II SA/Gl 270/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. C. na decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. Ostateczną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydenta Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w B. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w postaci: docieplenia, montażu daszków nad balkonami ostatniej kondygnacji, wymiany balustrad balkonowych w/w budynków mieszkalnych. Pismem z dnia 13 lutego 2017 r. H. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą m.in. na powołaną na wstępie decyzję. W odpowiedzi na skargę organ zwrócił się o jej oddalenie, wskazując na brak interesu prawnego po stronie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 718 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także rozpatrywanej sprawy. Jak wynika bowiem z treści art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Właściwym do rozpatrzenia tego odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (§ 2 tego przepisu). Dokonując wykładni celowościowej art. 52 § 1 Ppsa, należy dojść do wniosku, że regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polegającej na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez organ pierwszej, a następnie drugiej instancji. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest zatem równoznaczne ze spełnieniem przesłanki z art. 52 § 1 Ppsa, niezbędne jest rozpoznanie tego środka przez organ. Powyższa interpretacja prowadzi to wniosku, że bez względu na to która ze stron postępowania administracyjnego skutecznie wniesienie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji i zostanie wydana w tej sprawie decyzja organu odwoławczego, otwarta zostaje droga do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1071/07, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to zatem, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., nr [...], działającego w sprawie jako organ pierwszej instancji, było uprzednie wystąpienie przez jedną ze stron postępowania z odwołaniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do Wojewody [...]. Tymczasem żadna ze stron postępowania, które toczyło się przed Prezydentem Miasta B. nie wystąpiła z takim odwołaniem. Nie został zatem wyczerpany przysługujący w postępowaniu administracyjnym środek zaskarżenia. Powyższe czyni skargę H. C. niedopuszczalną i stanowi przesłankę do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Na marginesie należy zauważyć, że Sąd dostrzegł, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Okoliczność ta nie mogła mieć jednak wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.