II SA/Gl 298/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. Decyzją Geodety Miejskiego w C. z dnia (...) r. nr (...), sprostowaną następnie postanowieniem Prezydenta Miasta C. z dnia (...) r. Nr (...) wywłaszczona została na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położona w C. przy ul. (...), oznaczona jako działki nr (...) i nr (...) o łącznej powierzchni (...) m2. Jednocześnie decyzją tą ustalono na rzecz B. i M. S. odszkodowanie pieniężne w łącznej kwocie (...) zł. Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2003 r. B. i M. S. wystąpili do Wojewody S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w części dotyczącej ustalenia odszkodowania z uwagi na rażące naruszenie prawa. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Wojewoda S. stwierdził nieważność decyzji Geodety Miejskiego w C. z dnia (...) r. Nr (...) w części dotyczącej ustalonego odszkodowania z uwagi na to, że orzekający o wywłaszczeniu i odszkodowaniu organ nie powołał biegłych rzeczoznawców i nie zlecił wykonania operatu. W tej części decyzja wydana została zatem z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.) W konsekwencji Prezydent Miasta C., działając jako organ I instancji, przeprowadził postępowanie zmierzające do wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W celu ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość zlecił rzeczoznawcy majątkowemu M. T. – (...) w C. sporządzenie opinii, określającej wartość rynkową nieruchomości. Rzeczoznawca Majątkowy M. T. w operacie szacunkowym, sporządzonym w dniu 6 grudnia 2004 r. określił wartość wywłaszczonej nieruchomości na kwotę (...) zł. Operat ten został przez organ I instancji przesłany do Stowarzyszenia (...) w K. celem sporządzenia oceny jego prawidłowości. W konsekwencji negatywnej opinii Komisji (...) (wskazującej m.in., iż autor operatu nie dokonał właściwej analizy transakcji rynkowych albowiem do analizy porównawczej przyjął transakcje obejmujące nieruchomości, na których można realizować zabudowę mieszkaniową podczas gdy nieruchomość będąca przedmiotem wyceny cech umożliwiających taką zabudowę nie posiadała), rzeczoznawca majątkowy M. T. sporządził w dniu 16 sierpnia 2005 r. nowy operat szacunkowy, w którym określił wartość wywłaszczonej nieruchomości na kwotę (...) zł. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Prezydent Miasta C. ustalił za wywłaszczoną nieruchomość odszkodowanie w wysokości (...) zł, zaliczył na poczet ustalonego odszkodowania kwotę (...) zł, stanowiącą kwotę zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego i wypłaconego na mocy decyzji Geodety Miejskiego w C. z dnia (...) r. oraz orzekł o wypłacie na rzecz B. S. oraz spadkobierców M. S. tj. A. S., J. K., K. W. i D. B. kwoty (...) zł, stanowiącej różnicę pomiędzy odszkodowaniem ustalonym, a wypłaconą już wcześniej kwotą na mocy decyzji Geodety Miejskiego w C. z dnia (...) r. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta C. odwołanie do Wojewody S. złożył adwokat A. K., działający jako pełnomocnik B. S. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania Wojewoda S. decyzją z dnia (...) r. nr (...) uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę organowi temu do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda S. stwierdził, iż organ I instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również nie ocenił sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, a wydane rozstrzygnięcie nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego. Ponadto organ II instancji stwierdził, że przy waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość zastosowano nieprawidłowy wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych za miesiąc lipiec 2005 r. Wojewoda S. zalecił dokonanie powtórnej waloryzacji wypłaconego odszkodowania oraz przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Po otrzymaniu akt sprawy, organ I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w ramach którego uzyskał od rzeczoznawcy majątkowego M. T. wyjaśnienia co do podnoszonych przez stronę odwołującą się zarzutów odnośnie sporządzonych przez niego operatów szacunkowych. Wyjaśnienia te organ I instancji przesłał stronom postępowania. Nadto przeprowadził w dniu (...) r. rozprawę administracyjną z udziałem rzeczoznawcy majątkowego w celu umożliwienia stronom zadawania mu pytań oraz zgłaszania wniosków odnośnie sporządzonych operatów szacunkowych. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Prezydent Miasta C. ponownie orzekł o ustaleniu za wywłaszczoną nieruchomość odszkodowania w wysokości (...) zł, zaliczając na poczet ustalonego odszkodowania kwotę (...) zł, stanowiącą kwotę zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego i wypłaconego na mocy decyzji Geodety Miejskiego w C. z dnia (...) r. Wskazał także, iż odszkodowanie w kwocie różnicy tj. (...) zł wypłacone zostanie B. S. w wysokości (...) zł (10/16 cz.), A. S. w wysokości (...) zł (2/16 cz.), J. K. w wysokości (...) zł (2/16 cz.), K. W. w wysokości (...) zł (1/16 cz.) oraz D. B. w wysokości (...) zł (1/16 cz.). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał sposób wyliczenia wysokości należnego odszkodowania, podkreślił też, iż strony postępowania pismem z dnia 14 lipca 2006 r. zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. Pełnomocnik B. S. ponownie odwołał się od decyzji Prezydenta Miasta C. wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Wskazał, iż jego zdaniem decyzja organu I instancji ustalająca wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość jest błędna, ponieważ za podstawę ustalenia odszkodowania przyjęto wartość nieruchomości, która nie odpowiada jej wartości rynkowej. Pełnomocnik strony podniósł, że operat szacunkowy został sporządzony na dzień 16 sierpnia 2005 r., natomiast decyzja ustalająca odszkodowanie została wydana dopiero w dniu (...) r., co stanowi naruszenie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Zarzucił także, że sporządzony w trakcie postępowania administracyjnego operat jest błędny, albowiem nieruchomości wybrane do porównania nie znajdują się w tej samej dzielnicy miasta co nieruchomość wyceniana. Wskazał nadto na uchybienia w procedurze administracyjnej tj. naruszenie art. 7,8, 77 § 1 i 73 § 2 k.p.a., a w konsekwencji podniesionych zarzutów wniósł o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Wojewoda S. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu przytoczył obowiązujący stan prawny w zakresie zasad ustalania wysokości odszkodowania, a nadto wskazał, iż organ I instancji ustalając wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość poprawnie oparł się na wycenie wartości wywłaszczonej nieruchomości, sporządzonej na dzień 16 sierpnia 2006 r. przez rzeczoznawcę majątkowego M. T. Rzeczoznawca majątkowy sporządził bowiem przedmiotowy operat uwzględniając zalecenia Stowarzyszenia (...) zawarte w opinii z dnia (...) r. W operacie rzeczoznawca wskazał nadto, że wybrał do porównania nieruchomości maksymalnie podobne do wycenianej - o dużych powierzchniach, niekorzystnym kształcie, peryferyjnej lokalizacji oraz wyjaśnił z jakich przyczyn wartość szacowanej nieruchomości jest o 22 % niższa od średniej ceny rynkowej. Za niesłuszny uznał organ drugoinstancyjny zarzut pełnomocnika strony, iż decyzja ustalająca odszkodowanie została wydana dopiero w dniu (...) r., a tym samym nie mogła opierać się na operacie sporządzonym już w dniu 16 sierpnia 2005 r. Wojewoda S. nie podzielił nadto zarzutów pełnomocnika B. S. dotyczących naruszenia, w jego odczuciu, procedury administracyjnej. Zdaniem organu II instancji Prezydent Miasta C. podjął bowiem wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Organ II instancji wyraził nadto pogląd, iż niedoręczenie odpisu operatu szacunkowego nie pozbawiło stron możliwości zweryfikowania prawidłowości sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego wyceny. Pismem z dnia 5 marca 2007 r. pełnomocnik B. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, decyzji tej zarzucając: - obrazę art. 134 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez określenie wartości rynkowej nieruchomości z pominięciem aktualnie kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami podobnymi do nieruchomości wywłaszczonej, znajdującymi się w dzielnicy (...) w C., - obrazę art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, w szczególności poprzez niewyjaśnienie w jaki sposób została wyliczona wartość 22% jako różnica pomiędzy średnią ceną rynkową za nieruchomości podobne a wartością nieruchomości wywłaszczonej z uwagi na jej cechy wymienione w piśmie biegłego z dnia (...) r. - obrazę art. 73 § 2 k.p.a. poprzez nie doręczenie, pomimo wniosku złożonego w dniu (...) r., uwierzytelnionych odpisów operatów szacunkowych sporządzonych przez Pana M. T. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, iż wartość nieruchomości nie została ustalona w sposób jednoznaczny. Nie doręczenie natomiast operatu szacunkowego ograniczyło uprawnienie strony do zweryfikowania wydanej przez biegłego opinii. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż podtrzymuje argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ II instancji wskazał, iż wbrew zarzutowi pełnomocnika strony przesłano mu operat szacunkowy jednak pomimo dwukrotnego awizowania pełnomocnik przesyłki nie odebrał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. art. 130 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ustala się według stanu i wartości tej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. W przypadku gdy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw, a w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 i art. 106 ust. 1 ustawy, według stanu odpowiednio w dniu wydania decyzji o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Zgodnie natomiast z ust. 2 cytowanego artykułu ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Stosownie z kolei do art. 134 ust. 1-5 przywołanej ustawy podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 ustawy, wartość rynkowa nieruchomości. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Wartość rynkową nieruchomości określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Jeżeli natomiast przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. W myśl z kolei art. 132 ust. 1 i 1a ustawy zapłata odszkodowania co do zasady następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu podlega wykonaniu. Jednakowoż w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Stosownie natomiast do ust. 3a cytowanego artykułu jeżeli decyzja, na podstawie której wypłacono odszkodowanie, została następnie uchylona lub stwierdzono jej nieważność, osoba, której wypłacono odszkodowanie, lub jej spadkobierca są zobowiązani do zwrotu tego odszkodowania po jego waloryzacji na dzień zwrotu. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, iż ponownie rozpoznając kwestię należnego z tytułu wywłaszczenia odszkodowania organ I instancji poprawnie, zdaniem Sądu, zastosował wskazane wyżej normy wydając w wyniku przeprowadzonego postępowania nie naruszające prawa rozstrzygnięcie. Ustalając należne stronom odszkodowanie oparł się bowiem na wyliczeniach dokonanych przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie z dnia 16 sierpnia 2005 r., który to operat, uwzględniający stan nieruchomości na dzień pozbawienia praw do niej (... r.) tym razem uwzględniał wszystkie wskazania wyrażone w opinii Komisji (...) i nie wzbudził zastrzeżeń organu co do jego zgodności z prawem i rzetelności. Rzeczoznawca majątkowy przyjął bowiem skorygowane założenia dotyczące położenia wycenianej nieruchomości, a co za tym idzie jej dostępności i uzbrojenia. W przedłożonym operacie szacunkowym wskazał nadto, że dokonał wyceny posługując się podejściem porównawczym, wyjaśnił też, że lokalizacja i funkcja wycenianej nieruchomości, a zwłaszcza cel wyceny i związane z nim uwarunkowania prawne i rynkowe pozwalają na wykorzystanie do obliczenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości metody korygowania ceny średniej. Do wyceny rzeczoznawca przyjął próbę 16 nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, które to nieruchomości dobrał zgodnie z zaleceniami Stowarzyszenia (...) zawartymi w opinii z dnia (...) r. wskazując jednocześnie, że wybrane do porównania nieruchomości były maksymalnie podobne do wycenianej - o dużych powierzchniach, niekorzystnym kształcie, peryferyjnej lokalizacji. Przypomnieć zatem należy w tym miejscu, że w myśl art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Zawarte w operacie a przytoczone wyżej wyjaśnienia wskazują na to, iż dokonany przez rzeczoznawcę w rozpoznawanej sprawie wybór podejścia oraz metody szacowania nieruchomości ocenić można jako odpowiadający wymogom ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109). Zauważyć w tym miejscu należy, iż w trakcie postępowania administracyjnego pełnomocnik B. S. podniósł, że operat szacunkowy został sporządzony na dzień 16 sierpnia 2005r, podczas gdy decyzja ustalająca odszkodowanie została wydana dopiero w dniu (...) r., co jego zdaniem stanowi tym samym naruszenie art. 130 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Słusznie jednak organ II instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zgodnie z art. 156 ust. 3 ustawy operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły istotne zmiany uwarunkowań prawnych lub innych czynników. Podzielić należy w tej mierze wyrażoną przez organ ten ocenę, iż z akt sprawy nie wynika by w rozpatrywanym przypadku wystąpiły, wymienione w przytoczonym wyżej przepisie, przesłanki do ponownej wyceny nieruchomości lub sporządzenia jej aktualizacji. Zdaniem Sądu podejmując rozstrzygnięcie organ I instancji poprawnie uwzględnił zatem zawarte w operacie wyliczenia, poprawnie odliczył od ustalonej wartości nieruchomości kwotę zwaloryzowanego odszkodowania już wypłaconego, prawidłowo nakazał też wypłatę odszkodowania B. S. oraz spadkobiercom M. S. w stosownych częściach, zgodnych z postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia (...) r. sygn. akt (...) dotyczącym stwierdzenia nabycia spadku. Odnosząc się natomiast do nie objętych powyższymi uwagami zawartych w skardze zarzutów wskazać należy, że wbrew wyrażonej przez pełnomocnika skarżącej tezie, iż rzeczoznawca majątkowy nie wyjaśnił w trakcie postępowania powodów obniżenia wartości nieruchomości o 22% w stosunku do średniej ceny rynkowej zdaniem Sądu w rzeczywistości nie tylko do kwestii tych rzeczoznawca się odniósł lecz nadto uczynił to kilkakrotnie. I tak w operacie szacunkowym z dnia 16 sierpnia 2005 r. rzeczoznawca majątkowy podał, iż oszacowana wartość nieruchomości gruntowej niezabudowanej kształtuje się na poziomie niższym niż średnia cena rynkowa uzyskiwana za nieruchomości podobne w obrocie wolnorynkowym (o 22%). Wynika to z oceny większości jej atrybutów na poziomie poniżej przeciętnego, w tym głównie z kształtu i wielkości nieruchomości utrudniających jej zagospodarowanie zgodnie z celem, braku dojazdu, uzbrojenia oraz oceny lokalizacji nieruchomości na poziomie przeciętnym. Wskazał też, iż wpływ poszczególnych atrybutów na wartość rynkową nieruchomości określił jako: lokalizacja – 30%, warunki dojazdu – 20%, kształt nieruchomości – 20%, uzbrojenie nieruchomości, ukształtowanie terenu i sąsiedztwo – po 10% (wskaźniki powyższe, zawarte już w operacie z 2004 r. nie zostały zakwestionowane przez Komisję (...) w K). Następnie, na wezwanie organu I instancji, ponownie, dodatkowym pismem z dnia 21 lutego 2006 r. rzeczoznawca wyjaśnił, iż wartość szacowanej nieruchomości jest o 22% niższa od średniej ceny rynkowej za nieruchomości podobne z uwagi na lokalizację o jedynie średniej atrakcyjności inwestycyjnej, niekorzystne warunki dojazdu poprzez sąsiednie nieruchomości nie stanowiące dróg, niekorzystny, wydłużony kształt, brak przyłączy. Pismo, o którym mowa, zawiera sporządzoną przez rzeczoznawcę tabelkę oceny cech nieruchomości. Po raz kolejny stanowisko swe rzeczoznawca majątkowy uzasadnił w piśmie z dnia 19 maja 2006 r., w którym ponownie wskazał te niekorzystne cechy nieruchomości, które wpłynęły na ustalenie wartości nieruchomości. Z kolei zarzut pełnomocnika skarżącej, iż pomimo jego wniosku z dnia 6 grudnia 2005 r. nie przesłano mu odpisu sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu, ograniczając tym samym uprawnienie strony do zweryfikowania ustalonej wartości nieruchomości, uznać należy za bezzasadny albowiem wskazane przez pełnomocnika okoliczności nie polegają na prawdzie. Jak bowiem wynika z akt sprawy (na co notabene zwraca uwagę organ II instancji dopiero w odpowiedzi na skargę) w rzeczywistości operat szacunkowy został do pełnomocnika strony w dniu 4 stycznia 2006 r. wysłany jednak pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki pełnomocnik jej nie odebrał. Na znajdującej się w aktach kopercie błędnie pełnomocnika oznaczono wprawdzie jako cyt. "Mecenasa L. K." podczas gdy pełnomocnik ma na imię A., jednak z pieczątek i adnotacji doręczyciela jednoznacznie wynika, że przesyłka była poprawnie awizowana pod tym adresem jaki pełnomocnik wskazał wówczas jako adres swojej kancelarii. Mimo prawidłowych powiadomień pełnomocnik skarżącej nie uczestniczył nadto ani w dniu (...) r. ani też w dniu (...) r. w rozprawach administracyjnych, które stanowiły kolejną możliwość zapoznania się z operatem i ewentualnej polemiki z wypowiedziami rzeczoznawcy majątkowego (kserokopie protokołów z rozpraw zostały pełnomocnikowi przesłane). Pełnomocnik B S został też powiadomiony (pismem z dnia 20 września 2005 r. a w kolejnym postępowaniu pismem z dnia 14 lipca 2006 r.) o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w tym także z operatem oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. Decyzję pierwszoinstancyjną orzekającą o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość uznać należy zatem, zdaniem tut. Sądu, za nie naruszającą prawa, a tym samym prawidłowo organ II instancji rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy decyzją stanowiącą w wyniku wniesionej skargi przedmiot niniejszego postępowania sądowego. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.