II SA/Gl 273/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant referent - stażysta Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania danych z ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. "A" Sp z o.o. z siedzibą w T. zwróciła się do Starosty [...] o wskazanie nieruchomości będących w okresie ostatnich pięciu lat własnością W. W.-L. oraz o podanie numerów ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości. Uzasadniając to żądanie Spółka podała, że jest wierzycielem W. W.-L., a prowadzone postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne. Do wniosku dołączona została kserokopia nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w T. z dnia [...]r., sygn. akt [...] oraz pismo Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. z dnia [...]r. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], wydanym na podstawie art. 219 w zw. z art. 217 § 2 k.p.a. oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), Starosta [...] odmówił udostępnienia żądanych przez Spółkę danych. W uzasadnieniu organ wskazał, że udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków następuje na podstawie przepisów art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 51 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz odnoszących się do zaświadczeń przepisów k.p.a. Udzielenie zaś żądanej informacji musiałoby zaś przybrać formę zaświadczenia, jakim jest wypis z ewidencji gruntów i budynków, którego wzór został określony w załączniku do wskazanego wyżej rozporządzenia. Organ podał także, że wnioskodawca nie wskazał przedmiotu, którego miałoby dotyczyć zaświadczenie, jak również nie jest właścicielem ani władającym nieruchomościami oraz nie działa w imieniu tych podmiotów. W związku z tym uznał, że wnioskodawca nie wykazał się interesem prawnym uprawniającym go do uzyskania żądanych informacji z operatu ewidencyjnego. Przepisy art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji – przyp. Sąd) oraz art. 217 – 219 k.p.a. wskazują tymczasem, że wypis z ewidencji gruntów i budynków może uzyskać właściciel nieruchomości lub inna osoba fizyczna bądź prawna, w której władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal, a pozostałe podmioty zainteresowane uzyskaniem tych danych muszą wykazać swój interes prawny przez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego. W zażaleniu na to postanowienie "A" Sp z o.o. domagała się jego uchylenia i nakazania udostępnienia żądanych przez nią danych z ewidencji gruntów i budynków. Zarzuciła naruszenie zaskarżonym postanowieniem art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; art. 24 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 3 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez uznanie, że skarżący nie posiada interesu prawnego; a także przepisu art. 3 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). W uzasadnieniu strona podniosła, że skoro organ I instancji powziął wątpliwości co do posiadania przez nią interesu prawnego winien wezwać ją do usunięcia braków złożonego wniosku. W ocenie żalącej się wspomniany interes prawny został także wyczerpująco opisany we wniosku o udostępnienie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Odpowiadając na wezwanie do jego uzupełnienia Spółka wskazałaby zaś art. 24 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 3 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepis art. 3 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. ( dalej [...]WINGiK) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji zaakcentował, że udostępnianie danych z ewidencji gruntów i budynków następuje na podstawie przepisów prawa, a to ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego informacje o gruntach, budynkach i lokalach są jawne i powszechnie dostępne. Jednakże w celu uzyskania ww. danych należy wskazać przedmiot ewidencji (działkę, budynek lub lokal), którego wniosek dotyczy. Nieruchomość należy wskazać poprzez jej oznaczenie geodezyjne, adres lub w inny sposób jednoznacznie określić przedmiot żądania. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy starosta wydaje wypis z operatu ewidencyjnego zawierający dane osobowe , o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 na żądanie właścicieli lub osób fizycznych bądź prawnych w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wpisu lub na żądanie innych podmiotów, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wpisu. [...]WINGiK podkreślił, że wnioskodawca domagając się wskazania nieruchomości dłużnika nie wskazał jednak przedmiotu ewidencji, a zatem w sprawie nie mogły znaleźć zastosowania przepisy art. 24 ust. 2 i ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła też żadna z sytuacji, o jakiej mowa w art. 217 k.p.a., a w szczególności żądanie wydania zaświadczenia nie wynikało z przepisu prawa wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, a także osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie miała interesu prawnego dotyczącego urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela nie stanowi normy prawa materialnego, a zatem nie może rozstrzygać o jego interesie prawnym. W dalszej części uzasadnienia postanowienia [...]WINGiK wskazał, że wniosek Spółki miał na celu ustalenie majątku nieruchomego dłużnika, gdyż nie posiadała ona wiedzy o nieruchomościach, które mogły służyć do zaspokojenia jej wierzytelności. Tym samym przedmiotem zgłoszonego żądania nie było uzyskanie zaświadczenia lecz poszukiwanie majątku nieruchomego dłużnika. Organ nie zgodził się także z twierdzeniami żalącej się Spółki, że jej interes prawny należy wywieść z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych. W ocenie organu art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych określa wyłącznie kiedy przetwarzanie danych jest dopuszczalne i przepis ten z całą pewnością nie może stanowić podstawy do żądania wydania danych z rejestru zawierającego dane osobowe. Stosowanie tego przepisu ogranicza także § 53 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków sprowadzając je do ochrony danych ewidencyjnych przed ich utratą, zniszczeniem, niepożądaną modyfikacją, nieuprawnionym do nich dostępem i ujawnieniem. Udostępnianie danych ewidencyjnych następuje też wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W związku z tym, że powołane przez Spółkę przepisy prawa materialnego nie świadczą o posiadanym przez nią interesie prawnym [...]WINGiK uznał za niezasadny także zarzut zażalenia pominięcia przez organ I instancji trybu postępowania przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie [...]WINGiK [...] Sp. z o.o. domagała się jego uchylenia w całości jako niezgodnego z prawem i zasądzenia kosztów postępowania. Żądania te oparła na zarzutach naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego podniesionych już w większej części w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Skarżąca powtórzyła w szczególności zarzuty naruszenia zaskarżonym postanowieniem: - art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, - art. 24 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 3 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez uznanie, że skarżący nie posiada interesu prawnego, - a także art. 3 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przez [...]WINGiK przepisu § 53 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez niewłaściwą jego wykładnię skutkującą uznaniem, że stosowanie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych sprowadza się jedynie do ochrony danych ewidencyjnych przed ich utratą, zniszczeniem, niepożądana modyfikacją, nieuprawnionym do nich dostępem i ujawnieniem. Rozwijając te zarzuty wskazała, że skoro organ II instancji podzielił stanowisko Starosty, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków, to stosownie do treści art. 64 § 2 k.p.a. mógł i powinien wezwać ją do usunięcia tego braku. W ocenie skarżącej zaskarżone rozstrzygniecie jest wynikiem nie zastosowania bądź niewłaściwego zastosowania norm zawartych w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 24 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 2 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Organ ewidencyjny jest bowiem nie tyle uprawniony, co zobowiązany do udostępniania gromadzonych danych ich odbiorcom, o ile uzasadniają to prawnie usprawiedliwione cele. Stosownie do art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych za prawnie uzasadniony cel uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W oparciu o powyższe skarżąca zakwestionowała także pogląd organu odwoławczego odmawiający jej prawa do poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika oraz twierdzenie, że naruszyłaby prawo wykorzystując zaświadczenie do ustalenia majątku dłużnika. Wskazała jednocześnie, że nie oczekiwała od Starosty [...] działań związanych z windykacją należności, a jedynie udostępnienia danych z prowadzonej przez niego ewidencji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni § 53 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków [...]WINGiK wyjaśnił, że z § 53 ust. 1 w zw. z § 44 pkt 5 tego rozporządzenia wynika iż obowiązek przestrzegania przepisów o ochronie danych osobowych znajduje zastosowanie wyłącznie do ochrony danych ewidencyjnych przed ich utratą, zniszczeniem, niepożądaną modyfikacją, nieuprawnionym do nich dostępem i ujawnieniem. Przepisy tej ustawy nie znajdują natomiast zastosowania do wykonywania zadań określonych w § 44 pkt 4 rozporządzenia, tj. do udostępniania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W kwestii zarzutu naruszenia unormowania zawartego w art. 64 § 2 k.p.a. organ zauważył, że wskazane w zażaleniu Spółki przepisy, stanowiące w ocenie strony o jej interesie prawnym, nie zmieniły w żaden sposób jej sytuacji prawnej. Przepisy te nie stanowiły bowiem o interesie prawnym wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przeprowadzona przez Sąd, po myśli art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała bowiem, że nie narusza ono przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia) informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 są jawne i powszechnie dostępne. W świetle tego uregulowania jawnymi i powszechnie dostępnymi nie są natomiast dane dotyczące: właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy) oraz jego miejsca zamieszkania lub siedziby (art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy). Stosownie natomiast do uregulowania zawartego w art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego starosta wydaje wypis z operatu ewidencyjnego zawierający dane, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 na żądanie: 1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; 2) podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; 3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Zasadniczy spór, który wystąpił w kontrolowanej sprawie sprowadzić należy zatem do kwestii dotyczącej legitymowania się przez skarżącą Spółkę interesem prawnym związanym z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wpisu, o jakim stanowi art. 24 ust. 3 pkt 3 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, a który to interes pozwalałby skarżącej na skuteczne ubieganie się o wypis z operatu geodezyjnego zawierający dane osobowe. Pojęcie "interesu prawnego", nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także definicji takiej nie zawiera Kodeks postępowania administracyjnego. Z uwagi zatem na brak definicji legalnej tego pojęcia uzasadnione jest przyjęcie jego rozumienia w znaczeniu bezpośrednim zgodnie z którym jest to interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami tego interesu będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego, jakim w tym przypadku jest przepis art. 24 ust. 3 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Innymi słowy wykazanie się interesem prawnym w postępowaniu administracyjnym polega na wskazaniu przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Skarżąca Spółka swój interes prawny związany z gruntami i budynkami będącymi przedmiotem wpisu do operatu ewidencyjnego upatrywała w unormowaniach zawartych w przepisach ustawy o ochronie danych osobowych, a w szczególności w art. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z tymi unormowaniami przetwarzanie danych osobowych przez organy administracji publicznej jest dopuszczalne m.in. jeżeli jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Za prawnie usprawiedliwiony cel w świetle unormowań tej ustawy uważa się zaś w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Odnosząc się do tej argumentacji zgodzić się należy ze stanowiskiem [...]WINGiK, że przepisy ustawy o ochronie danych osobowych nie mogą stanowić podstawy żądania wydania danych osobowych z ewidencji gruntów i budynków, bowiem udostępnianie tych danych następuje wyłącznie w oparciu o przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wskazać należy, że stanowisko to znajduje oparcie w unormowaniu zamieszczonym w art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych stanowiącym, że jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych, przewidują dalej idącą ich ochronę, niż wynika to z niniejszej ustawy, stosuje się przepisy tych ustaw. Do tego ostatniego przepisu odnosi się niejako wprost § 53 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Nakazuje on bowiem stosować przepisy o ochronie danych osobowych przy wykonywaniu zadań, o jakich mowa w § 44 pkt 5 tego rozporządzenia, a zatem zadań związanych z ochroną danych ewidencyjnych przed ich utratą, zniszczeniem, niepożądaną modyfikacją, nieuprawnionym do nich dostępem i ujawnieniem. W wyliczeniu tym pominięte zostały zadania odnoszące się do udostępniania danych ewidencyjnych, o jakich mowa w § 44 pkt 4 rozporządzenia. Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia zaskarżonym aktem przywołanych wyżej przepisów ustawy o ochronie danych osobowych oraz przepisu § 53 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W świetle brzmienia art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych i art. 24 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne należało uznać, że skarżąca Spółka nie wykazała swojego interesu prawnego uzasadniającego udostępnienie jej przez starostę danych osobowych z prowadzonej przez ten organ ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji zatem pozbawiony podstaw był zarzut skargi naruszenia art. 24 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na marginesie należy dostrzec, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego postanowienie użył niezbyt szczęśliwego sformułowania mogącego sugerować, że pojęcie "przetwarzanie danych osobowych", o jakim mowa w przepisie art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych nie obejmuje swoim zakresem zadania udostępniania tych danych. Takie rozumienie tego pojęcia pozostaje oczywiście w sprzeczności z jego definicją ustawową zamieszczoną w art. 7 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Dalsza część wywodów zawartych w uzasadnieniu kontrolowanego aktu, a także rozważania zamieszczone dodatkowo w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę rozwiewają jednak wątpliwości, co do prawidłowego rozumienia przez [...]WINGiK pojęcia przetwarzania danych osobowych. Za nieuzasadniony należy wreszcie uznać zarzut naruszenia przez [...]WINGiK przepisu art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania. Zgodzić się należy tutaj ze stanowiskiem organu, że skoro skarżąca w swoim zażaleniu szeroko poruszała kwestię posiadanego przez nią interesu prawnego to brak było podstaw do dodatkowego jej wzywania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. celem wykazania tego interesu. Nawiasem mówiąc strona w uzasadnieniu swojej skargi sama zakwestionowała konieczność zastosowania w sprawie powołanego przepisu dowodząc, że już we wniosku z dnia [...]r. wyczerpująco opisała swój interes prawny. Kończąc prowadzone rozważania należy wskazać, że kwestie proceduralne związane z wydawaniem i odmową wydania wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków regulują, jak słusznie wskazały organy obu instancji, przepisy art. 217 i nast. k.p.a. normujące postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewiduje innych form i zasad udzielania zawartych w operacie ewidencyjnym informacji niż poprzez wydanie mającego charakter zaświadczenia wypisu i wyrysu, autonomicznie jednak kreując w tym zakresie krąg stron uprawnionych do uzyskania dokumentów, o których mowa w art. 24 ust. 3 tej ustawy. Zauważyć także należy, że w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, iż do udostępniania danych osobowych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a czynności administratora danych osobowych nie mają charakteru władczego (por. w tej kwestii m.in. stanowisko zajęte przez naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1260/08 (niepubl.). Nie wchodząc w spór czy organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków poza wypisami i wyrysami z tej ewidencji może wydać innej treści zaświadczenie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przytoczonym przepisie określone zostały dwie odrębne podstawy wydania zaświadczenia. W pierwszym wypadku urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. W doktrynie podkreśla się, że interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega wówczas badaniu, albowiem jest on z góry uznany przez przepis prawa. Natomiast w przypadku określonym w pkt 2 art. 217 § 2 k.p.a. organ obowiązany jest zbadać, czy osoba ubiegająca się o zaświadczenie istotnie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego ( por. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 217 i nast.; M. Matan /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005, s. 504-505.). Jeśli bowiem urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia urzędowo potwierdzającego te fakty lub stan prawny musi wykazać swój interes prawny, aby takie potwierdzenie otrzymać – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1996 r. I SA/Wr 142/96, (niepubl.). W konsekwencji przeprowadzonych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. pozostaje w zgodzie z przepisami prawa, co powoduje konieczność oddalenia skargi na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).