II SA/Gl 304/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] r. Rada Gminy Z. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie częściowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. L. M. pismem z dnia [...] r. (złożonym w siedzibie organu w dniu następnym) wystąpiła w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, do Rady Gminy Z. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wskazanego na wstępie aktu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Przewodniczący Rady Gminy pismem z dnia [...] r. (doręczonym L. M. w dniu [...] r.) poinformował o zdarzeniach towarzyszących poszczególnym etapom uchwalania zaskarżonej uchwały, jak również przedstawił swoje stanowisko w sprawie, a w tym pogląd, iż stawka procentowa służąca naliczaniu renty planistycznej nie wpłynie na wartość nieruchomości, objętych częściową zmianą planu. Nadto Przewodniczący zwrócił uwagę, iż w związku z planowaną inwestycją, Gmina zawarła ugodę, mającą na celu zabezpieczenie interesów jej mieszkańców w sytuacji utraty wartości nieruchomości. Ustosunkowując się do powyższego, pismem z dnia [...] r. (data wpływu do organu [...] r.), L. M. podtrzymała stanowisko sformułowane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, argumentując, że pismo z dnia [...] r. nie stanowi merytorycznej odpowiedzi. L. M. pismem z dnia [...] r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu [...] r.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Rady Gminy Z., skargę na powołaną na wstępie uchwałę z dnia [...] r. Dodatkowo skarżąca w tym samym dniu złożyła w urzędzie pocztowym drugi egzemplarz skargi kierując go bezpośrednio do Sądu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. sygn. akt II KO 40/11, tak wniesiona skarga została przekazana wraz załącznikami i kopertą nadawczą Wójtowi Gminy Z. w dniu [...] r. celem nadania dalszego biegu stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Wójta Gminy Z. wniósł o oddalenie skargi w całości, wskazując jednocześnie, że została ona złożona z naruszeniem terminu do tego przewidzianego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) stanął na stanowisku, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W konsekwencji przyjąć należy, iż z dniem doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna biec termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy gdy przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, w przeciwnym przypadku biegnie on nieprzerwanie od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przy czym udzielenie odpowiedzi przez organ po tym terminie jest bezskuteczne. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, iż w związku z doręczeniem organowi w dniu [...] r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wobec udzielenia przez Przewodniczącego Rady Gminy Z. odpowiedzi na to wezwanie w terminie ustawowym, tj. w terminie sześćdziesięciu dni od dnia doręczenia organowi wezwania, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od [...] r., tj. dnia doręczenia skarżącej odpowiedzi na wezwanie, upłynął w dniu [...] r. (bowiem [...] r. wypadł w niedzielę). Skarga tymczasem została nadana w placówce pocztowej w dniu [...] r., a zatem z uchybieniem przewidzianego terminu do jej wniesienia. Na marginesie należy dodać, iż gdyby nawet podzielić pogląd skarżącej, iż pismo z dnia [...] r. nie stanowi odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to w związku z doręczeniem organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] r. sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upłynął także w dniu [...] r. (tj. w poniedziałek). Nadto zaznaczyć należy, że bez znaczenia do zachowania terminu do wniesienia skargi pozostaje fakt ponowienia przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.