II SA/Gl 297/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" ( "A") z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o czasowym odebraniu psa w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. "A" ("A") z siedzibą we W. pismem z dnia 27 lutego 2017 r. wniosło do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego odebrania psa rasy [...] właścicielowi – P. J. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku przekazania psa właścicielowi ze względu na dobrostan zwierzęcia. Wskazano, że obecnie zwierzę przebywa w domach tymczasowych, pod opieką tymczasowych opiekunów i pracowników strony skarżącej. W obecnych warunkach zwierzę ma zapewnioną opiekę weterynaryjną i dogodne warunki bytowania. Ewentualny zwrot psa właścicielowi spowodowałby niebezpieczeństwo dla jego zdrowia, a nawet życia, bowiem istnieje uzasadniona obawa, że właściciel ponownie będzie znęcał się fizycznie i psychicznie nad zwierzęciem, nie dbając o jego stan zdrowia ani warunki w których pies miałby przebywać. Organ ani uczestnik postępowania, pomimo takiej możliwości nie ustosunkowali się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa wydania decyzji o czasowym odebraniu psa jego właścicielowi – P. J. W motywach wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji strona skarżąca podnosiła, iż wykonanie decyzji poprzez powrót psa z domu tymczasowego na posesję P. J., rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia zwierzęciu szkody i trudnych do odwrócenia skutków, albowiem zagraża jego zdrowiu, a nawet życiu. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, a taki charakter niewątpliwie ma zaskarżona decyzja, nie nadają się one bowiem do wykonania (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14, Lex nr 1452663). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. I co do zasady przymiotu wykonalności nie posiadają wszelkie akty administracyjne odmowne (vide: postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 759/13, Lex nr 1432683). Pomimo tego, w ocenie Sądu wniosek strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W przepisie art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ( t.jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 856 ze zm.) o ochronie zwierząt uregulowane zostały 2 tryby postępowania właściwego organu prowadzące do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. W sytuacji określonej w art. 7 ust. 1 tej ustawy, samo odebranie zwierząt następuje po wydaniu decyzji administracyjnej orzekającej o czasowym odebraniu zwierząt, zaś w trybie przewidzianym w art. 7 ust. 3, odnoszącym się do "przypadków niecierpiących zwłoki" fizyczne odebranie zwierząt poprzedza podjęcie przez właściwy organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierząt. W art. 7 ust. 3 wskazanej ustawy przewidziane jest zatem następcze wydanie decyzji administracyjnej, jeśli w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. mogło wyrządzić znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W obowiązującym stanie prawnym rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania strony do zwrotu zwierzęcia nie jest elementem decyzji wydawanej w trybie art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt. Zatem, w ocenie Sądu, zwrot zwierzęcia winien następować z mocy prawa z chwilą, gdy decyzja o odmowie jego odebrania (czyli decyzja wskazująca na brak podstaw prawnych by odbierać zwierzę) staje się ostateczna. Powyższe wynika m.in. z art. 7 ust. 6 ustawy o ochronie zwierząt, zgodnie z którym odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. Zatem w warunkach niniejszej sprawy, gdy przedmiotem jest odmowa wydania decyzji o czasowym odebraniu psa i w sytuacji, gdy to zwierzę już fizycznie zostało odebrane właścicielowi ze względu, w ocenie strony skarżącej, na jego złe traktowanie, nie sposób uznać, by zaskarżona decyzja pozostawała bez wpływu na dalszy los objętego nią zwierzęcia. W ocenie Sądu okoliczności na które powołuje się strona skarżąca, iż pies rasy [...], który znajduje się obecnie w domu tymczasowym, gdzie ma zapewnioną właściwą opiekę, a wykonanie zaskarżonej decyzji polegać będzie na konieczności jego powrotu na posesję P. J., uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.