II SA/Gl 25/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.C. na decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uwagi złożonej do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. postanawia: odrzucić skargę W skardze datowanej z dnia [...] 2005r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca U. C. zakwestionowała prawidłowość Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. poprzez naruszenie prawa materialnego oraz przekroczenie terminu do ustosunkowania się do zgłoszonych do projektu planu uwag. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej wobec niewyczerpania trybu z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Nadto wskazano, że skarga nie zasługuje na uwzględnienia gdyż, o rozpatrzeniu nieuwzględnionych przez Prezydenta uwag decyduje Rada Miasta podejmując uchwałę w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem samo nieuwzględnienie zgłoszonych do projektu uwag nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem z dnia 3 lutego i następnie 8 marca 2006 r. wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi oraz do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia - w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania pisma pod rygorem odrzucenia skargi. Strona uzupełniła braki, a pismem z dnia [...] 2006r. wyjaśniła, że zaskarża decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., która pozostaje w bezpośrednim związku z Uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozdział 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) reguluje zasady i tryb planowania przestrzennego w gminie. Zgodnie z art. 18 powoływanej ustawy uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem zaś ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą /art. 19/. Natomiast w świetle art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Reasumując powyższe uwarunkowania prawne należy stwierdzić przede wszystkim, że jedną z najważniejszych zmian w systemie planowania przestrzennego, wprowadzonych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest eliminacja z procedury sporządzania planu miejscowego instytucji protestów i zarzutów do projektu planu. Na ich miejsce wprowadzono inną formę wyrażania stanowiska wobec projektu planu – uwagi. Ta nowa instytucja ma na celu uwzględnienie udziału podmiotów indywidualnych w kształtowaniu treści planu przy jednoczesnym usprawnieniu procedury sporządzania planu. Wcześniejsze uregulowania przewidziane w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczały wnoszenie protestów i zarzutów, co z kolei wymagało imiennych zawiadomień, doręczeń, formułowania zarzutów itd. Dopuszczone były także skargi do sądu administracyjnego na uchwały odrzucające zarzuty. Obecnie ustawodawca zrezygnował z kontroli sądowej ustaleń planu miejscowego na etapie jego sporządzania. Taka możliwość pojawia się dopiero po uchwaleniu planu w postaci uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wobec powyższych okoliczności należy skonstatować, że z żadnej normy prawnej zawartej w wyżej omówionych ustawach nie wynika możliwość zaskarżenia do sądu "decyzji" Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uwag złożonych przez skarżącą do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.. Ponadto ustosunkowując się do sprecyzowanych pismem z dnia [...] 2006r. zarzutów U. C. należy stwierdzić, iż nawet przyjmując za przedmiot zaskarżenia Uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to wniesiona skarga i tak jest niedopuszczalna. Wniesienie bowiem skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Natomiast Skarżąca wniesienia skargi nie poprzedziła wezwaniem Rady do usunięcia naruszenia prawa. Reasumując zatem powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 w związku art. 3 § 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowić jak w sentencji.