II SA/Gl 300/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T.z dnia [...] nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilania elektrycznego, na parceli nr [...] przy ul. [...] w T.. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, posadowionej na wieży kratowej o wysokości 36 m wraz z 9 antenami sektorowymi (3 anteny GSM900 - G1, G2, G3 o azymutach 10°, 130° i 260°; 3 antenami DSC1800/LTE - D1/L1, D2/L2, D3/L3 o azymutach 10°, 130°, 260° oraz 3 antenami UMTS2100 - U21, U22 i U23 o azymutach 10°, 130° f i 260°. Teren, na którym zlokalizowana jest planowana stacja bazowa oznaczony jest w planie jako U. Podstawowym przeznaczeniem tego terenu są usługi komercyjne o charakterze centrotwórczym, handel detaliczny i rzemiosło na poziomie podstawowym, służące obsłudze dzielnicy M., realizowane na wydzielonych działkach lub w parterach budynków mieszkalnych. Dopuszcza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz małe domy mieszkalne, w wielkości gwarantującej utrzymanie przeznaczenia podstawowego tj. nie więcej niż 20 % całego terenu, zawartego w liniach rozgraniczających. Maksymalna wysokość zabudowy dla całego terenu objętego ww. planem to trzy kondygnacje wraz z użytkowym poddaszem -12 m n.p.t. W trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, uwzględniając wysokość zabudowy możliwej do realizacji na przedmiotowym terenie, a ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uznał iż dla wszystkich anten sektorowych o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wynoszącej nie mniej niż 2000W, azymut 10°, 130°, 260° przy maksymalnym pochyleniu wiązki (10°) istnieją miejsca dostępne dla ludności w odległości 150m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania. Wobec powyższego, w dniu 1 sierpnia 2014r. tutejszy organ wydał postanowienie, którym zobowiązał Inwestora do przedłożenia dla wnioskowanej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w terminie do dnia 5 września 2014r. Inwestor poinformował organ I instancji, ż dokonał zmian w planowanym ustawieniu anten, polegających na zmniejszeniu nachylenia anten, co poskutkuje zmniejszenie tiltów. W załączeniu przedłożył aktualne "Kwalifikacje Przedsięwzięcia", wykonane dla systemów GSM900, DAC 1800/LTE oraz UMTS2100. Ponadto wniósł o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] zobowiązujące go do przedłożenia decyzji środowiskowej gdyż, w związku z przedłożeniem nowych "Kwalifikacji Przedsięwzięcia" stało się ono bezprzedmiotowe. W następstwie tego organ I instancji dokonał ponownej oceny przedłożonych w dniu 4 września 2014r. "Kwalifikacji Przedsięwzięcia", z uwzględnieniem zmian dotyczących ustawienia anten. Analiza wykazała, że dla wszystkich anten sektorowych o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wynoszącej nie mniej niż 2000W, o azymutach 10°, 130°,260°, przy maksymalnym pochyleniu wiązki (6°,7°i 8°) nie występują miejsca dostępne dla ludności, w odległości 150m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania. W konsekwencji tych ustaleń organ uznał, iż projekt budowlany spełnia wymogi Prawa budowlanego i przepisów szczegółowych z nim związanych, oraz jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta T. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. dla terenu zawartego pomiędzy ulicą: [...], drogą polną o kierunku północ-południe, torami kolejowymi relacji[...] , opublikowanego w dniu 30 stycznia 2001 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]Nr 3 poz. 138. Wojewoda Śląski , po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez kilka stron postępowania, utrzymał w mocy kwestionowana decyzję, podzielając stanowisko w niej wyrażone. W szczególności zauważył, że projektowana stacja bazowa nie będzie wywierała wpływu na zdrowie ludzi i środowisko, a przebywanie ludzi na terenie wokół stacji nie będzie stanowiło zagrożenia dla ich zdrowia. W dniu 19 lutego 2015 r. E. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego. Z kolei w dniu [...] a więc przed wniesieniem skargi, do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek tej skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] będącej przedmiotem skargi (vide: pismo Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2015 r.). Wobec tego, Sąd, działając na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązany był zawiesić postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania nieważnościowego, wydając w tym względzie stosowne postanowienie w dniu 17 czerwca 2015 r. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 300/15, po otrzymaniu prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2862/15, którym oddalono skargę na decyzję GINB z dnia[...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności wskazanej na wstępie decyzji Wojewody Śląskiego z [...] tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Postanowieniem z tej samej daty ( 15 lipca 2019 r.) i o tej samej sygnaturze ( II SA/Gl 300/15) Sąd, działając na wniosek B dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu sądowym. Wobec powyższego, skoro została usunięta przeszkoda powodująca zawieszenie postępowania, Sąd powinien rozpatrzyć skargę E. J. z dnia 19 lutego 2015 r., wniesioną na decyzję Wojewody Śląskiego znak [...] z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] o numerze [...] wraz z wewnętrzną linią zasilania elektrycznego, na parceli nr [...] przy ul. [...] w T. W skardze podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia: 1/ art. 7,8,107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w odniesieniu do art. 3 pkt 20 w związku z art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez nie wskazanie w decyzji, w jaki sposób organ samodzielnie ustalił obszar oddziaływania inwestycji tym bardziej, iż w decyzji nie wskazano ilości anten, ich mocy, maksymalnych pochyleń oraz czy obliczenia pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych uwzględniają zjawisko kumulacji, błąd metody obliczeniowej oraz zjawisko odbić. Ponadto obszar oddziaływania inwestycji został ustalony tylko i wyłącznie dla pojedynczej anteny; 2/ art. 6, 7,8, 77, 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 2, 7, 79 ust 1 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 32 ust 1 pkt. 1 oraz 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane poprzez niedokonanie subsumcji w zakresie konieczności przeprowadzenia bądź nie oceny oddziaływania na środowisko. W rezultacie decyzja organu jest nie do odkodowania i tym samym ewentualnie w późniejszym czasie sąd administracyjny nie ma możliwości jej kontroli. Ponadto organ pominął fakt, iż osie głównych wiązek promieniowania znajdują się w miejscach dostępnych dla ludności, co potwierdza tym samym, że istniała konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. W przedmiotowej sprawie spor w istocie rzeczy idzie o to czy organ architektoniczono-budowlany podejmując rozstrzygnięcie w sprawie pozwolenia budowlanego i zatwierdzenia projektu budowlanego dotyczącego stacji bazowej telefonii komórkowej powinien dokonać samodzielnej oceny w kwestii konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czy też może poprzestać na ustaleniach (informacjach) przekazanych przez inwestora. Chodzi zwłaszcza o sytuację, w której inwestor zmienia parametry przedsięwzięcia, prowadzać tym samym do uwolnienia od obowiązku przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji winny zostać wydane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy. Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Nie jest to jednak wszystko, bowiem zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z powyższych regulacji wynika, że w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę organ zobligowany jest nie tylko do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), ale i wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również weryfikacja kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. W ocenie Sądu, zastrzeżenie budzi kwestia ustalenia zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji bazując na materiałach przekazanych przez inwestora ("Kwalifikacja przedsięwzięcia") początkowo przyjął, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest konieczne i wydał w tej kwestii stosowne postanowienie. Później jednak, po zmianie tych materiałów, polegającej zmian w zakresie ustawienia anten (zmniejszenie ich nachylenia do 80), ze stanowiska tego się wycofał, nie dokonując własnych ustaleń w tym zakresie. Jest to tyle istotne, że jest techniczne możliwa zmiana nachylenia anten w trakcie funkcjonowania stacji bazowej do tego stopnia, że zgodnie z obowiązującymi przepisami przy takim ustawieniu przedsięwzięcie kwalifikowałoby się do poddania ocenie środowiskowej. Podstawą ustalenia, czy dla danego przedsięwzięcia wymagane jest (lub może być) przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 dnia listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w szczególności jego § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3. W § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 wspomnianego rozporządzenia wyszczególniono instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco (§ 2 ust. 1) lub potencjalnie znacząco (§ 3 ust. 1) oddziaływać na środowisko wskazując jednocześnie, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W przepisach tych przyjęto dwa kryteria kwalifikacji instalacji i urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Natomiast w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia przewidziano, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Powyższe przepisy obligują do rozważenia ewentualnego nakładania i sumowania się poszczególnych parametrów inwestycji, z uwagi na możliwość wystąpienia zjawiska kumulacji mocy. Do podstawowych paramentów inwestycji polegającej na budowie bazowej stacji telefonii komórkowej zalicza się bowiem m.in. ilość i moc anten, tak więc oddziaływanie pola magnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnie możliwego emitowania tego pola z urządzenia. Zauważyć przy tym należy, iż w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia mowa jest o wyznaczeniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny, ale już § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia przewiduje sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, gdy planowane przedsięwzięcie nie osiągnęło progów określonych w ust. 1. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. (vide: np. wyrok NSA z dnia 7 września 2017 roku sygn. akt II OSK 3083/15; wyrok NSA z dnia 26 września 2017 roku sygn. akt II OSK 126/16; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 roku sygn. akt II OSK 243/18; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018 roku sygn. akt II OSK 907/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie ma również wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 243/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto należy zwrócić uwagę, że skoro technicznie pochylenie anten jest możliwe w pełnym zakresie, powinno ono być przedmiotem analizy przy ocenie obowiązku przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Wydaje się to tym bardziej oczywiste, że operator anten może zdalnie nimi sterować, co nie pozwala wykluczyć zmiany ustawienia anten po uruchomieniu instalacji. Dodatkowo niekontrolowana zmiana położenia anten może być spowodowana warunkami atmosferycznymi. Jak natomiast wynika z ukształtowanej już linii orzeczniczej, kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r., II OSK 3083/15). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że organy nie wyjaśniły w sposób wystarczająco wnikliwy, czy i w jakim zakresie istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym, czy istnieje możliwość zmiany wiązki promieniowania. Nie jest przy tym wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, uwzględnić bowiem trzeba maksymalne możliwe pochylenie osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Okoliczność ta powinna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora, ocena obejmować powinna oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej i do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś przede wszystkim, aby wynikający z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązek poczynienia własnych ustaleń dotyczących zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska został zrealizowany. Z uwagi na powyższe, ponownie rozpoznając sprawę organ powinien przeprowadzić prawidłowe postępowanie wyjaśniające i dokonać istotnych ustaleń faktycznych, które pozwolą na stwierdzenie ponad wszelką wątpliwość, czy sporna inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i czy zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę bez przedstawienia tej oceny było prawidłowe. Brak dokonania stosownych ustaleń naraziło organy administracji na zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i z § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co musiało wywołać skutek w postaci wyeliminowania zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]z obrotu prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na podstawie art. 200 i 225 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania jak w pkt 2 wyroku.