II SA/Gl 262/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym oddala skargę. Decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], udzielono Gminie R. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu kanalizacyjnego zlokalizowanego na działkach nr 1 i nr 2, obręb B., w R. celem odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu wokół kompostowni położonej przy ul. [...] oraz zezwolono na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych pochodzących z odwodnienia terenu wokół tej kompostowni do ziemi. Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta R., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie Kierownika Miejskich Składowisk Odpadów w R., wystąpił o zmianę przedmiotowej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. domagając się usunięcia z jej treści punktu II.10, którym nałożono na Gminę R. obowiązek partycypowania w kosztach utrzymania rowu Nr [...] poprzez wnoszenie opłaty rocznej w wysokości 200 zł na rzecz Rejonowego Związku Spółek Wodnych w R.. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Prezydenta Miasta wskazał, że stanowiący urządzenie melioracji wodnej szczegółowej rów Nr [...], do którego odprowadzane są wody opadowe i roztopowe pochodzące z terenów wokół kompostowni przechodzi przez grunty stanowiące własność Miasta R.. W związku z tym gmina przejmuje administrowanie tym rowem, a Miejskie Składowiska Odpadów w R. decyzją Marszałka Województwa [...] nr [...] zostały zobowiązane do partycypacji w kosztach jego utrzymania w wysokości 58 %. Tym samym zdaniem wnioskodawcy utrzymanie kwestionowanego zapisu w decyzji Starosty [...] nr [...] stało się niezasadne. Zgodę na zmianę wskazanej we wniosku decyzji wyraził Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. (dalej Dyrektor RZGW) oraz dotychczasowy administrator tego rowu, jakim była Miejska Spółka Wodna w R.. Wyrażenia takiej zgody odmówił natomiast Rejonowy Związek Spółek Wodnych w R. (dalej RZSW w R.). W skierowanym do Starosty piśmie z dnia [...] r. Kierownik RZSW wskazał, że reprezentowany przez niego Związek był stroną postępowania w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją, a stan prawny gruntów pod tym urządzeniem wodnym nie uległ zmianie i był taki sam jak obecnie. Dodał, że gmina ubiegając się o pozwolenie wodnoprawne wyraziła zgodę na partycypację w kosztach utrzymania rowu Nr [...]. W piśmie tym zakwestionowane zostało także stanowisko Miejskiej Spółki Wodnej zrzeszonej w RZSW w R. poprzez wskazanie, że Spółka ta działa na własną szkodę. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta [...] w umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] r.. w stosunku do Dyrektora RZGW w G., Miejskiej Spółki Wodnej w R. oraz RZSW w R. W punkcie drugim tej decyzji organ ten zgodnie ze złożonym wnioskiem zmienił zaś swoją decyzję z [...] r. skreślając z niej punkt II.10 nakładający na Gminę R. obowiązek partycypacji w kosztach utrzymania rowu melioracyjnego Nr [...]. W podstawie prawnej tego orzeczenia organ wskazał art. 104, art. 105 § 1 i art. 155 k.p.a. w związku z art. 122 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit f, art. 37 pkt 2 oraz art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 145 ze zm.). Uzasadniając tę decyzję Starosta wskazał na przesłanki, jakie muszą zostać spełnione aby można było zmienić ostateczną decyzję w trybie art. 155 k.p.a. Zauważył, że jedną z tych przesłanek stanowi zgoda wszystkich stron postępowania. Stwierdził jednocześnie, że w przypadku zmiany decyzji rozpatrywanej w trybie art. 155 k.p.a. prowadzone jest jednak nowe postępowanie, które wymaga ponownego ustalenia jego stron, a to z uwagi na to, iż nie zawsze ma miejsce tożsamość stron postępowania zwyczajnego i toczącego się w tym trybie nadzwyczajnym. Następnie Starosta zanalizował definicję strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zawartą w art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne stwierdzając, że przepis ten jest regulacja szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Zauważył jednocześnie, że art. 127 ust. 7 ustawy uległ zmianie w stosunku do jego brzmienia obowiązującego w dacie wydawania zmienianej decyzji. Aktualnie stanowi on, że stronami postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego są: wnioskodawca, właściciel wody, właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska, właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych oraz podmiot uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Następnie organ ten stwierdził, że toku postępowania toczącego się w [...] r. żadna ze stron nie kwestionowała, iż rów melioracyjny Nr [...] znajdował się w ewidencji Miejskiej Spółki Wodnej w R. zrzeszonej w RZSW w R.. Zgodnie zaś z § 4 pkt 1 lit b statutu RZSW utrzymanie i eksploatacja urządzeń melioracji szczegółowych będących w ewidencji zrzeszonych w nim spółek wodnych należy do Związku. Z tych powodów RZSW w R. został uznany za stronę toczącego się wówczas postępowania, bowiem stosownie do art. 77 ust. 1 Prawa wodnego utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te objęte są działalnością spółki wodnej - do tej spółki. Dalej organ zauważył, że jednak obecnie w związku z tym, że Gmina R. wyłączyła z ewidencji urządzeń wodnych administrowanych przez Miejską Spółkę Wodną rowy melioracji szczegółowych, które leżą na gruntach gminnych należało uznać za udowodnione, że rów Nr [...] nie jest już objęty działalnością Spółki. Jako dowód w sprawie uznano wypisy z ewidencji gruntów potwierdzające, że przedmiotowy rów leży w całości na gruntach Gminy R. oraz gruntach Skarbu Państwa oraz zgodne z nimi stosowne wpisy w księgach wieczystych. Starosta [...] stwierdził też, że jako reprezentant Skarbu Państwa w sprawach gospodarowania jego nieruchomościami nie ma informacji o przekazaniu w administrację Miejskiej Spółki Wodnej w R. części rowu Nr [...] leżącego na gruntach Skarbu Państwa. Kierując się tymi ustaleniami organ doszedł do przekonania, że zarówno Miejskiej Spółce Wodnej R., jak i RZSW w R. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu toczącym się w trybie art. 155 k.p.a. Starosta uznał także, że w związku z aktualnym brzmieniem art. 127 ust. 7 Prawa wodnego stroną tego postępowania nie jest również Dyrektor RZGW w G.. W konsekwencji należało na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe postępowanie w części odnoszącej się do udziału w nim tych trzech podmiotów. Uzasadniając zmianę decyzji z [...] r. polegającej na usunięciu z niej punktu II.10 Starosta [...] stwierdził, że obowiązek nałożony tym punktem jego decyzji znajdował oparcie w unormowaniu zawartym w art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem w pozwoleniu wodnoprawnym w razie potrzeby określa się obowiązek wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, stosownie do odnoszonych korzyści. Wobec jednak tego, że w toku postępowania wykazano, iż Gmina R. będzie w całości utrzymywała w należytym stanie technicznym rów melioracyjny Nr [...], do którego odprowadzane są wody, o jakich mowa w udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym, to nie będzie ona zmuszona partycypować w kosztach utrzymywania tego rowu ponoszonych przez inny podmiot, który nie ma do niego żadnych praw. Odwołanie od tej decyzji do Dyrektora RZGW w G. wniósł RZSW w R. reprezentowany przez jego Kierownika. W odwołaniu tym Związek domagał się uchylenia decyzji Starosty [...] wskazując, że utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych nie jest uzależnione od tego kto jest właścicielem gruntu, bowiem obowiązek taki może spoczywać na spółce wodnej. Dodał, że w innych sprawach stanowisko to w pełni podziela Prezydent Miasta R.. Organ ten odmówił bowiem m.in. utrzymywania leżącego na jego gruntach innego urządzenia melioracji szczegółowej (rowu oznaczonego symbolem [...]). W ocenie RZSW nieuzasadnione było także powołanie się przez Starostę na analizę własnościową gruntów pod rowami melioracyjnymi znajdującymi się na terenie Gminy R., gdyż rowy te nie zostały skomunalizowane i stanowią użytek gruntowy. W związku z tym niezrozumiała jest dla niego zmiana przedmiotowej decyzji w sytuacji, gdy nie uległ zmianie stan prawny gruntów zajętych pod to urządzenie wodne. Związek wskazał też, że w toku postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rowu Nr [...] określił on w ramach uzgodnień warunki korzystania z tego rowu, co zostało zaakceptowane przez wnioskującego o wydanie tej decyzji jak i organ. Dyrektor RZGW w G. decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] i umorzył postępowanie przed organem I instancji w całości. W podstawie prawnej swojej decyzji organ II Instancji wskazał art. 4 ust. 4 Prawa wodnego i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że po analizie akt sprawy doszedł do przekonania, że decyzja Starosty [...] została wydana z naruszeniem art. 155 k.p.a. Powołany przepis dopuszcza bowiem możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, ale pod warunkiem spełnienia zawartych w nim przesłanek. Jedną z tych przesłanek jest zgoda strony na zmianę lub uchylenie takiej decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Dyrektor RZGW wskazał, że postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej winno być prowadzone w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Redakcja art. 155 k.p.a. nie pozwala także na ponowne badanie przymiotu stron takiego postępowania. Obowiązek zaś uzyskania zgody strony na wzruszenie decyzji ma zapewnić ochronę praw nabytych tą decyzją. W konsekwencji w oparciu o przepis art. 155 k.p.a. nie można było - zdaniem organu odwoławczego - zmienić pozwolenia wodnoprawnego nie mając na to zgody stron uczestniczących w tym postępowaniu. Organ zauważył także, że zmiana decyzji ostatecznej w opisanym trybie może mieć miejsce tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tę decyzję wydano oraz przy udziale tych samych stron postępowania. Wobec powyższego Dyrektor RZGW w G. stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 155 k.p.a. i to z dwóch powodów. Po pierwsze na zamianę decyzji nr [...] nie wyraził zgody RZSW w R., który był stroną postępowania zakończonego zmienianą decyzją. Po drugie podmiot wnioskujący o zmianę przedmiotowej decyzji powołał się na odmienny stan faktyczny wskazując, że przejął utrzymanie rowu Nr [...] stanowiącego urządzenie wodne melioracji szczegółowej oraz nie wyraża zgody na wykonywanie prac na urządzeniach wodnych położonych na jego działkach przez RZSW zrzeszający m.in. Miejską Spółkę Wodną w R.. Wobec powyższego zdaniem organu II instancji należało uchylić zaskarżoną decyzję Starosty [...] oraz umorzyć postępowanie w tej sprawie przed organem I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gmina R., zastępowana przez radcę prawnego M. M., działającego w oparciu o pełnomocnictwo Prezydenta Miasta R., domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie uchylenia jej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie Miejskiej Spółki Wodnej w R. i RZSW w R. za strony postępowania. Ponadto zdaniem Gminy zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 155 k.p.a. przez uznanie, że Starosta [...] winien uzyskać zgodę Miejskiej Spółki Wodnej w R. i RZSW w R. na zmianę swojej decyzji. Uzasadniając te zarzuty Gmina R. nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że Miejska Spółka Wodna oraz RZSW w R. miały przymiot stron w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] gdyż żaden przepis prawa materialnego nie dawał ku temu podstaw. W szczególności nie wynikało to z art. 127 ust. 7 Prawa wodnego i to zarówno w jego obecnym brzmieniu, jak i w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Podmioty te nie były bowiem ani wnioskodawcą w tym postępowaniu, ani właścicielem wody, jak też właścicielem urządzenia wodnego oraz nie władały powierzchnią ziemi, a także nie były uprawnione do rybactwa znajdującego się w obszarze oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Tym samym - w ocenie Gminy - zbędne było uzyskanie zgody obu tych podmiotów na zmianę pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 155 k.p.a. Jedynym podmiotem, którego zgoda była wymagana w tym postępowaniu był obok Gminy R. Dyrektor RZGW w G.. Organ ten jednak zgodę taką wyraził. Skarżąca gmina powołała się także na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 27 listopada 2000 r., IV SA 816/99, w którego świetle nie zawsze ma miejsce tożsamość stron postępowania zakończonego ostateczną decyzją z kręgiem stron postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. Organ każdorazowo musi zatem w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego i prawnego oceniać, jaki jest krąg osób, którym przysługuje status strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. W nawiązaniu do tego orzeczenia Gmina stwierdziła, że Starosta [...] prawidłowo dokonał powtórnej analizy sprawy, w tym ponownie zbadał komu przysługiwał przymiot stron w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Umarzając zaś postępowanie w stosunku do RZSW i Miejskiej Spółki Wodnej w R. organ ten nie naruszył art. 155 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej i podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Dyrektor RZDW w G. wskazał, że w swojej decyzji nie przyjął, iż Miejskiej Spółce Wodnej w R. przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją nr [...], aczkolwiek Starosta uzyskał zgodę tej Spółki na zmianę swojej decyzji. Na podmiot ten nie nałożono bowiem ostateczną decyzją żadnych obowiązków, ani nie nabył on na jej podstawie żadnych praw. Za stronę tego postępowania należało natomiast uznać RZSW w R. , gdyż w wyniku tej decyzji nabył on prawo w postaci wnoszenia przez Gminę R. na jego rzecz opłaty rocznej w wysokości 200 zł. z tytułu partycypowania w kosztach utrzymania rowu Nr [...]. Organ odwoławczy ponownie też podkreślił, że przepis art. 155 k.p.a. zapewnia ochronę praw nabytych poprzez ustanowienie wymogu uzyskania zgody strony na uchylenie bądź zmianę decyzji. Wskazał także, że wbrew stanowisku strony skarżącej również on nie został uznany za stronę przedmiotowego postępowania. Zdaniem organu II instancji RZSW w R. przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. także jako administratorowi urządzenia wodnego, do którego obowiązków należało zgodnie z art. 77 ust. 1 w zw. z art. 164 ust. 9 Prawa wodnego utrzymywanie przedmiotowego rowu stanowiącego urządzenie wodne melioracji szczegółowej. Organ powołał się także na przepis art. 122 ust. 2 pkt 3 tej ustawy (winno być art. 128 ust. 2 pkt 3 – przyp. Sąd) stanowiący podstawę prawną do nałożenia na ubiegającego się o pozwolenie wodnoprawne obowiązku wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych stosownie do odnoszonych korzyści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem poddana kontroli Sądu decyzja Dyrektora RZGW w G. nie narusza prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu pozwalającym Sądowi na jej wzruszenie. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego aktu w pierwszym rzędzie zwrócić należy uwagę, że kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym uregulowanym w art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie oparte na tym przepisie daje zatem organom administracyjnym możliwość uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej w oparciu, o którą ukształtowane zostały prawa i obowiązki stron postępowania i w wyniku wydania nowej decyzji doprowadzenie do zmiany ustalonych praw i obowiązków. Podkreślenia wymaga, że celem postępowanie prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, aczkolwiek jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym pozwalającym na uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej po zbadaniu, że zezwalają na to przesłanki określone w tym przepisie. Rozstrzygając sprawę w trybie art., 155 k.p.a. organ winien natomiast wpierw rozważyć czy zaistniały przesłanki oparte na interesie społecznym lub słusznym interesie strony przemawiające za uchyleniem lub zmianą decyzji. Tego rodzaju rozważań nie można jednakowoż doszukać się w decyzji organu I instancji. Zmieniając swoją ostateczną decyzję w zakresie żądanym przez Gminę R. Starosta [...] nie wypowiedział się także w kwestii czy regulacje zawarte w przepisach szczególnych nie sprzeciwiają się dokonanej w tym trybie weryfikacji decyzji ostatecznej. Odnosząc się do kwestii zgody stron postępowania na zmianę decyzji Starosta [...] zweryfikował swoje poprzednie stanowisko uznając, że RZSW w R. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zwyczajnym zakończonym jego decyzją nr [...]. Organowi temu umknęło jednak, że stanowiące nową sprawę administracyjną postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może być traktowane jako środek pozwalający na ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, aczkolwiek dla oceny możliwości zmiany bądź uchylenia w tym trybie decyzji ostatecznej nie ma decydującego znaczenia to, czy decyzja ta jest zgodna, czy też sprzeczna z prawem. Podkreślenia wymaga, że odmiennie niż ma to miejsce w przypadku wznowienia postępowania administracyjnego czy też wszczęcia postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji, organ prowadzący postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. nie może oceniać poprawności decyzji ostatecznej wydanej przez niego w postępowaniu zwyczajnym. Także Sąd badając legalność decyzji opartej na przepisie art. 155 k.p.a. nie może rozciągać swojej kontroli na orzeczenia zapadłe w postępowaniu zakończonym uchylaną lub zmienianą w tym trybie decyzją, gdyż wykraczałoby to poza granice rozpoznawanej sprawy, o jakich jest mowa w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm..- dalej zwanej p.p.s.a). Za chybiony uznać trzeba zatem zarzut strony skarżącej dotyczący na błędnego ustalenia stron w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] r., gdyż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. organ nie był uprawniony do weryfikacji swojej wcześniejszej decyzji ostatecznej. Zasadnie w związku z tym Dyrektor RZGW w G. zakwestionował prawidłowość tej części decyzji Starosty [...], którą umorzono postępowanie w stosunku do Miejskiej Spółki Wodnej oraz RZSW w R., a także Dyrektora RZGW w G., aczkolwiek stanowisko to błędnie uzasadnił względami merytorycznymi, a w szczególności przez odwołanie się w do analizy art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, w jego brzmieniu obowiązującym w dacie wydawanej decyzji. Nietrafne było także powołanie się przez Starostę [...] na pogląd prawny zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2000 r., sygn. akt IV SA 816/99. W wyroku tym NSA wypowiedział się bowiem w kwestii poszerzenia kręgu stron postępowania w stosunku do stron biorących udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją podkreślając, że weryfikacja w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej może nastąpić, jeśli wyraża na to zgodę strona, jednak warunek ten nie jest ograniczony tylko do zgody strony, która na podstawie tej decyzji nabyła prawo ale obejmuje również te strony postępowania, których praw czy obowiązków dotyczy ta decyzja. Wracając do zasadniczego wątku sprawy wskazać należy, że przypadku prowadzenia postępowania w sprawie uchylenia bądź zmiany ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. organ musi uzyskać zgodę nie tylko strony wnioskującej o wszczęcie takiego postępowania, ale także wszystkich pozostałych stron, które brały w nim udział. Zasadnie organ odwoławczy wywiódł w związku z tym, że przesłanka ta ma na celu ochronę praw nabytych przez strony na podstawie wydanej decyzji, która ma zostać uchylona bądź zmieniona. Za wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 25 września 2009 r., II SA/Gl 279/08, wskazać trzeba, że prawa nabyte z decyzji można utożsamiać z każdą korzyścią, jaką strona wyciąga pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy decyzją administracyjną. Korzyści te powstają w sferze prawa materialnego, dopuszczając określone działanie, zaniechanie, tworząc podstawę do domagania się określonych zachowań lub świadczeń od innych podmiotów. Bezsporne jest w sprawie, że RZSW w R. mocą decyzji z [...] r. uzyskał prawo do partycypowania przez Miasto R. w ponoszonych przez niego kosztach utrzymania rowu w wysokości 200 zł rocznie, a nałożenie tego obowiązku miało oparcie w przepisie art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego. Oczywistym jest zatem, że do zmiany decyzji nr [...] polegającej na usunięciu z jej sentencji postanowienia zawartego w punkcie II.10, wymagana była zgoda wskazanego w tej decyzji podmiotu. Zaakceptować też trzeba znajdujący oparcie w orzecznictwie sądowym pogląd Dyrektora RZGW w G. , że w trybie art. 155 k.p.a. nie można rozszerzać treści nowej sprawy administracyjnej, a zmiana decyzji w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może tym samym dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych zmienianą (uchylaną) decyzją organu, a nie kwestii nowych ( por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r. , II OSK 569/11). Na marginesie wskazać jedynie należy, że zmieniając swoją decyzję Starosta [...] nie zanalizował odnoszących się do rowu nr[...], stanowiącego urządzenie melioracji wodnych szczegółowych, zapisów zamieszczonych w prowadzonej przez Marszałka Województwa [...] ewidencji urządzeń melioracji wodnych, o jakiej jest mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów (Dz. U. z 2005 r. Nr 7, poz. 55). W szczególności zaś nie wykazał on, że doszło do przejęcia przez Gminę R. od Miejskiej Spółki Wodnej w R. przedmiotowego rowu, w trybie protokolarnym, o jakim jest mowa § 6 ust. 2 pkt1 lit d wskazanego rozporządzenia. Podkreślenia też wymaga, że Miejska Spółka Wodna w R. w dacie wydawania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] funkcjonowała w strukturze RZSW w R., a w stan likwidacji postawiona została dopiero z dniem [...] roku. Zdaniem Sądu Dyrektor RZGW w R. prawidłowo zatem uchylił decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. Organ ten wadliwie jednak umorzył postępowanie przed organem I instancji winien bowiem wydać opartą również na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję reformatoryjną uchylającą decyzję organu I instancji oraz orzekająca co do istoty sprawy poprzez odmowę żądanej zmiany decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Opisane naruszenie przepisów procedury administracyjnej nie miało jednak w ocenie składu orzekającego istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.