II SA/Gl 275/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie bonifikaty od opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 275/12 postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W dniu 25 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 275/12 oddalił skargę E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie bonifikaty od opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności. Dnia [...]r. pełnomocnik skarżącej wnisół do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wymienionego wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przyczyną uchybienia terminu była błędna informacja o wyniku rozprawy udzielona w dniu 25 lipca 2012 r. drogą telefoniczną przez pracownika Sądu. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że został poinformowany, iż w niniejszej sprawie zapadł wyrok, który zostanie doręczony mu wraz z uzasadnieniem do Kancelarii. Dalej we wniosku stwierdzono, że z uwagi na nieotrzymanie w okresie jednego miesiąca wyroku, w dniu 6 sierpnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej skontaktował się osobiście z "informacją Sądu", gdzie poinformowano go o treści wyroku. W tym stanie rzeczy, pełnomocnik skarżącej z uwagi na brak zawinienia po swojej stronie, jak i stronie skarżącej, wnosi o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Dodatkowo podkreślił, że waga przedmiotowej sprawy dla skarżącej jest tak znaczna, że niekorzystne orzeczenie, którego nie można będzie zaskarżyć, może spowodować nieodwracalne skutki dla skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna też dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z tej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik lub kurator procesowy, musi ponadto wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony pełnomocnika lub kuratora procesowego (por. post. SN z dnia 9 maja 1960 r., II CR 559/59, OSPiKA 1960, z. 6, poz. 120). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje bowiem także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). W konsekwencji nie tylko wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, wyłącza możliwość przywrócenia terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki umożliwiającej przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona, a w przypadku gdy reprezentuje ją pełnomocnik tenże pełnomocnik, nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99,niepubl.), skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (np. pełnomocników) nie uzasadniają braku jej winy w uchybieniu terminowości (zob. w tym względzie m.in. post. NSA z 8 grudnia 2005 r., sygn. I OZ 1347/05, oraz post. SN z dnia 15 marca 2000 r., sygn. II CKN 554/00 – LEX nr 51986). Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że skarżąca działała przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, w związku z czym należy oczekiwać od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. Powinien on zatem zadbać o terminowe i rzetelne dokonywanie czynności procesowych. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej nie wywiązał się z opisanego obowiązku i nie uprawdopodobnił okoliczności, na których oparł wniosek o przywrócenie terminu. Twierdzenie o błędnej informacji dotyczącej wyroku, jaki zapadł na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r., uzyskanej w wyniku rozmowy telefonicznej jest gołosłowne i nie może stanowić samodzielnej podstawy do uwzględnienia przedstawionych żądań. Przede wszystkim pełnomocnik skarżącej we wniosku nie wskazał, który z pracowników Kancelarii przeprowadził wskazaną rozmowę telefoniczną i z jakim pracownikiem Sądu, jakiego Wydziału i w jakim dniu owa rozmowa miała miejsce. Ocena działania pełnomocnika musi być w tym miejscu dokonana z uwzględnieniem faktu, że nie wziął on udziału w rozprawie, o której został powiadomiony, a tym samym ponosi pełną odpowiedzialność za brak wiedzy o stanie sprawy, która odbyła się bez jego obecności. W ocenie Sądu działania pełnomocnika wskazują raczej na chęć przerzucenia odpowiedzialności za własne uchybienia, w szczególności zaniedbanie obowiązku wynikającego z treści art. 141 § 2 p.p.s.a., na pracowników Sądu. Uzasadnienie wniosku jest także nieprzekonujące chociażby z tego powodu, że w dniu jego złożenia nie upłynął jeszcze termin, o jakim mowa w art. 141 § 1 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej twierdzi tymczasem, że wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu "z uwagi na brak otrzymania przez okres jednego miesiąca wyroku", gdy tymczasem wniosek ten został nadany na poczcie w dniu 7 sierpnia 2012 r. Konkludując, profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie zachował staranności jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o interesy mocodawcy, jego postępowanie świadczy zatem o zachowaniu noszącym znamiona winy, a w konsekwencji o braku przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania omawianej czynności procesowej. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 ( 1 w związku z art. 87 ( 1, ( 2 i ( 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.