II SA/Gl 301/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki części obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W skardze z dnia [...] r. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Umotywowano go możliwością wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego i jego pracowników. Konsekwencją wykonania decyzji będzie bowiem, zdaniem skarżącego, zakończenie działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę, co z kolei wiąże się ze zmniejszeniem dochodów oraz koniecznością zwolnienia pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, ze udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że nawet wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie obliguje Sądu do wydania rozstrzygnięcia wstrzymującego wykonanie decyzji. Nie jest to bowiem obowiązek, lecz uprawnienie przyznane przez ustawodawcę sądom administracyjnym. W realiach niniejszej sprawy wniosek skarżącego opiera się na twierdzeniu, że ewentualne wykonanie decyzji może doprowadzić do zakończenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu jest to argumentacja nieprzekonująca, gdyż przedmiotem skargi jest decyzja orzekająca o rozbiórce części, a nie całości obiektu budowlanego, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że wykonanie nałożonego nań obowiązku doprowadzi do następstw, które opisał w skardze, a w szczególności, że doprowadzi do likwidacji przedsiębiorstwa. Nie można zaś z góry zakładać, że każda rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części będzie wiązała się z następstwami opisanymi w art. 61 § 1 P.p.s.a. Każdorazowo koniecznym jest przedstawienie konkretnych okoliczności uzasadniających odstąpienie od zasady wykonalności decyzji administracyjnych. W realiach rozpoznawanej sprawy argumentacja strony skarżącej nie dawała podstaw do uwzględnienia wniosku. Nie wskazano żadnego wiarygodnego powodu, dla którego wykonanie decyzji orzekającej o nakazie rozbiórki części obiektu budowlanego wiązałoby się z koniecznością "zwolnienia wielu zatrudnionych przez skarżącego pracowników". Zauważyć przyjdzie, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i ewentualnie dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 – Lex nr 564208). Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.