II SA/Gl 271/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. C. K. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego (kawiarenki z lodziarnią i pomieszczeniami handlowymi) wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr 1 przy ul. [...] w U. oraz rozbiórkę trzech pawilonów handlowych na tejże działce. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Jednakże uwzględniając odwołanie J. N., U. K. i A. K., decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] orzekł o uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia celem zobowiązania inwestorki do dostosowania projektu w zakresie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz weryfikacji ich liczby i miejsca usytuowania oraz wykazania zgodności z przepisami dotyczącymi czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku skarżących. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ administracji podał, że wniosek oraz projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane uzgodnienia. Inwestycja jest zgodna z wskazaniami planu miejscowego. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta U. z dnia [...] r. nr [...], teren oznaczony jest symbolem [...] – teren usług nieuciążliwych. Spełniono też wymogi § 15 ust. 1 pkt 4 i 5 uchwały co do miejsc parkingowych i powierzchni biologicznie czynnej. Miejsca postojowe będą wykonane z ułożonej na gruncie eko-kratki z 80 % powierzchni biologicznie czynnej. Przedmiotowa działka budowlana ma dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) przez działkę nr 2, stanowiącą pas drogowy, co do której inwestor uzyskał prawo użyczenia decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] r. Odległość projektowanego budynku do granicy południowo-wschodniej działki wynosi 6,52 m. schody zlokalizowane na powyższej elewacji mają szerokość 1 m, co spełnia wymogi z § 12 ust. 5 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu, kwestia zlokalizowania miejsc postojowych na działce nr 3, na której ustanowiona jest służebność przechodu i przejazdu do działki 4, na której istnieją miejsca postojowe, winna być rozstrzygnięta przed sądem powszechnym. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest też budowa zjazdu i drogi publicznej, stąd też toczące się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji w tym przedmiocie nie ma znaczenia. Zatem organ I instancji dopatrzył się ustawowych przesłanek do uwzględnienia wniosku na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. N., A. K. i U. K.. Odwołujący się zarzucili naruszenie § 11 ust. 1 pkt 4 lit. c planu miejscowego – poprzez niespełnienie wymogu minimum 3 miejsc postojowych na każde 100 m² powierzchni użytkowej. Ich zdaniem, skoro powierzchnia ta wynosi ponad 300 m², należało zaprojektować dodatkowo 9 lub 11 miejsc postojowych – razem 19 lub 21 takich miejsc. Droga wewnętrzna i miejsca postojowe nie mogą też być zaliczone do powierzchni biologicznie czynnej, gdyż stoi to w sprzeczności z § 3 pkt 22 rozp. w sprawie warunków technicznych. Stąd też nie spełniono wymogów z § 19 planu miejscowego. Nadto, projektowana powierzchnia zabudowy znacznie przekracza powierzchnię 50 % (§ 19 pkt 3 a uchwały). Przekroczono też dopuszczalną wysokość zabudowy (15 m), wynikającą z § 19 pkt 5 uchwały, bowiem projektowany obiekt ma 17 m wysokości. Z naruszeniem art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym oraz decyzji zezwalającej na ograniczenie obszaru chronionego do 16 m od skrajnego toru, zaprojektowano budynek w odległości 16 m od środka toru, a miejsca postojowe w odl. 7-8 m od obszaru kolejowego. Zdaniem odwołujących się, należało też zawiesić postępowanie do czasu rozpoznania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji zezwalającej na zjazd z ul. [...] na przedmiotową działkę. Wreszcie zarzucili, że projektant nie dokonał oceny wpływu inwestycji na ich budynek. Stąd pozwolenie na budowę godzi w ich interesy jako osób trzecich. Odrębnym pismem odwołujący się wnieśli o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozpoznania skargi na decyzję SKO w B. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji zjazdu. Zaskarżoną decyzję organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem z dnia [...] r. Organ odwoławczy dopatrzył się bowiem błędów rachunkowych w dokumentacji projektowej. Autor projektu w dniu [...] r. poprawił omyłki rachunkowe w zakresie: - wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (52,6% powierzchni działki), - powierzchni zabudowy (41, 36 % powierzchni działki), - powierzchni biologicznie czynnej (771,63 m², w tym 223,7 m² jako eko-kratka), - powierzchni dojść i dojazdów (304, 97 m²), - powierzchni półprzepuszczalnych (279,65 m²). Organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia [...] r. poinformował strony o powyższych zmianach. Konieczna stała się też w takiej sytuacji zmiana decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Pomimo zmian parametrów, zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi § 19 ust. 1 planu miejscowego (Dz. Urzęd. Woj. Śl. z dnia 30 grudnia 2011 r., nr 331, poz. 5852). Przedmiotowa inwestycja stanowi też usługi nieuciążliwe w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 10 uchwały. Powierzchnia zabudowy liczona jako pow. zabudowy budynku wraz z utwardzonymi dojazdami i dojściami wynosi 0,42 (wg planu – 2,0). Wysokość budynku wynosi 7,83 m do 8,51 m. Spełniono też wymogi planu w zakresie kształtu dachu i kąta nachylenia do 45°. Spełniono także wymogi planu w zakresie liczby miejsc postojowych. Zdaniem Wojewody, brak podstaw do zaliczenia kawiarni do powierzchni użytkowej usług. Do takiej powierzchni należy zaliczyć jedynie strefę magazynową i administracji skoro zatem w kawiarni przewidziano 20 miejsc konsumpcyjnych, należy zapewnić 4 miejsca postojowe zgodnie z § 15 ust. 4 lit. f planu (20/50=0,4, 0,4x10=4). Natomiast dla pow. użytkowej wynoszącej 67,39 m², należy zapewnić 2 miejsca postojowe (zgodnie z § 15 ust. 4 lit. c planu). Dla przedmiotowej inwestycji przewidziano zaś 8 miejsc postojowych, w tym 1-dno miejsce dla niepełnosprawnych. Analizując projekt zagospodarowania działki, organ odwoławczy stwierdził dochowanie odległości wymaganych w § 12 ust. 1 warunków technicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Obiekt zlokalizowano też w odległości 12,10 m od budynku odwołujących się, co spełnia wymogi z § 13 warunków technicznych. Sporządzona przez projektanta analiza zacienienia wykazała spełnienie wymogów z § 60 warunków technicznych. Planowana inwestycja nie ogranicza też zakresu służebności na działce nr 3. W ocenie organu, projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez osoby uprawnione. Spełnione zostały też wymogi z art. 53 ustawy o transporcie drogowym oraz zgody na odstępstwo. Budynek zlokalizowano bowiem w odl. 11,6 m od obszaru kolejowego, zdefiniowanego w art. 4 pkt 8 ustawy oraz w odl. 16 m od osi skrajnego toru kolejowego. Miejsca postojowe wykonane z eko-kratki nie stanowią zaś budowli i nie podlegają regulacji tej ustawy. Organ odwoławczy nie stwierdził też przesłanek do zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie sądowe co do decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, gdyż sprawa ta nie była objęta pozwoleniem na budowę. Stąd też organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 35 ust. 1 i 4 ustawy – Prawo budowlane, a w ramach zasady dwuinstancyjności postępowania organ ten władny był do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na decyzję ostateczną wnieśli J. N., A. K. i U. K., domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucili, że organ odwoławczy nie uwzględnił istotnych zarzutów, zawartych w odwołaniu i piśmie uzupełniającym. Bezzasadnie też organ odwoławczy nie rozpatrzył wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa i nie wydał postanowienia w tej kwestii. Zdaniem skarżących, brak też było podstaw do udzielenia pozwolenia na budowę, skoro na działce znajduje się obiekt budowlany (lodziarnia), co do której nie orzeczono nakazu rozbiórki i nie podano terminu rozbiórki. Nadto, skarżący zarzucili, że projektant przeprowadził jedynie analizę zacienienia dotyczącą pokoi mieszkalnych, pomijając znajdujące się na ich działce obiekt kawiarni i pubu z ogródkami dla gości. Wadliwie rozstrzygnięto nadto sprawę miejsc postojowych, zaniżając powierzchnię użytkową budynku i zaliczono 80 % dróg i miejsc parkingowych do powierzchni biologicznie czynnej. Niedopuszczalne jest sytuowanie takich miejsc na terenie ochronnym PKP. Bezpodstawnie Wojewoda zaakceptował też możliwość usytuowania miejsc postojowych na działce nr 4. Nadto, decyzja narusza zakres służebności drogowej, ustanowionej na działce nr 3. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. N. i A. K.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Zgodnie z § 3 pkt 10 i § 60 warunków technicznych, ochronie nie podlegają bowiem pomieszczenia w kawiarni, pubie i ogródku dla gości. Pozwolenie na budowę nie obejmuje realizacji miejsc parkingowych na działce 4, stanowiącej również własność inwestorki. Działka inwestycyjna przylega bezpośrednio do drogi publicznej, zaś służebność została ustanowiona dla działki nr 4, która nie jest objęta pozwoleniem na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Organ odwoławczy po ponownej ocenie projektu budowlanego zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, wyżej powołanej, zasadnie stwierdził, że z mocy ust. 4 tego przepisu, brak było ustawowych podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Stanowisko organu odwoławczego zostało też wnikliwie i obszernie uzasadnione zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa, co dowodzi wnikliwej oceny materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skargi, brak było ustawowych przesłanek do zawieszenia niniejszego postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu zakończenia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu na przedmiotową działkę. Kwestia ta jest bowiem bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Wniosek nie obejmował pozwolenia na budowę zjazdu. Nadto, w dacie orzekania przez organy administracji w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja, zaś skarga na tą decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1274/16. Fakt, że organ odwoławczy nie wydał odrębnego postanowienia o odmowie zawieszenia niniejszego postępowania na podstawie art. 123 kpa, nie jest uchybieniem, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje bowiem zażalenie (art. 101 § 3 i art. 125 kpa). Wbrew zarzutom skargi, decyzją o pozwoleniu na budowę zatwierdzono równocześnie projekt budowlany, obejmujący rozbiórkę trzech pawilonów handlowych, usytuowanych obecnie na działce inwestycyjnej. W takim przypadku organ administracji nie orzeka o nakazie rozbiórki i nie określa terminu rozbiórki na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. Bez uprzedniej rozbiórki pawilonów handlowych, nie jest bowiem możliwa budowa przedmiotowego obiektu. Nie jest zatem możliwe wskazanie terminu rozbiórki istniejących obiektów, bowiem kwestia ta łączy się integralnie z rozpoczęciem robót budowlanych, w tym rozbiórkowych, objętych udzielonym pozwoleniem. Okres ważności decyzji określa zaś art. 37 Prawa budowlanego. Zakres sprawdzeń projektu budowlanego, którego wymogi określa art. 34 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, reguluje art. 35 ust. 1 tej ustawy. Właściwy organ bada zatem zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego i wymaganiami ochrony środowiska, kompletność projektu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń, informacji bioz, zaświadczeń oraz wykonanie projektu przez osobę legitymującą się wymaganymi uprawnieniami. Z punktu widzenia wymogów techniczno-budowlanych w procesie budowlanym ochronie podlegają jedynie pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi (§ § 13 i 57 oraz następ. warunków technicznych, wyżej powołanych). Definicję pomieszczeń tego typu zawiera § 4 rozp. Istotny jest zatem okres przebywania tych samych osób w ciągu doby w danym pomieszczeniu. Pobyt poniżej 2 godzin w ciągu doby pozbawia pomieszczenie charakteru przeznaczonego na pobyt ludzi (§ 5 rozp.). Przepisy techniczno-budowlane stanowią też jedynie o pomieszczeniach w budynkach. Oznacza to, że pomieszczenia w lokalach gastronomicznych oraz działki (ogródek, taras, balkon), nie podlega ochronie na gruncie prawa budowlanego. Kwestia ta ma wyłącznie charakter sporu cywilnoprawnego, do rozstrzygnięcia którego właściwie są sądy powszechne. Prawidłowo też organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w zakresie miejsc postojowych, wymaganych planem miejscowym, wyżej powołanym. Plan ten zawiera bowiem odrębną regulację, gdy idzie o obiekty zawierające miejsca konsumpcyjne. Logiczne jest, że w tym wypadku ilość miejsc parkingowych winna być uzależniona od miejsc konsumpcyjnych (§ 15 ust. 4 lit. f uchwały). Jedynie ta część spornego obiektu, która nie stanowi sali konsumpcyjnej, a więc strefa magazynowa i administracyjna, winna być odrębnie uwzględniona wg powierzchni użytkowej, mającej znaczenie dla określenia wymaganej liczby miejsc postojowych na podstawie § 15 ust. 4 lit. c uchwały. Zatem organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował przepisy prawa miejscowego i obliczył wymaganą liczbę miejsc parkingowych. Wyliczenia w tym zakresie przedstawiono w motywach zaskarżonej decyzji i w ocenie sądu administracyjnego nie budzą wątpliwości, gdyż nie zawierają błędów rachunkowych. Wbrew zarzutom skargi, pozwolenie na budowę nie narusza zakresu służebności drogowej. Służebność ta nie obciążą bowiem działki inwestycyjnej, co wynika nawet z twierdzeń skarżącej. Miejsca postojowe dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano jedynie na działce objętej pozwoleniem na budowę, która nie jest obciążona służebnością. Fakt, że na sąsiedniej działce, stanowiącej również własność inwestorki, obecnie znajdują się inne miejsca postojowe, nie ma żadnego znaczenia. Wymaganą ilość takich miejsc przewidziano w zatwierdzonym projekcie budowlanym jedynie na działce nr 1, na której zlokalizowano też objęty pozwoleniem na budowę obiekt usługowo-handlowy. Przedmiotowa inwestycja spełnia też wymogi planu miejscowego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Sąd administracyjny podzielił pogląd organów obydwu instancji, że miejsca parkingowe wykonane z eko-kratki, spełniają wymagania takiej powierzchni w 80 %. Taki wniosek należy bowiem wyprowadzić ze znajdującej się w aktach instrukcji i opisu cech tego wyrobu (k. 6 akt adm. organu I instancji). Teren zajęty pod eko-kratkę, umożliwia naturalną wegetację roślin (§ 4 pkt 22 warunków technicznych). Miejsca parkingowe nie stanowią też samodzielnej budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Są to urządzenia budowlane z pkt 9 tego przepisu. Zatem usytuowanie takich miejsc przewiduje § 19 warunków technicznych, a nie – art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2117). Inwestorka uzyskała wymaganą zgodę na odstępstwo w zakresie odległości od obszaru kolejowego, gdy idzie i usytuowanie budynku. Zgoda taka nie była jednak wymagana dla miejsc postojowych. Zatem, projekt budowlany spełnia wszelkie wymogi z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Stąd też zgodnie z ust. 4 tego przepisu, brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z powodu sporu sąsiedzkiego o charakterze cywilnoprawnym. Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego ani uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) mr