II SA/Gl 238/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi M.T. (T.) kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem zł 60/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; Postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę w niniejszej sprawie. J. L. złożył na to postanowienie zażalenie, a zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 lipca 2016 r. wezwano go do uiszczenia wpisu od tego zażalenia. W dniu 3 sierpnia 2016 r. do Sądu wpłynęło zażalenie J. L. na wspomniane zarządzenie z dnia 5 lipca 2016 r. Równocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r., starszy referendarz sądowy uwzględnił rzeczony wniosek zwalniając skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata M. T. Odpowiadając na wezwanie Sądu wskazany pełnomocnik, pismem z dnia 2 listopada 2016 r. oświadczył, iż nie podtrzymuje powyższego zażalenia J.L. na zarządzenie z dnia 5 lipca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Z kolei pismem datowanym na 30 listopada 2016 r. adwokat M.T. podtrzymał zażalenie M. L. na postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi popierając swoje stanowisko stosowną argumentacją. Równocześnie pełnomocnik strony wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r. (sygn. akt II OZ 1380/16) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 17 maja 2016 r. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanej sprawie zastosowanie mają zasady określone w uregulowaniach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Zgodnie z § 2 tego aktu wykonawczego, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie do § 4 ust. 1 rzeczonego aktu, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w jego rozdziałach 2-4. Ustęp 2 tego przepisu określa zaś, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w kwocie 147,60 zł, na co składa się wynagrodzenie za udział w postępowaniu zażaleniowym (w zakresie zażalenia na postanowienie tutejszego Sądu o odrzuceniu skargi), w kwocie 120 zł, ustalone na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, jako ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d tego aktu, którą to kwotę podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 27,60 zł; Zważywszy powyższe, postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). Z przepisu tego wynika bowiem, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 listopada 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zarówno wszczęcie niniejszej sprawy (15 lutego 2016 r.), jak i zakończenie postępowania sądowego pierwszej instancji (czyli wydanie przez tutejszy Sąd postanowienia z dnia 17 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi) nastąpiło przed dniem 1 listopada 2016 r., a tym samym przyznając koszty pomocy prawnej udzielonej przez wnioskującego adwokata należało zastosować przepisy dotychczasowe, czyli rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.