II SA/Gl 288/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. G., I. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. 2012, poz. 83 z późn. zm.), odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w B. oznaczonej numerami działek 1 i 2, stanowiącej własność Skarbu Państwa, a będącej w użytkowaniu wieczystym M. i I. G. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że M. i I. G. wnioskiem z dnia 4 marca 2015 r. wystąpili o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości. Wyjaśnił, że w dacie złożenia wniosku art. 1 ww. ustawy stanowił, że osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt. K 29/13 (Dz. U. 2015, poz. 373) Trybunał Konstytucyjny orzekł jednak m.in., że art. 1 ust. 1 i 3 ww. ustawy w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą ubiegać się obecnie jedynie osoby fizyczne, będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami lub nieruchomości przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych jak również osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. W toku postępowania ustalono, iż M. i I. G. nabyli prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości oznaczonej numerami działek 1 i 2 na podstawie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste z dnia [...] r. repetytorium numer [...] od Skarbu Państwa, sprostowanej protokołem z dnia [...] r. repetytorium numer [...]. Nieruchomość ta na dzień 13 października 2005 r. była niezabudowana, w związku z czym przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności mogłoby nastąpić jeżeli wykazano by, że przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniową bądź była nieruchomością rolną. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste jako nieruchomość niezabudowana i stanowi tereny oznaczone symbolem "Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy". Odpis zupełny z Księgi Wieczystej numer [...] potwierdza fakt, iż ww. nieruchomość na dzień 13 października 2005 r. była niezabudowana, Powyżej wskazane dokumenty nie mogą być jednak podstawą ustalenia, czy przedmiotowa nieruchomość została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową bowiem ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nawiązuje do pojęć używanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy ustalaniu, czy grunt oddany w użytkowanie wieczyste jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową lub zabudowany garażami, należy kierować się więc treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które obowiązywały w dniu 13 października 2005 r. Jak ustalił organ I instancji obejmujący powyższy teren miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] z [...] r. utracił ważność z dniem [...] r. W dniu 13 października 2005 r. dla terenu, na którym położone są przedmiotowe działki obowiązywało jedynie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzone Uchwałą Rady Gminy B. nr [...] z dnia [...] r. Z powyższego wynika, iż w dniu 13 października 2005 r. dla terenu, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i nie została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy na przedmiotowej nieruchomości, rozstrzygająca o przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową. Z uwagi na powyższe, brak podstaw do uznania, że przedmiotowa nieruchomość spełniała w dacie wejścia w życie ustawy przesłanki związane z charakterem zabudowy lub mieszkalnym przeznaczeniem, umożliwiające przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Organ rozważył nadto czy ww. nieruchomość nie stanowiła nieruchomości rolnej. Jednakowoż zarówno w ewidencji gruntów, jak również w księdze wieczystej przedmiotowe działki, na dzień 13 października 2005 r., nie stanowiły nieruchomości rolnej, także w planie miejscowym z 1993 r. oraz z 2012 r. ww. nieruchomość nie była przeznaczona na cele rolne. Stan taki trwał aż do 2013 r. kiedy to w ewidencji w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości oznaczonej uprzednio jako "Bp- zurbanizowane tereny niezabudowane", nastąpiła zmiana użytku na "RV - grunty orne". Zmiana ta została wprowadzona w operacie ewidencji gruntów zawiadomieniem numer [...] z [...] r. Mając na uwadze, iż bezspornym jest, że działki w dniu 13 października 2005 r. nie były nieruchomością rolną jak również na obszarze obejmującym przedmiotowe działki nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani też nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy uznać, zdaniem organu, iż nie zachodzą w przedmiotowej sprawie przesłanki do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności w oparciu o przepisy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. i I. G., wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zdaniem skarżących Starosta błędnie przyjął, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest jedynym aktem prawnym, na podstawie którego ustala się przeznaczenie nieruchomości. Wnioskodawcy powołali się na ustalenia art. 72 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz treść aktu notarialnego, na mocy którego zostali użytkownikami wieczystymi ww. nieruchomości, w którym wskazano na jej mieszkaniowy charakter. Decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania, a także omówił kolejne nowelizacje ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i znaczenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 29/13. Wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste jako grunt niezabudowany oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bp oznaczającym zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. W tej sytuacji, dla oceny możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości, kluczowe znaczenie ma - stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. - ustalenie jej przeznaczenia we wskazanej wyżej dacie. Jak słusznie zauważył organ I instancji, ustawa z 29 lipca 2005 r., wskazując na przeznaczenie nieruchomości, odwołuje się do pojęć używanych w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j: Dz. U z 2015 r. poz. 199 z późn.zm.). W badanej sprawie ustalono, że dla działek nr 1 i nr 2 nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie stwierdzono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów obejmujących działki nr 1 i 2, zatwierdzony uchwałą nr [...] z [...]r. utracił ważność [...] r., natomiast nowy plan miejscowy został zatwierdzony uchwałą Rady Gminy B. nr [...] z [...] r. Oznacza to, że w dacie 13 października 2005 r. nie istniał dokument wymieniony w powołanym wyżej przepisie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przesądzający o przeznaczeniu nieruchomości objętej wnioskiem o przekształcenie. W zaistniałej sytuacji, podzielić należy stanowisko organu I instancji, iż wobec niemożności dokonania pozytywnej weryfikacji spełnienia przesłanki w postaci określonego w art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. przeznaczenia działek nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania w prawo własności tej nieruchomości. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, w którym powołano art. 72 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazać należy, iż ustawa z 29 lipca 2005 r. jest aktem prawnym regulującym w sposób samodzielny i całościowy tryb postępowania w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania w prawo własności i odsyłającym do ustawy o gospodarce nieruchomościami jedynie w ściśle określonym, ograniczonym zakresie dotyczącym odpowiedniego stosowania jej art. 67 ust. 3a i art. 69 przy ustalaniu opłat z tytułu przekształcenia. Natomiast powołany przez odwołujących art. 72 dotyczący ustalenia stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego znajduje zastosowanie w przypadku sprzedaży lub oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste w odrębnym trybie. Brak zatem podstaw do jego zastosowania w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 3 marca 2016 r. M. i I. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie ustaleń umowy objęcia w użytkowanie wieczyste (dotyczących mieszkaniowego charakteru nieruchomości), przez co nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, na którym powinno być oparte rozstrzygniecie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu wskazali m.in., że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu 13 października 2005 r., nie daje dostatecznych podstaw dla zasadności stwierdzenia, że nie można wykazać, iż przedmiotowa nieruchomość była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Zdaniem bowiem skarżących dla określenia przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości należy posłużyć się ustaleniami umowy objęcia w użytkowanie wieczyste na podstawie aktu notarialnego repertorium [...] nr [...], która stanowi, że działki będące przedmiotem umowy są niezabudowane i stanowią tereny mieszkaniowe. Takie same ustalenia wynikały z planu miejscowego obowiązującego do dnia [...]r., jak również studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy B. nr [...] z dnia [...] r., a także miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] r. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że nie jest możliwe oparcie się na treści umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste, w której znajduje się jedynie wzmianka, iż "działki są niezabudowane i stanowią tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem Bp". Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz. U 2015, poz. 542 z późn. zm.) symbol Bp oznacza zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, nie precyzując charakteru tej zabudowy. Ponadto oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków nie przesądza o przeznaczeniu nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności przypomnieć, iż ustawa z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, która weszła w życie w dniu 13 października 2005 r. w pierwotnym brzmieniu w art. 1, umożliwiała dokonanie przekształcenia osobom fizycznym, które w dniu jej wejścia w życie były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych (w odniesieniu do tych ostatnich przekształcenie było wyłączone, w razie przeznaczenia ich w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne). Ponadto o przekształcenie mogły wnosić osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, nawet jeżeli udział w użytkowaniu wieczystym nabyły po 13 października 2005 r., oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. Ustawa prawo takie przyznawała również osobom fizycznym i prawnym będącym następcami prawnymi tych podmiotów. Krąg podmiotów mogących żądać przekształcenia został rozszerzony ustawą z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191, poz. 1371). Na jej podstawie przekształcenia mogły również żądać osoby fizyczne, które w dniu 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed 5 grudnia 1990 r., a także na podstawie art. 7 dekretu z dnia [...] r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. [...] W. (Dz. U. Nr [...], poz. [...]). Kolejne rozszerzenie kręgu osób mogących ubiegać się o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nastąpiło w ustawie z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu z 2005 r., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2011 r., osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogły wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 wskazanej ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogły również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art.1 ust. 1 i 1a, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu z 2005 r. Jednakowoż wyrokiem z 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 (opublikowanym w Dzienniku Ustaw w dniu 17 marca 2015 r. pod poz. 373) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w zakresie, w jakim przyznaje prawo do przekształcenia osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 187, po. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji orzeczenie to weszło w życie z dniem 17 marca 2015 r. i z tym dniem przepisy ustawy we wskazanym zakresie utraciły moc obowiązującą. W tak określonych warunkach prawnych organy orzekające w sprawie prawidłowo – zdaniem Sądu – uznały, że skutkiem przywołanego orzeczenia Trybunału jest powrót do zakresu podmiotowego ustawy przekształceniowej z 29 lipca 2005 r. ukształtowanego poprzez katalog podmiotów uprawnionych do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności obowiązujący do dnia 8 października 2011 r., czyli do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Ustalając katalog tych podmiotów ustawodawca zastosował kryterium funkcji nieruchomości i potraktował w sposób uprzywilejowany użytkowników wieczystych nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami (jako obiektami towarzyszącymi zabudowie mieszkaniowej) oraz przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę, a także nieruchomości rolnych z wyłączeniem tych, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy zostały przeznaczone na inne niż rolne cele. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób bezsporny, iż przedmiotowa nieruchomość została oddana skarżącym w użytkowanie wieczyste jako grunt niezabudowany oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Bp" oznaczającym zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. Zarówno z treści prowadzonej dla nieruchomości księgi wieczystej [...], jak i zapisów w ewidencji gruntów i budynków nie wynika aby stan ten do dnia 13 października 2005 r. uległ zmianie. Nie kwestionują tego również użytkownicy wieczyści, a skarżący I. G. w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 29 czerwca 2016 r. wyjaśnił, że działki pozostają nadal niezabudowane. Poprawnie zatem, skoro według stanu na 13 października 2005 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała niezabudowana, organy uznały, że dla oceny możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości, kluczowe znaczenie ma - stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. - ustalenie jej przeznaczenia we wskazanej wyżej dacie. Bezspornym jest w sprawie, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów obejmujących działki nr 1 i 2, zatwierdzony uchwałą nr [...] z [...] r. utracił ważność [...] r., natomiast nowy plan miejscowy został zatwierdzony uchwałą Rady Gminy B. nr [...] z [...] r. Tym samym w okresie 9 lat, w tym w dniu 13 października 2005 r., nieruchomość nie była objęta planem miejscowym. Dla działek nr 1 i nr 2 nie wydano nadto decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że w dacie 13 października 2005 r. nie istniał akt wymieniony w art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przesądzający o przeznaczeniu nieruchomości objętej wnioskiem o przekształcenie. Nieruchomość nie stanowiła także terenu rolnego. Zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków polegająca na zastąpieniu dotychczasowego oznaczenia rodzaju użytków dla przedmiotowych działek (Bp) nowym symbolem - RV oznaczającym grunty orne klasy V, nastąpiła dopiero [...] r. Działka w dniu 13 października 2005 r. nie była też wykorzystywana rolniczo, czego nie kwestionują skarżący podnosząc ich zdaniem mieszkaniowe, a nie rolnicze, przeznaczenie terenu. W konsekwencji podzielić należy przekonanie orzekających w sprawie organów, iż wobec niemożności dokonania pozytywnej weryfikacji spełnienia przesłanki przekształcenia w postaci określonego w art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. przeznaczenia nieruchomości nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania w prawo własności tej nieruchomości. Odnośnie podnoszonego przez skarżących w toku postępowania administracyjnego określenia przeznaczenia spornej nieruchomości w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 9 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, ale studium nie jest aktem prawa miejscowego. Tym samym studium nie wpływa na sytuację prawną podmiotów; nie kształtuje ich praw i w konsekwencji nie rozstrzyga o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania terenu, gdyż to następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ww. ustawy). Z tego też względu zapisy studium nie mogły stanowić podstawy do przyjęcia, że sporna nieruchomość miała w 2005 r. przeznaczenie mieszkaniowe (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1127/15, wyrok WSA w Opolu z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Op 439/15, wyrok WSA w Opolu z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Op 426/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1215/11). Prawidłowo zatem co do meritum organ I instancji odmówił dokonania wnioskowanego przekształcenia, poprawnie w konsekwencji Wojewoda [...] rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy. Zarówno postępowanie przed organem I instancji, jak też postępowanie odwoławcze odpowiadały wymogom k.p.a., w tym skarżącym, zgodnie z art. 10 k.p.a. zapewniono możliwość czynnego udziału. Nie zasługują w tej mierze na uwzględnienie zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez orzekające w sprawie organy, bowiem materiał sprawy został zebrany i oceniony w sposób prawidłowy, wszystkie istotne w sprawie okoliczności zostały wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości, a organy nie uchybiły żadnej z zasad postępowania, stosując się do wymogu praworządnego działania. Zaskarżona decyzja odpowiada nadto art. 107 § 3 k.p.a., zawierając wszystkie wskazane w przepisie tym elementy, w tym argumenty faktyczne i prawne uzasadniające wydane rozstrzygnięcie. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.