II SA/Gl 215/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy ze skarg K. K., M. B. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej K. K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. solidarnie na rzecz skarżących M. B. i R. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. inwestor W. P. zwrócił się do Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Urzędu Miasta C. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako "budowa budynku mieszkalnego wraz z budynkiem usługowym". We wniosku wskazano, że przewidziana do realizacji inwestycja ma być zlokalizowana w C., przy ul. [...] na działce nr [...] Wniosek ten został przez inwestora zmieniony pismami z dnia [...] r. w ten sposób, iż zamiast budynku warsztatowego realizowany będzie budynek handlowy (handel częściami samochodowymi). W toku postępowania m.in. obecnie skarżący K. K., M. B. i R. B. wnosili swoje zastrzeżenia i uwagi do planowanej inwestycji wskazując w szczególności na brak możliwości jej realizacji w zamierzonym kształcie z uwagi na uwarunkowania faktyczne i prawne istniejącego stanu zagospodarowania sąsiednich terenów. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta C. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Warunki te dotyczyły m.in. wielkości powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu. W decyzji ustalono także, że inwestycja winna spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Dopuszczono lokalizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] na długości do [...] m wzdłuż granicy z tą działką oraz budynku usługowego przy granicy z działką nr [...] na długości do [...] m, z działkami nr [...] na całej długości granicy z tymi działkami tj. do ok. [...] m oraz z działką nr [...] na długości do [...] m. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie dołączonej do decyzji analizy funkcji i cech zabudowy stwierdzono zgodność planowanej inwestycji z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zwanej dalej u.p.z.p. Odniesiono się też do składanych przez strony w toku postępowania uwag i zastrzeżeń. Odrębne odwołania od powyższej decyzji wnieśli obecnie skarżący, a ponadto J. K.. We wszystkich tych odwołaniach zakwestionowano prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji i wyrażono sprzeciw wobec planowanej inwestycji. W odwołaniu K. K. sprecyzowane zostały zarzuty naruszenia prawa. Zarzucono mianowicie naruszenie art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez określenie w zaskarżonej decyzji możliwości lokalizacji budynków przy granicy z działkami sąsiednimi; naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezgodne ze stanem faktycznym określenie kontynuacji cech, parametrów i wskaźników zabudowy sąsiedniej; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji w zakresie możliwości lokalizacji w sąsiedztwie budynku o dużej kubaturze, przeznaczonego na działalność usługową w zakresie handlu częściami samochodowymi. W obszernym uzasadnieniu K. K. wskazała m.in., że nieprawidłowo sporządzona została analiza urbanistyczna. Organ ograniczył się bowiem do zabudowań położonych wzdłuż ul. [...] całkowicie pomijając rejon ul. [...], podczas gdy właśnie do tych nieruchomości miałyby przylegać budynki określone w decyzji. Błędnie też zostały określone parametry planowanej inwestycji, a w przyjętych do analizy obiektach usługowych i produkcyjnych nie jest obecnie prowadzona działalność w takim rozmiarze, który mógłby potwierdzać kontynuację funkcji planowanej inwestycji. Planowana inwestycja zaburzy funkcję mieszkaniową dzielnicy. Budynek usługowy ma się bezpośrednio stykać z działkami, na których nie występuje żadna inna zabudowa poza mieszkaniową (dz. nr [...]). Rozpoznając te odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymało w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy dokonał oceny sporządzonej przez organ pierwszej instancji analizy pod kątem spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i stwierdził, że wszystkie te warunki zostały spełnione. Organ stwierdził ponadto, że ustalenie warunków zabudowy nastąpiło zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, organ odwoławczy wskazał, że wbrew ich treści spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). W szczególności bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że na działkach bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością inwestora brak jest zabudowy usługowej, skoro ustawodawca taki wymóg wprowadził do co najmniej jednej z działek w obszarze analizowanym. Organ wskazał też, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza kwestii usytuowania obiektu w konkretnym miejscu, gdyż następuje to dopiero po sporządzeniu projektu budowlanego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Skargi (w jednym piśmie) na powyższą decyzję wnieśli K. K. oraz M. B. i R. B.. Skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego: - art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez określenie w zaskarżonej decyzji możliwości lokalizacji budynków przy granicy z działkami sąsiednimi; - art. 64 ust. 2 u.p.z.p. poprzez pominięcie w treści decyzji konieczności rozpatrzenia wniosku inwestora o określenie powierzchni sprzedaży w przypadku budynku handlowego (sprzedaż części samochodowych); - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak uzasadnienia w zaskarżonej decyzji wyboru obszaru analizowanego dla potrzeb jej wydania, a także poprzez niezgodne ze stanem faktycznym określenie kontynuacji cech, parametrów i wskaźników zabudowy sąsiedniej i niepoddanie analizie terenu wokół działki we wszystkich kierunkach, w szczególności nie poddanie analizie działek nr 96 i 97 i błędne przyjęcie, iż analizie podlega tylko teren wzdłuż tej samej drogi publicznej z pominięciem innych nieruchomości sąsiednich; - naruszenie art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez pominięcie przy sporządzaniu analizy przepisów odrębnych, w szczególności dotyczących ochrony środowiska – skoro ostateczne przeznaczenie planowanej inwestycji może być zbieżne z pierwotnym przeznaczeniem określonym we wniosku (cele warsztatowe), albowiem z treści zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie wynika jaki rodzaj usług miałby być świadczony w planowanym budynku w związku ze sprzedażą części samochodowych. Skarżący zarzucili ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji w zakresie możliwości lokalizacji inwestycji w sąsiedztwie budynku o dużej kubaturze, przeznaczonego na działalność usługową w zakresie handlu częściami samochodowymi, w którym to określeniu może się mieścić również budynek warsztatowy, dla którego wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w części oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący obszernie przedstawili argumenty na poparcie swoich zarzutów. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał ponadto na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2065/10. Organ wytłumaczył, że skoro skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji jedynie w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku usługowego, to organ nie mógł uwzględnić skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., gdyż w tym trybie może zapaść rozstrzygnięcie w całości uwzględniające skargę. Takie działanie naruszałoby z kolei zasadę dwuinstancyjności postępowania. Na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącej K. K. podtrzymała wnioski i wywody skargi precyzując, że domaga się uchylenia decyzji organów obydwu instancji. Dodatkowo podniosła zarzut naruszenia § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez dowolne ustalenie szerokości elewacji. Pełnomocnik organu odwoławczego wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że przywołany w odpowiedzi na skargę wyrok NSA dotyczy odmiennego stanu faktycznego. Również pełnomocnik uczestnika postępowania – Gminy C., wniosła o oddalenie skargi przychylając się do stanowiska organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie sformułowane w nich zarzuty są zasadne. Sąd rozpoznając skargi nie był jednak związany ich zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. W sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że wobec braku planu miejscowego dla terenu objętego wnioskowaną inwestycją, koniecznym było wszczęcie i przeprowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy po myśli art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z treścią powołanego przepisu zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wskazać dalej przyjdzie, że art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Wynika z tego, że niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W takim stanie prawnym obowiązkiem właściwego organu administracji jest przeprowadzenie analizy, na podstawie której w sposób jednoznaczny stwierdzić będzie można, czy zostały spełnione te przesłanki, czy też nie, co w konsekwencji doprowadzi do wydania właściwej decyzji. Wskazania co do zakresu i sposobu przeprowadzenia takiej analizy wynikają z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Treść powołanego przepisu nie pozostawia w ocenie Sądu wątpliwości co do tego, że analiza, o której mowa w § 3 powołanego wyżej rozporządzenia musi się odnosić do porównania objętej wnioskiem inwestycji w stosunku do zagospodarowania innych nieruchomości położonych w obszarze analizowanym. W rozpatrywanej sprawie nie nasuwają zastrzeżeń wyznaczone granice obszaru analizowanego, albowiem pozostają one zgodne z przepisami rozporządzenia. Słusznie jednak zwracają skarżący uwagę, że nie została wyjaśniona w toku postępowania kwestia pominięcia w analizie działek nr [...] Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że również szereg innych działek z obszaru analizowanego, w szczególności tych, do których dostęp jest od strony ul. [...], nie zostało przyjętych do analizy. Jakkolwiek treść art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. odnosi się do "co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej", to jednak to odniesienie stanowi minimum, jakie musi być spełnione w celu ustalenia zasady dobrego sąsiedztwa. Z powołanego przepisu nie wynika natomiast, aby dla wykazania spełnienia tych warunków należało ograniczyć się wyłącznie do działek dostępnych z tej samej drogi publicznej. Gdyby tak miało być, wówczas obszar analizowany byłby ograniczony wyłącznie do tych działek, a to z kolei pozostawałoby w sprzeczności z przepisami powołanego rozporządzenia, które zostało wydane w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. i w granicach tej delegacji. Skoro zatem obszar analizowany obejmuje działki dostępne z innej drogi publicznej, to należało przyjąć do analizy również zagospodarowanie tych działek względnie uzasadnić w tej analizie, a co za tym idzie również w uzasadnieniu decyzji, przyczyny ich pominięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Odnosząc się do kwestii ustalenia w decyzji parametrów dotyczących lokalizacji budynków, a w szczególności budynku usługowego, w granicy z działkami sąsiednimi, stwierdzić przyjdzie, że zarzuty skargi zasługiwały na uwzględnienie. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że co do zasady zgodne z prawem jest określenie w decyzji o warunkach zabudowy możliwości realizacji zamierzenia inwestycyjnego w granicy z działką sąsiednią. Tego rodzaju określenie jest bowiem jednym z elementów zagospodarowania terenu. Nie ulega też wątpliwości, że dopuszczenie lokalizacji przyszłej zabudowy w granicach działek może przewidywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji zatem, gdy plan taki nie obowiązuje, brak jest przeszkód aby o dopuszczeniu tego rodzaju lokalizacji rozstrzygnąć w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Istotne przy tym jest jednak, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie dokonane zostało w oparciu o przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwzględnieniem ładu przestrzennego (art. 54 pkt 2 lit. a u.p.z.p.), nie zaś w oparciu o kryteria wynikające z przepisów prawa budowlanego. W tej kwestii skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w wyroku tut. Sądu z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 127/11. Odnosząc powyższe uwagi do treści kontrolowanych decyzji stwierdzić przyjdzie, że ustalając lokalizację budynków bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi i określając przy tym szczegółowe parametry takiej lokalizacji, w dodatku z powołaniem się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), organy przekroczyły zakres swojej kompetencji wynikający z przepisów u.p.z.p. naruszając przy tym przepis art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie Sądu dokonane przez organ pierwszej instancji określenie lokalizacji budynków, w szczególności budynku usługowego, przesądza o ich lokalizacji w sposób, jaki mógłby zostać określony dopiero w projekcie zagospodarowania działki, a więc na etapie pozwolenia na budowę, co ze wskazanych wyżej powodów pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 64 ust. 2 u.p.z.p. W tej kwestii Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2611/11. Otóż obowiązek określenia powierzchni sprzedaży we wniosku o ustalenie warunków zabudowy związany był z treścią art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p. i dotyczył sytuacji, kiedy lokalizacja wielkopowierzchniowych obiektów handlowych była reglamentowana przepisami ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działalności wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. Nr 127, poz. 880). Ustawa ta utraciła jednak moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. (Dz. U . Nr 123, poz. 803), co powoduje, że formalnie niezmieniony art. 64 ust. 2 u.p.z.p. funkcjonuje w zupełnie innym stanie prawnym i nie pełni tej roli jaką miał pełnić w pierwotnym brzmieniu. Dodatkowo wskazać należy, że we wniosku zostały określone projektowane gabaryty budynku usługowego (długość [...] m, szerokość do [...] m). Przy takim określeniu nie trudno ustalić, że powierzchnia zabudowy tego budynku wynosić będzie maksymalnie [...] m2, a skoro ma to być budynek parterowy, to powierzchnia sprzedaży siłą rzeczy nie będzie większa od powierzchni zabudowy. W tej sytuacji brak określenia we wniosku powierzchni sprzedaży pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podziela też stanowiska skarżących w kwestii konieczności dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska z uwagi na pierwotne przeznaczenie budynku. Wbrew obawom skarżących z decyzji wynika przeznaczenie budynku (budynek usługowy – sprzedaż części samochodowych). Decyzja wiąże organy administracji architektoniczno – budowlanej również w zakresie przeznaczenia obiektu budowlanego. Oznacza to, że przyszłe pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie na budynek o wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy przeznaczeniu. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania budynku w przyszłości musiałaby się wiązać z przeprowadzeniem odrębnego postępowania administracyjnego, w którym mogłaby wystąpić konieczność przeprowadzenia np. postępowania środowiskowego. Na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do twierdzenia, że planowany budynek będzie pełnił funkcje warsztatowe. Zwrócić przy tym wypada uwagę, że użyte w decyzji organu pierwszej instancji określenie rodzaju zabudowy (przeznaczenia budynku usługowego) pozostaje w zgodzie z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Funkcje poszczególnych obiektów usytuowanych w obszarze analizowanym zostały oznaczone w analizie symbolami literowymi, stosowanymi na potrzeby planistyczne. Symbole te winny być ustalone w oparciu o sposób użytkowania obiektów figurujący w ewidencji. Ponadto symbole te odpowiadają rodzajom zabudowy określonym w powołanym ostatnio rozporządzeniu. Co do zasady bez znaczenia dla wyników analizy pozostaje, czy i w jakim zakresie określona działalność jest obecnie wykonywana. Zaprzestanie wykonywania określonej działalności nie powoduje samo przez siebie zmiany sposobu użytkowania budynku. Jeżeli jednak do takiej zmiany doszło i nie zostało to ujawnione w ewidencji budynków, wówczas należałoby przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe w celu ustalenia faktycznego sposobu użytkowania. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby do takiej zmiany miało dojść, a zatem zarzuty w przedmiocie braku ustalenia faktycznego sposobu użytkowania obiektów o charakterze usługowym i produkcyjnym, nie znajdują uzasadnienia. Mając wszystko powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się uiszczony przez skarżącą K.K. oraz solidarnie przez skarżących M. i R. B. wpis sądowy (2 x 500,00 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego pełnomocnikiem K. K. w kwocie 240,00 zł, tj. według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Rozpoznając sprawę ponownie organy będą miały na uwadze poczynione wyżej ustalenia, z których wprost wynikają wskazówki co do dalszego postępowania. W szczególności organy określą parametry planowanej zabudowy przy uwzględnieniu wskaźników wynikających z zagospodarowania nieruchomości położonych w całym obszarze analizowanym lub należycie uzasadnią ich pominięcie. Dopuszczając możliwość lokalizacji budynków w granicy z działkami sąsiednimi pominą parametry tego usytuowania i uzasadnią taką możliwość regułami rządzącymi kształtowaniem ładu przestrzennego, mając jednocześnie na uwadze wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Rozważenia wymagać też będzie kwestia wyznaczenia szerokości elewacji frontowej budynku usługowego. Budynek ten położony ma być bowiem w tzw. drugiej linii zabudowy. W razie zaistnienia nowych okoliczności faktycznych lub prawnych, organy wezmą je również pod uwagę przed wydaniem kolejnego rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl