II SA/Gl 272/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. – R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy ponownie wystąpiła o zwolnienie od kosztów sadowych, powołując się na trudną sytuację materialną. Postanowieniem tut. Sądu z dnia 8 czerwca 2015 r. oddalony został jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w tożsamym zakresie. Strona, w aktualnie złożonym druku ponownie podkreśliła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej spowodowanej m.in. koniecznością utrzymywania lokalu mieszkalnego z którego wraz z rodziną nie może korzystać. Strona zaznaczyła, że wraz z małżonkiem otrzymuje wynagrodzenie za pracę w łącznej wysokości około 3360 zł brutto miesięcznie i dokonała zestawienia wydatków, które maja charakter stały, zaliczając do nich opłaty za energię elektryczną – 180,26 zł miesięcznie; opłaty za dostawy wody i odbiór ścieków – 90 zł miesięcznie; 655 zł – rata za zakup samochodu; 90,98 zł – rata za zakup telewizora; 267,65 zł – rata za kredyt zaciągnięty na remont domu; 400 zł – czynsz za posiadany lokal mieszkalny. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sytuacja materialna strony nie uległa zasadniczej zmianie w stosunku do stanu, który był badany przez Sąd i który stanowił podstawę do wydania postanowienia z dnia 8 czerwca 2015 r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stąd też brak jest podstaw do zmiany uprzednio zajętego stanowiska, a uzasadnienie tego rozstrzygnięcia zachowuje swoją aktualność. Raz jeszcze wskazać trzeba, że zarówno skarżąca jak i jej małżonek dysponują stałymi źródłami dochodu. Co prawda wnioskodawczyni przedstawiła jedynie swoje zaświadczenia o zarobkach, jednakże nie powołała żadnych okoliczności wskazujących na to, iż dochód jej małżonka uległ zasadniczemu zmniejszeniu. Stąd też można założyć, że nadal dochody ich trzyoosobowej rodziny kształtują się na poziomie około 3500 – 4000 zł netto miesięcznie. Biorąc to pod uwagę, a także uwzględniając stałe, miesięczne wydatki o charakterze niezbędnym ustalone na poziomie 800 – 900 zł nie można stwierdzić, aby jej rodzina miała problemy z wygospodarowanie środków na opłacenie kosztów sądowych zwłaszcza, że wpis od skargi, będący zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania został przez stronę uiszczony. Oceniając sytuację materialną strony brano pod uwagę całokształt powołanych przez nią okoliczności, jednakże nie uwzględniono jej oczekiwań co do zaliczenia w poczet kosztów utrzymania wydatków związanych ze spłatą kredytów o charakterze konsumpcyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje ugruntowany pogląd, że zobowiązania prywatnoprawne nie mogą być traktowane w sposób uprzywilejowany względem należności publicznych, do których niewątpliwie zaliczają się koszty sądowe (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FZ 89/13, postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I FZ 578/12, postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt I FZ 456/12, postanowienie z dnia 19 grudnia 2012 r. I FZ 453/12 – wszystkie dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych: www.nsa.gov.pl). W istocie uwzględnienie analizowanego wniosku oznaczałoby nierówne traktowanie skarżących, sprowadzające się do preferencji dla tych z nich, którzy zaspokajając własne potrzeby znaczącą część swoich dochodów przeznaczają na spłatę zaciągniętych zobowiązań i z tego tytułu oczekują wsparcia Państwa. Również kwestia posiadania lokalu mieszkalnego, którym wszakże strona nie może dysponować leży poza zakresem oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy. To bowiem w gestii skarżącej leży skorzystanie z możliwości jakie w tym względzie dają jej obowiązujące przepisy, a okoliczność ta nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.