II SA/Gl 257/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska Włodzimierz Kubik /spr./ Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi A.S. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza od Gminy G. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł /[...] zł/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. SJ/ Uchwałą Rady Miejskiej w G. z dnia [...]r. nr [...] przystąpiono do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla dzielnicy W.G. Projekt zmiany planu miejscowego wyłożony został do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...]r. O terminie i miejscu wyłożenia projektu planu zawiadomiono w dniu [...]r. A.S. właściciela zabudowanej działki nr [...]. Pismem z dnia [...]r. (wpłynęło do urzędu [...]r.) wniósł on zastrzeżenia (określone jako protest) do wyłożonego projektu kwestionując przyjęty w nim przebieg drogi oznaczonej symbolem KD. Wskazał, że projektowana droga podzieli jego zabudowaną, i zagospodarowaną działkę. Podał, że działka przez którą ma być puszczony ruch kołowy stanowi otulinę jego trzyrodzinnego domu mieszkalnego i droga ta zdeprecjonuje jej wartość jako cichego i spokojnego siedliska. Prezydent Miasta G. zarządzeniem z dnia [...]r. potraktował pisemne zastrzeżenia wniesione przez skarżącego jako zarzut i postanowił go nie uwzględnić. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał on, że w projekcie zmiany planu miejscowego zmienione zostało przeznaczenie działek z terenów przeznaczonych pod uprawy rolne na tereny mieszkaniowo-usługowe (MNU). Projektowana droga dojazdowa, której przebieg zakwestionował wnoszący zarzut, została zaprojektowana w celu zapewnienia prawidłowej obsługi terenów przewidzianych pod zabudowę. Droga ta stanowić ma część układu komunikacyjnego dzielnicy. Rada Miejska w G. uchwałą z dnia [...]r. nr [...] odrzuciła zarzut skarżącego. O terminie sesji Rady na której był rozpatrywany zarzut powiadomiono A.S. w dniu [...]r., a uchwałę wraz z uzasadnieniem doręczono mu w dniu [...]r. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 24 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). W uzasadnieniu uchwały Rada powtórzyła w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zarządzenia Prezydenta Miasta o nieuwzględnieniu zarzutu. Dodatkowo wskazała, że ustalenia projektu zmiany planu zostały podjęte w granicach uprawnień planistycznych gminy określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto poinformowała o treści art. 36 tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na opisaną uchwałę A.S. domaga się uchylenia zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu. W uzasadnieniu skargi podał, że wybudował swój dom z daleka od spalin i hałasu, w miejscu zielonym i cichym. Projektowana droga ma tymczasem przebiegać niemal pod jego oknami oraz pozostawia część gruntu po drugiej jej stronico czyni go bezużytecznym. Skarżący podnosi także, że projekt przebiegu drogi narusza jego interes jako właściciela nieruchomości, który winien podlegać ochronie. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska G. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi, obok powtórzenia treści zaskarżonej uchwały i jej uzasadnienia, podniesiono, że przedmiotem ustalenia projektu planu dla dzielnicy W.G. było m.in. wskazanie linii rozgraniczających ulice, place i drogi publiczne. Po złożeniu zarzuty przez skarżącego rozważana była możliwość zmiany przebiegu projektowanej drogi, jednak z uwagi na jej sąsiedztwo do równoległej ul. [...] i linii elektroenergetycznej byłoby to nieracjonalne. Podejmując swoje rozstrzygnięcia planistyczne Rada kierowała się zasadą racjonalnego gospodarowania przestrzenią poprzez stopniowe i kompleksowe powiększanie terenów zabudowy i stworzenie optymalnego układu dróg obsługujących te tereny. Wreszcie Rada podniosła, że nie miała obowiązku uwzględnienia wniesionego zarzutu naruszenia interesu prawnego właścicielki działki ustaleniami projektu planu, bowiem naruszenie to nie było związane z jednoczesnym naruszeniem porządku prawnego, gdyż gmina działała w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach - przysługującego jej władztwa planistycznego. Inaczej mówiąc działała ona w granicach przysługującego jej uznania, którego nie nadużyła, a projekt planu został sporządzony zgodnie z art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie powodów podniesionych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany, stosownie do brzmienia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – dalej Poppsa - zarzutami i wnioskami skargi uznał, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa, co skutkuje jej nieważnością. Uchwałę odrzucającą zarzut skarżącego podjęto w oparciu o art. 24 ust. 1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tego ostatniego przepisu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...), w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazany w zacytowanym przepisie wymóg zawiadomienia o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu należy zdaniem Sądu odnieść do art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu, zgodnie z którym o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu należy zawiadomić podmioty wymienione w tym przepisie, a to : właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oraz osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu. Powyższe oznacza, że dla zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli kontynuowania procesu planistycznego według poprzednio obowiązującej ustawy, wymagane było pisemne zawiadomienie przed dniem 11 lipca 2003 r. wszystkich podmiotów wymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wymogu tego nie mogło zastąpić, wobec kategorycznego brzmienia przywołanego przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiadomienie tylko niektórych podmiotów, czy też ogłoszenie o terminie i miejscu wyłożenia projektu planu wraz z prognozą (por. w twej kwestii: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Red. Z. Niewiadomski, wyd. II, Warszawa 2005 r. s. 575 oraz T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Kraków 2004 r. s. 218) Z akt kontrolowanego postępowania planistycznego wynika tymczasem, że wielu osobom, którym wysłano zawiadomienie o terminie wyłożenia projektu zmiany planu, zawiadomienia tego nie doręczono przed dniem 11 lipca 2003 r. Z adnotacji umieszczonych na pocztowych dowodach doręczeń wynika w szczególności, że zawiadomienia takie w kilku przypadkach wysłano do osób zmarłych (A.H., O.S., W.J., B. i K. B.), a ponad trzydziestu osób nie zawiadomiono w zgodzie z przepisami k.p.a. (m.in. Z.Ś., I.F., M. i R. W., S. i M. W., M. i B. P., A. i A. S. i in.). W świetle powyższych ustaleń nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała nie mogła być podjęta w trybie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy na mocy art. 147 § 1 Poppsa w związku z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należało stwierdzić jej nieważność. Dodatkowo wskazać należy, że w opinii Sądu ten ostatnio wymieniony przepis stanowi lex specialis w stosunku do unormowania zawartego w art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.). W przedmiocie wykonalności uchwały orzeczono na podstawie art. 152 Poppsa, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł po myśli art. 200 Poppsa.