zatem obowiązku jego uzupełnienia. Nie mógł też odnieść skutku zasadny zarzut naruszenia przez te organy art. 10 § 1 Kpa. Jakkolwiek przepis ten nie został wymieniony w art. 126 Kpa, zaś literalne brzmienie art. 10 § 1 Kpa mówi o decyzji, to z ogólnych zasad postępowania o jakich mowa w art. 6-9 tego aktu prawnego, można wyprowadzić powinność stosowania art. 10 § 1 również w postępowaniach w których zgodnie z wolą prawodawcy orzeczenia merytoryczne rozstrzygające odrębną sprawę administracyjną, nakładające na stronę dotkliwe obowiązki, zapadają w formie postanowienia. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Naruszenie tego przepisu nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a. Skarżąca nie wykazała bowiem aby, zwłaszcza w postępowaniu przed organem odwoławczym, w związku z tym naruszeniem została pozbawiona możliwości złożenia konkretnych mogących mieć wpływ na wynik sprawy wniosków dowodowych. W tym względzie należy podkreślić, że karę wymierza się biorąc pod uwagę stan stwierdzony w dacie obowiązkowej kontroli. Wszystkie istotne w sprawie dowody na które powołano się w skardze zostały wcześniej przedstawione organowi odwoławczemu. Jakkolwiek zgodzić się też trzeba, ze stanowiskiem skarżącej, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia [...]WINB w K. nie odniósł się w wyczerpujący sposób do wszystkich zarzutów odwołania, to również to naruszenie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy przyjęte przez ten organ za podstawę orzekania ustalenia faktyczne i ich ocena prawna znajdują uzasadnienie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i w obowiązujących przepisach materialno-prawnych. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.