II SA/Gl 262/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 grudnia 2024 r. nr SKO.OŚ/41.9/239/2024/6659/RN w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości spółki z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska oddala skargę. Przedmiotem skargi A. A. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca), reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika, wniesionej w dniu 10 stycznia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, stało się postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 grudnia 2024 r. nr SKO.OŚ/41.9/239/2024/6659/RN w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzja Marszałka Województwa [...] Nr [...] z dnia 13 sierpnia 2021 r. w sprawie solidarnej odpowiedzialności obecnie Skarżącego - jako członka zarządu, pełniącego funkcję Prezesa spółki: "Z." sp. z o.o. z siedzibą w R., za zobowiązania ww. spółki z tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska wynikającej ze składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za rok 2015, ustalonej decyzją tego organu Nr [...] z dnia 7 stycznia 2021 r. oraz zobowiązania do zapłaty szczegółowo wymienionych w niej kwot, została skierowana na adres Skarżącego: ul.[...] , zwrócona po dwukrotnym awizowaniu (29 lipca 2024 r. oraz 6 sierpnia 2021 r., koperta wraz z dowodem nadania w aktach sprawy, karta nr 28 akt administracyjnych). Pismem z dnia 2 listopada 2023 r., zatytułowanym: "Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji", Skarżący - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ww. decyzją Nr [...] z dnia 13 sierpnia 2021 r. Pełnomocnik wskazał, że Wnioskodawca dowiedział się o decyzji w dniu 3 października 2023 r. Pełnomocnictwo udzielono w dniu 13 kwietnia 2023 r. Postanowieniem z dnia 5 marca 2024 r. nr[...] , Marszałek Województwa [...] (dalej: organ pierwszej instancji), w oparciu o art. 149 § 3 i 4 w zw. z art 124 § 1, art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Marszałka Województwa [...] z dnia 13 sierpnia 2021 r. nr[...], z uwagi na upływ terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Organ w uzasadnieniu tego postanowienia, szczegółowo przedstawił przebieg postępowania przed wydaniem decyzji, której dotyczy wniosek, zwrócił uwagę na kwestie doręczeń w toku postępowania oraz udzielonych przez Skarżącego pełnomocnictw. Wskazał też na wszczęte postępowanie egzekucyjne. Zdaniem organu najpóźniejszą datą uzyskania informacji o wydanej decyzji jest 4 stycznia 2022 r. - data pisma pełnomocnika, w którym artykułowano żądania, wskazujące na posiadanie wiedzy o wydanej decyzji. Postanowienie zostało doręczone w dniu 13 marca 2024 r. W zażaleniu wniesionym od ww. postanowienia (nadanego w dniu 20 marca 2024 r.), Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w sprawie z uwagi na brak otrzymania zawiadomienia o zmianie ostatecznego terminu załatwienia sprawy oraz brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów postępowania przed wydaniem decyzji, - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację wyrażającą się w przyjęciu, iż nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu zaakcentowano, że wiedzę o rozstrzygnięciu Skarżący powziął dopiero z momentem uzyskania wglądu do akt sprawy w dniu 3 października 2023 r. "Skarżącemu wiadome było, że w jego sprawie musiało toczyć się postępowanie dotyczące egzekucji z jego majątku osobistego, jednak bez wskazania w jakim zakresie oraz z jakich przyczyn. Oczywistym jest, iż jest to stan pośredni pomiędzy całkowitym brakiem wiedzy, a wiedzą o pełnej treści decyzji w rozumieniu przywołanego przez organ orzeczenia z dnia [...]. Wskazano też, iż dotychczasowi pełnomocnicy nie byli pełnomocnikami fachowymi i zdaniem Skarżącego nie można oczekiwać od nich umiejętności skutecznego i rzetelnego przekazywania informacji stronie, każdorazowo pełnomocnik nie dopełniał odpowiedniego obowiązku informacyjnego względem Skarżącego. Nadto Skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie, ani zapoznania się z aktami, mimo że sprawa dotyczyła kwoty ponad miliarda złotych. Podał również, iż organ dysponował dowodami potwierdzającymi, że miejsce zamieszkania Skarżącego jest inne niż te, na które próbował dokonywać doręczenia. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniem z dnia 9 grudnia 2024 r. nr SKO.OŚ/41.9/239/2024/6659/RN, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował czynności przeprowadzone dotychczas w sprawie oraz przywołał regulacje dotyczące wznowienia postępowania. Decyzja Nr [...] z dnia 13 sierpnia 2021 r. nie została odebrana przez Skarżącego i przy jej doręczeniu zastosowano tryb domniemania doręczenia wynikający z art. 44 k.p.a. Zatem decyzja ta weszła do obrotu prawnego i wywołała skutki prawne. Kolegium podkreśliło, że decyzja ta jak i wcześniejsze pisma w zakończonym postępowaniu były kierowane na adres Wnioskodawcy:[...]. Zauważył, że Prezydent Miasta K., na wniosek organu pierwszej instancji z dnia 29 marca 2021 r., o udostępnienie danych jednostkowych z bazy Pesel, pismem Nr [...] z dnia 30 kwietnia 2021 r. wskazał ww. adres zamieszkania Wnioskodawcy na pobyt stały. W dniu [...] Wnioskodawca udzielił natomiast pełnomocnictwa spółce F. sp. z o.o. z siedzibą w R., a w akcie notarialnym Rep. [...] podał jako adres zamieszkania: [...]. Także w treści pełnomocnictwa udzielonego M. H. w dniu 24 października 2022 r., Wnioskodawca wskazał ww. adres zamieszkania. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że Wnioskodawca dowiedział się o ww. decyzji i fakcie jej wydania, wcześniej niż to wskazał jego pełnomocnik w piśmie. Zwróciło przy tym uwagę, że Wnioskodawca reprezentowany przez pełnomocnika J. P. dnia 14 grudnia 2021 r. złożył zażalenie na wszczęcie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia 5 listopada 2021 r. Stanowisko pełnomocnik Wnioskodawcy dodatkowo przedstawił w piśmie z dnia 23 marca 2022 r., w którym również przywołał treść tego tytułu wykonawczego. W treści tytułu wykonawczego [...] z dnia 5 listopada 2021 r. została wskazana decyzja Nr [...] (część D rubryka 4), data wydania tej decyzji: 13 sierpnia 2021 r. (część D rubryka 5), rodzaj należności: opłata za korzystanie ze środowiska (część D rubryka 2), informacja dotycząca należności pieniężnej (część D rubryka 6), oraz organ wydający decyzję - wierzyciel Marszałek Województwa [...] (część E rubryka 1). Zatem już pełnomocnik Wnioskodawcy miał wiedzę na temat tytułu wykonawczego, w którym została wskazana decyzja Nr[...]. Kolegium wskazało równocześnie, że w złożonym w niniejszym postępowaniu zażaleniu pełnomocnik przyznał, że wiadomym było Skarżącemu o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym w odniesieniu do jego majątku osobistego, a także zwrócił uwagę na działających w sprawie nieprofesjonalnych pełnomocników, których działanie mogło być objęte licznymi błędami, przekłamaniami oraz nieudolnością. Pełnomocnik wprost wskazał, że "po wydaniu decyzji udzielał kolejnych pełnomocnictw, jednak każdorazowo pełnomocnik nie dopełniał odpowiedniego obowiązku informacyjnego względem strony - mocodawcy, co skutkowało udzielaniem kolejnego pełnomocnictwa". Odnosząc się do tych twierdzeń, Kolegium podkreśliło, że skutki działania pełnomocników obciążają mocodawcę. Nadto działania Wnioskodawcy również pokazują, że dysponował wiedzą wystarczającą na temat postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu pierwszej instancji Nr [...] z dnia 13 sierpnia 2021 r. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie i wydał zaskarżone postanowienie. W odniesieniu do treści zażalenia, organ odwoławczy zauważył, że Wnioskodawca nie został poinformowany o zmianie terminu załatwienia sprawy oraz możliwości wypowiedzenia się w sprawie, jednak kwestie te nie miały znaczenia dla wydanego orzeczenia. Postanowienie zostało doręczone w dniu 12 grudnia 2024 r. Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący. W skardze sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika podniesiono zarzuty naruszenia: a) art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż prawidłowe było kierowanie korespondencji wyłącznie na adres w Polsce, mimo wiedzy o miejscu zamieszkania strony za granicą oraz niewskazanie pełnomocnikom ustanowionym przez stronę pełnej treści decyzji, co naruszyło prawo do reprezentacji i działania przez pełnomocnika, b) art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. poprzez uznanie, iż prawidłowe było pozostawienie decyzji w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w sytuacji wiedzy organu o miejscu zamieszkania strony poza Rzecząpospolitą Polską, innym państwem członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwem członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) pomimo braku pouczenia strony o konieczności wyznaczenia pełnomocnika do doręczeń, c) art. 44 k.p.a. poprzez uznanie, iż prawidłowe było zastosowanie fikcji doręczenia decyzji administracyjnej na adres w Polsce w sytuacji, gdy organ posiadał wiedzę, że strona stałe mieszka za granicą i nie zamieszkuje w Polsce, d) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewzięcie pod uwagę informacji o miejscu zamieszkania strony za granicą i przyjęcie, iż prawidłowe było uznanie przez organ, że Skarżący zamieszkuje w Polsce w sytuacji, w której całość materiału zgromadzonego w sprawie wyraźnie wskazuje na miejsce zamieszkania Skarżącego, co doprowadziło do błędnych wniosków dotyczących skuteczności doręczenia decyzji administracyjnej, e) art. 8 k.p.a. poprzez uznanie, iż prawidłowe było wydanie decyzji w sposób naruszający zasadę zaufania obywatela do organów administracji publicznej w sytuacji, gdy organ nie zapewnił stronie rzeczywistej możliwości udziału w postępowaniu ani skutecznego skorzystania z przysługujących jej środków prawnych, f) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż w postępowaniu nie doszło do uniemożliwienia stronie i jej pełnomocnikom wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, wynikającego z braku otrzymania zawiadomienia o zmianie ostatecznego terminu załatwienia sprawy oraz braku zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów postępowania przed wydaniem decyzji, g) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację wyrażającą się w przyjęciu, iż nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, a w konsekwencji prawidłowe jest nieuwzględnienie wniosku o wznowienie postępowania pomimo spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, wynikających z nieprawidłowego doręczenia decyzji oraz braku udziału strony w postępowaniu, h) art. 40 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację, wyrażającą się w przyjęciu, że wiedza pełnomocnika jest równoznaczna z wiedzą strony postępowania w sytuacji, gdy przepis dotyczy jedynie skutków doręczeń, zaś w niniejszej sprawie żadne pismo nie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego. Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W treści uzasadnienia pełnomocnik Skarżącego przedstawił argumentację dla podniesionych zarzutów skargi. Zwrócił uwagę, że Skarżący stale mieszka w N. w[...], a organ dysponował wiedzą, że Skarżący nie zamieszkuje pod adresem w R. co sprawia wrażenie celowego działania zmierzającego do pozbawienia Skarżącego realnej możliwości obrony swoich praw. Ponownie akcentował, że Skarżący posiadał jedynie informację, że został wszczęta egzekucja z jego majątku osobistego, lecz nie posiadał wiedzy, jakie dokładnie przesłanki legły u podstaw tego postępowania, ani jaki był jego zakres. Podał, iż w akcie notarialnym z dnia [...], w którym Skarżący udzielił pełnomocnictwa F. sp. z o. o. błędnie wskazał adres zamieszkania w Polsce. Nadto organ nie dopełnił obowiązku pouczenia strony i skutkach niewskazania pełnomocnika do doręczeń w kraju, natomiast wiedza nieprofesjonalnych pełnomocników, podobnie jak wiedza Skarżącego, nie wykraczała poza informację o wszczęciu egzekucji, a przede wszystkim nie obejmowała samej decyzji. Zdaniem strony skarżącej brak doręczenia tytułu wykonawczego oznacza, że postępowanie egzekucyjne nie powinno zostać wszczęte w stosunku do Skarżącego. Ustanowienie kolejno trzech pełnomocników przez Skarżącego w postępowaniu administracyjnym jednoznacznie wskazuje na jego zamiar aktywnego uczestniczenia w sprawie, a udzielenie pełnomocnictwa J. P. było konsekwencją jedynie ogólnego podejrzenia, co do podstaw wszczętej egzekucji, podobnie pełnomocnik M. H. działał w warunkach niepewności i nie posiadał wiedzy na temat treści decyzji administracyjnej, zatem dopiero wgląd w akta sprawy w dniu 3 października 2023 r. może zostać uznany za otwarcie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej pełnomocnik podniósł, że nawet posiadanie wiedzy przez pełnomocników Skarżącego nie przesądza o możliwości uznania, że termin złożenia wniosku o wznowienie rozpoczął swój bieg. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności, sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wykazała, że jest ono zgodne z prawem. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Na wstępie należy poczynić kilka uwag ogólnych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w wypadku, gdy postępowanie, w którym ona zapadała dotknięte było kwalifikowanymi wadami wyliczonymi wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a. Skarżący w treści wniosku jako podstawę wznowienia powołał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wymagającą uwagi w pierwszej kolejności jest kwestia zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się bowiem fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega zatem na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 78/23). Stosowne do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Skuteczność składanego przez stronę żądania wznowienia postępowania uzależniona jest zatem od zachowania określonego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego terminu. Początek biegu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest wyznaczony przez dowiedzenie się o decyzji. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz może pochodzić z innych źródeł, byleby wskazywała na organ, który wydał decyzję i treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Ponieważ art. 148 § 2 k.p.a. dotyczy instytucji wznowienia postępowania, to zasadnie zwraca się uwagę, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lutego 2025 r., sygn. akt I OSK 113/22, z dnia 8 lipca 2025 r. sygn. akt II GSK 139/22; M. Jaśkowska (w:) M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex el. 2025, art. 148 i powołane tam orzecznictwo). Dla terminowego złożenia wniosku o wznowienie nie jest zatem wymagane zaznajomienie się danego podmiotu z treścią samej decyzji. Takie też stanowisko ma swoje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji, a nie w dacie zapoznania się z jej treścią (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 872/22). Skarżący nie musiał być zatem w posiadaniu przedmiotowej decyzji, aby złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Organy orzekające w sprawie zasadnie ustaliły, że złożenie żądania wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 13 sierpnia 2021 r. Nr [...], nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. Pismo o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji zostało sporządzone i nadane dopiero w dniu 2 listopada 2023 r. W realiach sprawy Skarżący uzyskał niezbędną wiedzę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w toku postępowania egzekucyjnego, nie później niż 4 stycznia 2022 r., więc kilkanaście miesięcy przed złożeniem wniosku. W dniu 5 listopada 2021 r. został wystawiony tytuł wykonawczy [...] nr[...] , w którym jako podstawę prawną obowiązku wskazano decyzję Nr [...] z dnia 13 sierpnia 2021 r., rodzaj należności pieniężnej: opata za korzystanie ze środowiska, okres którego dotyczy należność pieniężna: 01.01.2015 – 31.12.2015 r., wierzyciel: Marszałek Województwa[...] (karta nr 41-41 akt administracyjnych). W tym samym dniu tytuł wykonawczy wpłynął do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Zawiadomieniem z dnia 8 listopada 2021 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego dłużnika (karta nr 44-47 akt administracyjnych). Wiedza Skarżącego o egzekucji z majątku osobistego została przyznana przez pełnomocnika także w toku niniejszego postępowania (str. 3 zażalenia, str. 3-4 uzasadnienia skargi). W dniu 15 grudnia 2021 r. do akt wpłynęło pismo Skarżącego złożone przez pełnomocnika zatytułowane "zażalenie na wszczęcie egzekucji na podstawie tytułu[...], gdzie wierzycielem jest Marszałek Województwa [...]" (karta nr 52 akt administracyjnych). Następnie w dniu 4 stycznia 2022 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącego - w treści wniosku o udostępnienie informacji, pełnomocnik wymienił wprost, iż wnosi o udostępnienie "tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 5 listopada 2021 r. wystawionego przez wierzyciela Marszałka Województwa [...] na A. A., obejmującego zaległość z tytułu nieuiszczenia opłaty za korzystanie ze środowiska za okres od 01.01.2025 do 31.12.2015 r." (karta nr 55-56 akt administracyjnych). W dniu 4 lutego 2022 r. ujawniono wpis w Dziale IV Księgi wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W. hipoteki przymusowej - "zabezpieczenie spłaty wierzytelności z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska wynikających z decyzji Nr [...] z 13.08.2021 r. objętej dalszym tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 03.01.2022 r.; dla tytułu wykonawczego nr [...], któremu Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. nadał klauzule wykonalności w dniu 8.11.2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę", "wierzyciel hipoteczny Marszałek Województwa [...] (Lp. 4 Działu IV ww. Księgi wieczystej, Numer podstawy wpisu: 14). W dniu 28 lutego 2023 r. wpłynęło natomiast pismo pełnomocnika Skarżącego skierowane do Marszałka Województwa[...], Wydziału Ochrony Środowiska w sprawie nałożenia kary pieniężnej i obciążenia prywatnego majątku Skarżącego (karta nr 82 akt administracyjnych). Jak zasadnie zauważył organ odwoławczy już wówczas Skarżący miał wiedzę na temat tytułu wykonawczego, w którym została wskazana decyzja Nr[...]. Okoliczności te wprost wskazywały, iż w prowadzonej sprawie została wydana decyzja, która - jak podnosi Skarżący - nie została prawidłowo doręczona Stronie. Uzyskane informacje pozwalały zidentyfikować decyzję, której nie doręczono. Należy pamiętać, że, nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy. W ocenie Sądu, organy administracyjnego zasadnie przyjęły, iż były to informacje wystarczające do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w terminie, o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Oznacza to, że podanie z dnia 2 listopada 2023 r. o wznowienie postępowania wniesione zostało po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Nie można zatem przychylić się do stanowiska skargi, że termin do wniesienia wniosku o wznowienie powinien być liczony od momentu wskazanego przez stronę skarżącą, tj. wglądu w akta sprawy w dniu 3 października 2023 r. Odnosząc się do adresu do doręczeń, na który kierowana była korespondencja w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 13 sierpnia 2021 r., organy uzasadniając jego prawidłowe ustalenie powołały m.in. informację pozyskaną na wniosek organu z bazy danych jednostkowych Pesel z dnia 30 marca 2021 r. (karta nr 4 akt administracyjnych) oraz adresy podane przez Skarżącego w treści udzielonych pełnomocnictw (akt notarialny Rep. [...] z dnia [...] pełnomocnictwo udzielone spółkę F. sp. z o.o. z siedzibą w R., karty nr 57-60 akt administracyjnych, pełnomocnictwo z dnia 7 maja 2015 r. udzielone J. P., karta nr 53 akt administracyjnych). Ustalenia te jednak, wobec stwierdzenia, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu, pozostają bez wpływy na rozstrzygnięcie. Z tej przyczyny irrelewantna dla oceny terminowości złożenia wniosku o wznowienie są zarzuty oscylujące wokół nieprawidłowego w ocenie strony skarżącej zastosowania fikcji doręczenia decyzji administracyjnej (zarzuty lit. a - f petitum skargi). W ocenie Sądu, niezasadne są także zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania, bowiem organy poprawnie ustaliły istotne okoliczności sprawy, tj. fakt dowiedzenia się Skarżącego o decyzji na więcej niż miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie. Poczynione ustalenia znalazły przy tym odzwierciedlenie w poprawnie zastosowanej normie prawnej i właściwie sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustalenie, że Skarżący powziął informację o wydaniu decyzji najpóźniej w dniu 4 stycznia 2022 r., jest prawidłowe i nie narusza art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy jednocześnie pamiętać, iż następstwem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy (zarzut lit. g i h petitum skargi). Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.