II SA/Gl 259/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (SKO) decyzją nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570), art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293- dalej "u.p.z.p."), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 - dalej "rozporządzenie") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej "K.p.a."),po rozpatrzeniu odwołania Z. G. (skarżący) reprezentowanego przez adwokata Z. W. od decyzji Prezydenta Miasta B.z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr 1 obręb [...], w konsekwencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/GI 1247/19 –utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń wyjaśniając, że decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej nieruchomości. SKO decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając przyjęte stanowisko wskazało, że skoro zaskarżona decyzja dotyczyła inwestycji, która - zgodnie z pierwotną treścią wniosku inwestora - miała dostęp od ul. [...], a na etapie postępowania odwoławczego inwestor zmienił wniosek w tym zakresie i wskazał, że inwestycja ma dostęp od ul. [...] - zasadnym jest przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Następnie T. Z. (strona) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sprzeciw od powyższej decyzji, który wyrokiem z dnia 9 lipca 2018 r. sygn. akt. II SA/Gl 462/18 uchylił decyzję SKO z dnia [...] r. W przedmiotowym wyroku ujęto wskazania co do dalszego postępowania przy rozpoznawaniu przez SKO odwołania skarżącego od decyzji Prezydent Miasta B. z dnia [...] r. Sąd wskazał, że postępowanie w którym zaskarżona decyzja zapadła toczyło się na wniosek, którego treścią organy orzekające były związane. Obejmował on zaś warunki zabudowy budynku mieszkalnego na działce nr 1 ze wskazanym we wniosku jej dostępem do drogi publicznej ul. [...]. Sąd uznał, że treść odwołania daje jedynie podstawę do przyjęcia, że odwołujący wskazał jako dostęp jego działki nr 2 do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. dojazd do ul. [...] poprzez ustanowioną służebność drogową postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r. sygn. akt [...], nie daje zaś podstaw do uznania, że odwołujący zawnioskował tym samym o zmianę wniosku w tym zakresie. Zatem zdaniem Sądu SKO winno wystąpić do pełnomocnika odwołującego z zapytaniem czy zmienia treść wniosku w w/w zakresie. Pełnomocnik inwestora pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. wskazał, iż wnosi o zmianę wniosku o ustalenie warunków zabudowy działki nr 1 w taki sposób, iż wnosi o rozpatrzenie wniosku przy ustaleniu, że w/w działka posiada dostęp do drogi publicznej – ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. SKO zleciło Prezydentowi Miasta B. uzupełnienie dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 13 maja 2019 r. organ I instancji dokonał uzupełniania w żądanym przez SKO zakresie. Wskazał, że po wydaniu prawomocnej decyzji SKO z dnia [...] r. w obszarze analizowanym obejmującym działki dostępne z ul. [...] nie doszło do nowej zabudowy mogącej stanowić dobre sąsiedztwo z punktu widzenia treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.; zaś budynek mieszkalny na działce nr 3 istniał już przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. dla budowy garażu dwustanowiskowego, o czym świadczy załącznik mapowy do decyzji w skali 1:500, analiza pisemna w której Prezydent Miasta B. stwierdził lokalizację budynków mieszkalnych na działce nr : 3 i 4, wydruk z rejestru gruntów oraz mapa z pomiaru powykonawczego do odbioru budynków w skali 1:500. Wyjaśnił, że nieruchomość skarżącego składała się i składa się z trzech działek : pierwszej - nr 5 niezabudowanej, na której zostały wydane warunki zabudowy na lokalizację garażu dwustanowiskowego, drugiej - nr 4 zabudowanej budynkiem mieszkalnym, oraz trzeciej - nr 3 zabudowanej budynkiem, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika budynkiem mieszkalnym, według wypisu z rejestru gruntów budynkiem transportu i łączności. Jak podał dalej organ, wszystkie trzy działki stanowiły i obecnie stanowią spójną całość z dojazdem od ul. [...]. Zaś z uwagi na dość znaczny spadek wnioskowanego terenu, działka nr 4 (druga) nie posiada bezpośredniego dojazdu z ul. [...] - tylko dojście piesze w postaci schodów (co zostało przedstawione graficznie w projekcie zagospodarowania terenu i pisemnie w dokumentacji technicznej do pozwolenia na budowę z dnia [...] r.). Zatem - jak podał w dalszej części pisma organ I instancji - działka nr 3 (trzecia), na której zlokalizowany jest budynek (obecnie mieszkalny) również posiada dostęp od ul. [...] do działki nr 5, a następnie dojście piesze po tej samej działce i działce drugiej nr 4. Prezydent Miasta podkreślił, że budynek nr 4a na działce nr 3 został wybudowany nielegalnie na użytkach leśnych - Prezydent Miasta B. nie wydał żadnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę przedmiotowego budynku. Wskazał również organ I instancji, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta B. (PINB) wydał decyzję nr [...] na legalizację w/w budynku na działce nr 3. W dniu 9 lipca 2019 r. do SKO wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego w którym wskazano, że nieruchomość może mieć dostęp do kilku różnych dróg publicznych - w niniejszej sprawie do ul. [...] i ul. [...], a organ I instancji w badaniu sprawy skupił się tylko na dostępie budynku nr 4 i nr 4a od ul. [...], całkowicie pomijając dostęp od ul. [...] (ustanowiona orzeczeniem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r. sygn. akt [...] służebność drogi). Następnie SKO decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu stwierdziło, że w konsekwencji - dokonanej na etapie odwoławczym - zmiany wniosku inicjującego postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 1 w zakresie określenia dostępu terenu inwestycyjnego do drogi publicznej - ul. [...] oraz w konsekwencji stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartego w prawomocnym wyroku z dnia 9 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 462/18 - warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie został spełniony w niniejszej sprawie. Wskazało, że warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego działki nr 1 - z dostępem od ul. [...] - stanowiły już uprzednio przedmiot rozpatrzenia SKO (decyzja z dnia [...] r. nr [...]), gdzie ostatecznie stwierdzono, że warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie został spełniony w sprawie (ówcześnie) wszczętej wnioskiem I. G., a dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1. Nie stwierdzono wówczas, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt 11 SA/Gl 1247/19 uchylił decyzję SKO z dnia [...] r. Sąd stwierdził, że wystąpiły uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 107 §1 i 3 oraz 138 § 1 pkt 1 K.p.a., które stworzyły podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i zobligował SKO by w niniejszej sprawie dokonało analiz i należycie uzasadniło swoją decyzję, przytaczając konkretne przesłanki (nawet jeśli będą podobne do tych już artykułowanych w przeszłości, w innej sprawie), przede wszystkim z art. 61 § 1 u.p.z.p., a nie odwoływać się do innej decyzji. W konsekwencji powyższego postanowieniem z dnia [...] r. SKO zleciło organowi I instancji uzupełnienie dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 18 września 2020 r. organ I instancji dokonał uzupełniania w żądanym przez SKO zakresie dołączając do akt sprawy oryginał decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. odmawiającej ustalenia na rzecz I. G. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na tej samej nieruchomości wraz z jej załącznikami, a także ponownie wskazał, że po wydaniu prawomocnej decyzji SKO z dnia [...] r. w obszarze analizowanym obejmującym działki dostępne z ul. [...] nie doszło do nowej zabudowy (tj. stan faktyczny nie uległ zmianie) mogącej stanowić dobre sąsiedztwo z punktu widzenia treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - na dowód czego do akt sprawy dołączono oryginał analizy urbanistycznej z dojazdem od ul. [...], sporządzoną w dniu [...] r. na potrzeby przedmiotowego postępowania odwoławczego. Nadto szczegółowo opisał działki skarżącego o nr 5, 4 i n 3. Podał, że wszystkie trzy działki stanowiły i obecnie stanowią spójną całość z dojazdem od ul. [...] (o czym świadczą również numery nadania budynków). Zaś z uwagi na dość znaczny spadek wnioskowanego terenu, działka nr 4 nie posiada bezpośredniego dojazdu z ul. [...] - tylko dojście piesze w postaci schodów. Zatem organ stwierdził, że działka nr 3, na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny również posiada dojazd od ul. [...] do działki nr 5, a następnie dojście piesze po tej samej działce i działce drugiej nr 4. Organ I instancji podkreślił, że działka nr 3 nie stanowi samodzielnej działki z dostępem od ul. [...], nie posiada dojazdu od [...] i nie może stanowić dobrego sąsiedztwa dla wnioskowanej - na działce nr 1 - zabudowy. W piśmie z dnia 2 listopada 2020 r, pełnomocnik skarżącego stwierdził, że działka nr 3 może stanowić samodzielną działkę z dostępem do drogi publicznej, który jest zapewniony przez drogę dojazdową włączoną do drogi publicznej - ul. [...], która jest drogą konieczną, ustanowioną orzeczeniem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r. sygn. akt [...]). Podano, że działka nr 3 jest zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr 1. Stwierdził, że istnieje tzw. dobre sąsiedztwo na działce nr 3 (budynek nr 4a) oraz nr 4 (budynek nr 4), bowiem zdaniem pełnomocnika cały kompleks budynków skarżącego położony na trzech działkach stanowi jedną funkcjonalną całość i ma dostęp zarówno do ul. [...],, jak i do ul. [...]. W dniu 30 listopada 2020 r. do SKO wpłynęło pismo strony, w którym podkreśliła, że zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r. sygn. akt [...] jedyną działką władnącą w tym postanowieniu jest działka nr 1 i tylko ona jako teren nie posiadający dostępu do drogi publicznej była przedmiotem tego postępowania. Stwierdziła, że pozostałe działki skarżącego mają jedyny dostęp od ul. [...] i nigdy nie były nieruchomościami władnącymi wobec nieruchomości obciążonych, na których ustanowiono służebność drogową dla działki nr 1. Dodatkowo uczestnik podkreślił, że wprawdzie działka nr 6 dzieląca działki inwestora od ul. [...] obciążona służebnością drogową na rzecz działki nr 1 jest własnością skarżącego, jednakże pozostałe działki stanowiące drogę konieczną, już nie. W konsekwencji stwierdził, że żadna z działek, na których znajdują się budynki tj. ul. [...] nie posiadają prawnego dostępu do ul. [...], nie mają również faktycznego dostępu do ul. [...], co potwierdza opinia biegłego geodety J. H. Ostatecznie wskazał, że nie powstały żadne nowe okoliczności mogące mieć wpływ zmianę stanowiska organów, które odmawiały ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Zaznaczył także, że odrębne postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki nr 1 z dostępem od ul. [...] już się toczyło i zostało zakończone prawomocną decyzją SKO z dnia [...] r. nr [...]. Po dokonaniu analizy akt SKO na wstępie przytoczyło przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 - dalej "u.p.z.p.") w szczególności art. 4 ust. 2, akcentując, że w przedmiotowej sprawie - wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p), sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji może być ustalony w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wskazało na warunki zawarte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdziło dalej, że organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania ustalił, że nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 2-3 u.p.z.p., bowiem brak jest faktycznej możliwości zapewnienia odpowiedniego dostępu terenu inwestycyjnego do drogi publicznej - wskazanej przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie przed organem I instancji - tj. ul. [...]. Wskazało, iż w konsekwencji, dokonanej na etapie odwoławczym, zmiany wniosku inicjującego postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 1 w zakresie określenia dostępu terenu inwestycyjnego do drogi publicznej - ul. [...] oraz stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartego w prawomocnym wyroku z dnia 9 lipca 2018 r. sygn. akt 11 SA/Gl 462/18 zapadłym w niniejszej sprawie, SKO przeprowadziło postępowanie uzupełniające i stwierdziło, że tym razem to warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie został spełniony w niniejszej sprawie albowiem nie ma działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Wskazało na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588- dalej "rozporządzenie)", a odnosząc się do jego treści uznało, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar, na którym przeprowadził następnie analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu (promień obszaru analizowanego ok. 90m, co stanowi więcej niż 3-krotną szerokość frontu terenu inwestycyjnego - ok. 28m - długość granicy południowej, i więcej niż 50m). W konsekwencji organ I instancji przeprowadził analizę działek dostępnych z ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. Zdaniem SKO organ I instancji uznał, iż przyjęty w ten sposób obszar analizy jest w pełni reprezentatywny dla przedmiotowego rejonu dzielnicy Straconki, a dalsze jego rozszerzanie byłoby nieuzasadnione, bowiem objęłoby obiekty o cechach już reprezentowanych lub odmienne, ale nie tworzące z wnioskowanym terenem całości urbanistycznej (np. dostępne z innych dróg publicznych). Stwierdziło, że najbliższa zabudowa, która ma dostęp do ul. [...] - która mogłaby stanowić o spełnieniu warunku art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. położona jest w odległości ok. 185,00 m od granic terenu wnioskowanego tj. poza wyznaczonym obszarem analizy i zlokalizowana na działce nr 7. Zaznaczyło dalej, że brak jest podstaw do powiększania obszaru analizowanego wyłącznie z powodu poszukiwania zabudowy stanowiącej tzw. dobre sąsiedztwo dla inwestycji. W tym zakresie przytoczyło obszerne fragmenty uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyroku z dnia 3 marca 2014 r., sygn. II SA/Gl 1623/13 , który zapadł w sprawie I. G. Stwierdziło również, że we wskazanym wyroku Sąd nie podzielił stanowiska, że ulice [...], [...], [...] są tożsame z ulicą [...], a w związku z tym zabudowa znajdująca się przy tych ulicach stanowi tzn. "dobre sąsiedztwo", o którym mowa w art., 61 ust, 1 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto Sąd zauważył, że nie wykazano by drogi [...], [...], [...], [...] były zaliczone do tej samej kategorii drogi publicznej. Zaliczenie tych ulic do różnych kategorii wykluczałoby - w ocenie składu orzekającego - przyjęcie ich tożsamości. W konsekwencji powyższego SKO dokonało ustaleń w zakresie czy drogi te zostały zaliczone do jakichkolwiek kategorii dróg publicznych, następnie jeśli tak to do jakiej kategorii i czy te kategorie są jednakowe. Po dokonanej analizie ostatecznie uznało, że ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] nie są ulicami identycznymi (ulice : [...] zaliczone zostały do tej samej kategorii dróg lokalnych miejskich, co odpowiada obecnej kategorii drogi gminnej, ul. [...] na odcinku, w którym krzyżuje się z ul. [...] i ul. [...] jest drogą publiczną kategorii powiatowej, natomiast działka drogowa nr 8 nie należy do żadnej kategorii drogi publicznej), a w związku z tym zabudowa istniejąca przy tych ulicach nie może stanowić "dobrego sąsiedztwa" dla wnioskowanej inwestycji. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia oraz przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470) SKO stwierdziło, że układ komunikacyjny w obszarze ulicy : [...] nie wykształcił jednolitej struktury dróg publicznych. Zauważyło, że przebieg omawianych ulic jest uwarunkowany istniejącym zboczem, a ul. [...] i ul. [...] i dalej ul. [...] obsługuje zachodnią część tego zbocza, a ul. [...] zabudowę jego części południowo-wschodniej, bowiem m.in. na tej postawie Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, że zabudowania dostępne od ul. [...] i ul. [...] nie stanowią dobrego sąsiedztwa dla wnioskowanej inwestycji ponieważ nie tworzą całości urbanistycznej z zabudową przy ulicy [...]. Podkreśliło, że wprawdzie ul. [...] (droga gminna) krzyżuje się z ul. [...] (określona drogą powiatową na wysokości tego skrzyżowania), jednakże następuje to poza wyznaczonym obszarem analizowanym, co w kontekście wyroku z dnia 3 marca 2014r. nie daje podstaw do przyjęcia zabudowy dostępnej od ul. [...] do analizy przestrzennej umożliwiającej spełnienie warunku art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dla planowanej inwestycji dostępnej od ul. [...]. Podkreśliło, że brak spełnienia warunku art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. tzw. zasady dobrego sąsiedztwa został stwierdzony w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego tejże działki nr 1 - z dostępem od ul. [...] - gdzie SKO decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr 1 z dostępem od ul. [...]. Również wskazana przez pełnomocnika inwestora działka nr 3, na której zlokalizowana jest zabudowa o adresie ul. [...], czy też działka nr 4, na której zlokalizowana jest zabudowa o adresie ul. [...] - która zdaniem pełnomocnika ma stanowić o spełnieniu w niniejszej sprawie warunku dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - takiego sąsiedztwa zdaniem SKO nie stanowi, bowiem nie ma dostępu do ul. [...]. Podzieliło też stanowisko organu I instancji jak tez stanowisko strony, iż w analizie przestrzennej wykonanej na potrzeby niniejszego postępowania odwoławczego, jak i zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r. sygn. akt [...] jedyną działką władnącą w tym postanowieniu była działka nr 1 i tylko ona jako teren nie posiadający dostępu do drogi publicznej była przedmiotem tego postępowania. W związku z powyższym SKO stwierdziło, że nie został spełniony w niniejszej sprawie warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący reprezentowany jak dotychczas przez pełnomocnika zaskarżył w całości decyzję SKO z dnia [...] r. zarzucając jej naruszenie: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że nie wystąpiły przesłanki zawarte w ustawie bez szczegółowej nowej analizy, pomijając w swojej decyzji powiększony obszar analizy z przedłożonej mapy i odnosząc się do poprzedniego; art. 64 ust. 1 w związku z art. 56 u.p.z.p., a także w związku z art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmownej naruszającej prawo własności oraz zasadę wolności zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w związku z czym należało wydać decyzję zgodną z żądaniem skarżącego; § 14 i 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2020r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wraz z późniejszymi zmianami: art. 7, 8, 12, 75 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości, w szczególności nie zbadanie wszystkich nowych okoliczności istotnych dla sprawy; art. 77 i 80 K.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wydanie orzeczenia bez wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego tj. akt PINB, nr [...] dotyczących legalizacji budynku [...] na działce nr 3: pominięciu prawomocnych postanowień Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego z dnia [...] r., dzięki którym skarżący odzyskał dojazd do dz. nr 1 od ulicy [...], w chwili obecnej więc jest możliwy dojazd od 2 ulic: [...]; nie uznanie dobrego sąsiedztwa: budynek [...] oraz budynek nr [...], tj. od strony dojazdu od ul. [...], a także nie wzięcia pod uwagę faktu, iż cały kompleks budynków skarżącego -zaznaczony na mapie dołączonej do skargi kolorem fioletowym, stanowi jedną funkcjonalną całość i ma dostęp do ul. [...] (ulica zaznaczona na mapie kolorem czerwonym); pominięcie istotnej dla sprawy nowej okoliczności, tj. faktycznego dostępu poprzez bramę i bramki, które zostały wykonane w istniejących ogrodzeniach w każdej z działek skarżącego (nr budynków od [...]) do drogi koniecznej i dalej do ul. [...]; nie przeprowadzenie opinii z biegłego, czy choćby oględzin, mimo że wymagane są wiadomości specjalne; art.8 § 1 K.p.a. poprzez brak bezstronności wyrażający się w nieprzeprowadzeniu bezpośredniego dowodu: art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska organu wyrażonego w wydanej decyzji; art. 153 p.p.s.a. z nieprawidłowe nadanie mocy wiążącej niektórym twierdzeniom zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 marca 2014 r., II SA/Gl 1623/13; art. 138 § § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy w sytuacji, gdy decyzja ta była nieprawidłowa, a więc należało ją uchylić i orzec co do istoty sprawy, względnie uchylić: art. 8 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie zasady równego traktowania stron, a mianowicie poprzez odmowę wydania planu zagospodarowania dla działek skarżącego, a jednocześnie wydanie takiego planu dla działki pgr. 9 należących do J. H. przy ul. [...], a więc Prezydent powinien również dla równości stron i obywateli wystąpić do Rady Miejskiej o wydanie planu dla skarżącego. Wniósł o uchylenie decyzji nr [...] w całości, zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego na nieruchomości skarżącego, przesłuchanie stron (skarżącego), na okoliczności podniesione w uzasadnieniu skargi; dopuszczenie dowodu z przedłożonych dokumentów, ukazujących dostęp do terenu inwestycyjnego oraz dobre sąsiedztwo oraz zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej na rzecz skarżącego w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu nie zgodził się z zaskarżoną decyzją, gdyż orzeczenie, mimo zobowiązania Sądu w wyroku z 20 grudnia 2019 r., nadal nie spełnia reguł postępowania oraz nie odpowiada prawu materialnemu. Stwierdził, że ie dokonano wystarczających analiz i nie uzasadniono należycie swojej decyzji. Zdaniem skarżącego SKO bezzasadnie uznało, że organ I instancji i prawidłowo wyznaczył obszar, na którym przeprowadził analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyraził opinię, że są podstawy aby powiększyć obszar analizowany, gdyż w przedmiotowej sprawie jest to szczególnie uzasadnione i zgodne ze słusznym interesem skarżącego. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie należy uznać, że istnieje możliwość rozszerzenia tzw. dobrego sąsiedztwa, gdyż nawet jeżeli działki skarżącego nie przylegają bezpośrednio do ul. [...] tylko poprzez inną działkę funkcjonalnie związaną z całością zabudowanej nieruchomości, to wzięcie ich pod uwagę jest całkowicie uzasadnione. Nadto organ zbagatelizował nową okoliczność, tj. faktyczny dostęp poprzez bramę i bramki, które zostały wykonane w istniejących ogrodzeniach w każdej z działek skarżącego (nr budynków od [...] oraz [...]) do drogi koniecznej i dalej do ul. [...] z parceli odpowiadających numerowi [...] przy ul. [...] wykonane jest samochodowe połączenie z drogą konieczną, a dalej do ul. [...], na co skarżący wskazywał już w poprzedniej skardze (zdjęcia dołączone do skargi). Nadto SKO, wskazując na niespełnienie przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa", nie uwzględnił dostępu nieruchomości skarżącego do dwóch dróg; od ul. [...] i ul. [...]. Rzeczywisty stan faktyczny kształtuje się w sposób umożliwiający wydanie decyzji zezwalającej na budowę domu, czego nie sprawdził organ odwoławczy i nie dokonał w tej kwestii analizy. Nie przeprowadzono również dowodu z opinii biegłego, czy chociażby oględzin. Skarżący stwierdził, że organ całkowicie pominął fakt, iż powstanie wymaganego dostępu do drogi publicznej nie musi się wiązać wyłącznie z nową zabudowa, ale także z innymi zmienionymi okolicznościami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, W tym przypadku chodzi o zmiany dotyczące stanu prawnego (legalizacja budynku) oraz stanu faktycznego pozwalającego obecnie na rzeczywisty dostęp do ul. [...] nie branej wcześniej pod uwagę jako posiadająca dostęp do tej samej drogi publicznej, co działka objęta wnioskiem. Wskazał dalej, że przesłanki z art. 61 urt. 1 pkt 1 u.p.z.p. powinny być interpretowane z uwzględnieniem wykładni systemowej i funkcjonalnej, w sposób szeroki, odformalizowany, na korzyść inwestorów (proinwestycyjnie). Zdaniem skarżącego decyzja SKO została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a organ nie poczynił wystarczających ustaleń faktycznych i prawnych i nie wykorzystał dodatkowych środków dowodowych. Ponadto SKO prowadziło swoje działania traktując strony nierówno. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło jej o oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 maja 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna . Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. Nr 2019 r., poz. 3225, ze zm.- dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadne inne powody nie mogą mieć wpływu na ocenę wydanych w sprawie decyzji. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w sposób mogący spowodować ich uchylenie. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku -Białej (SKO) z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr 1 obręb [...]. Decyzja ta zapadła w konsekwencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/GI 1247/19. Z analizy decyzji wynika, że nie została zachowana tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Rozpoznając niniejszą skargę w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy posiada okoliczność, iż przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1247/19 w wyroku z dnia 20 grudnia 2019 r. Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014r., I GSK 534/12), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania." Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzje Sądu jest weryfikacja, czy organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/GI 1247/19 poprzednio wydanego w tej sprawie. W wyroku tym Sąd stwierdził, że organ winien w niniejszej sprawie dokonać szczegółowych analiz i należycie uzasadnić swoją decyzję, przytaczając konkretne przesłanki (nawet jeśli będą podobne do tych już artykułowanych w przeszłości, w innej sprawie), przede wszystkim z art. 61 §1 u.p.z.p., a nie odwoływać się jedynie do decyzji sprzed kilku lat. Z powyższego wynika zatem, że ocena legalności zaskarżonej decyzji winna zostać dokonana poprzez kontrolę prawidłowości dokonanych przez SKO analiz i uzasadnienia przesłanek określonych w art. 61 §1 u.p.z.p., czy uzasadniło ich zaistnienie bądź nie, czy zrobiło to prawidłowo. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wypełnia nałożone na nią wymogi w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uzupełniono materiał dowodowy w sprawie, odniesiono się szczegółowo nie tylko do analizy urbanistycznej ale też do argumentów skarżącego, a SKO w sposób precyzyjny uargumentowało swoje stanowisko. Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącego wskazać należy, że zgodnie z art. 106 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów (nie z przesłuchania świadków), ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Postanowienie to należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. W orzecznictwie przyjęty został pogląd, że jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2000 r. sygn. akt FSA 1/00 nie publ.). Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organ wyjaśnił okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.- dalej u.p.z.p.") Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest przede wszystkim ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana sposobu zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony plan miejscowy, jest dopuszczalna. Wydanie decyzji w tym przedmiocie musi więc zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Stwierdzenie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z powyższymi normami pozwala na pozytywne rozpatrzenie wniosku i ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Natomiast w sytuacji, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek, wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organ ma obowiązek odmówić wydania warunków zabudowy. Ten ostatni przepis stanowi, że: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przywołany przepis uzależnia możliwość dokonania zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania się inwestora - poprzez przyjęcie odpowiednich cech dla planowanej inwestycji - do istniejących już elementów zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, uwzględnionego w art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako jeden z zasadniczych czynników właściwego planowania i zagospodarowania przestrzennego, a zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 tej ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ratio legis art. 61 u.p.z.p. jest "ochrona ładu przestrzennego". Przepis ten ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, dla których brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowanie przestrzeni w taki sposób, aby tworzyła harmonijną estetyczną całość, skomponowaną wg urbanistycznych i architektonicznych kryteriów ładu przestrzennego. Cechy oraz parametry urbanistyczne i architektoniczne, które będą musiały być zachowane określa się dla nowej zabudowy na podstawie analizy stanu istniejącego dokonanej w sposób wskazany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – dalej nadal jako: rozporządzenie. W myśl § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W rozpoznawanej sprawie takie czynności zostały przeprowadzone, a Sąd nie kwestionuje ich prawidłowości. Skarżący począwszy od postępowania odwoławczego po skargę do sądu administracyjnego zarzuca błędne jego zdaniem ustalenia obszaru analizowanego wskazując, że możliwe jest w szczególnych przypadkach jego rozszerzenie. Przypomnieć jednak trzeba, że zgodnie z przywołanymi wyżej regulacjami, organ administracyjny, działając w granicach prawa ustala przedmiotowy obszar niezależnie od oczekiwań wnioskodawcy. W realiach badanej sprawy zebrany materiał dowodowy w sposób niesporny potwierdza, że obszar analizowany nie jest zabudowany. Co więcej najbliższa zabudowa, która ma dostęp do ul. [...] - która mogłaby stanowić o spełnieniu warunku art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. położona jest w odległości ok. 185,00 m od granic terenu wnioskowanego tj. poza wyznaczonym obszarem analizy i zlokalizowana na działce nr 7. Skarżący zdaje się stanowiska organu nie dostrzegać. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi wyznaczony obszar analizowany jest reprezentatywny, tworzy urbanistyczną całość i pozwala ustalić sąsiedztwo urbanistyczne terenu planowanej inwestycji. Dostarcza on pełną wiedzę o zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Ponadto skarżący zmodyfikował wniosek wskazując, że przedmiotowa nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej- ul. [...], co miało wypływ na analizę urbanistyczną, Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 64 ust. 1 w związku z art. 56 u.p.z.p., a także w związku z art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wskazać należy, że zgodnie z wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. zasadą wolności zagospodarowania terenu, każdy jest uprawniony, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w planie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich. Oznacza to z jednej strony, że uprawniony do nieruchomości może ją zagospodarować dowolnie w zakresie obowiązującego prawa, z drugiej zaś strony, że rozstrzygnięcie organu zdeterminowane jest również obowiązującymi przepisami. Odmowa ustalenia warunków zabudowy na gruncie u.p.z.p. możliwa jest wyłącznie w przypadku niespełnienia przesłanek ustawowych, np. braku uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy oraz niedotrzymania wszystkich warunków wyliczonych w jej art. 61 ust. 1. W przypadku zaskarżanej decyzji zarzuty są bezzasadne. Należało zatem uznać decyzję SKO i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, za zgodne z regulacją prawa materialnego. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 14 i 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Sąd zauważa, że skarżący go ostatecznie nie sprecyzował na czym polegać ma naruszenie wskazanych przepisów. Głoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 8 , 12, 75, 77, 80 K.p.a., a także art. art. 107 § 1, 107 § 3 K.p.a były w ocenie sądu nieuzasadnione. Wskazać należy, że skarżący podnosząc te zarzuty w ogóle nie wykazał, że ewentualne naruszenie wskazanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie mogłoby skutkować w myśl art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy w rozumieniu art. 107 § 1 K.p.a. Uzasadnienie decyzji odpowiada również wymogom art. 107 § 3 K.p.a. SKO odniosło się do stanowiącej dowód w sprawie analizy i dokonało jej oceny. Odniosło się również do zarzutów formułowanych przez skarżącego w toku postępowania. Wobec powyższego niezasadny był również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. W ocenie Sądu nie było podstaw do przeprowadzania innych dowodów niż te, które organ przeprowadził i rozważył. Fakt, że organ nie przeprowadził wszystkich dowodów postulowanych przez skarżącego, a odnoszących się innych postępowań nie przesądza o zaistnieniu naruszenia przepisów postępowania, które w jakikolwiek sposób miałyby wpływ na zaskarżoną decyzję. SKO, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę w jej całokształcie, prawidłowo wyjaśniło skarżącemu przesłanki, którymi kierowało się przy załatwieniu sprawy, a okoliczność, że nie spotkały się one z jego aprobatą, nie świadczy o zasadności zarzutów w tym zakresie. Reasumując, decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego, co w konsekwencji oznacza, że łączne spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 u.p.z.p. prowadzi do ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji. Natomiast niespełnienie choćby jednego z tych warunków zawsze będzie prowadziło do odmowy ich ustalenia. Stanowisko to wynika wprost z brzmienia art. 61 ust. 1 in principio u.p.zp. Zatem, wobec niespełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie zasady dobrego sąsiedztwa zaistniały podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy, o czym słusznie orzekły organy obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.