II SA/Gl 310/05

Dnia 23 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: WSA Sławomir Wojciechowski (del.) WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: st. ref. Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2006 roku, sprawy ze skargi P. O. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Rada Miejska w M. w dniu [...] roku podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze M., sołectwo B. w granicach określonych w załączniku graficznym nr 1 do tej uchwały. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od [...] 2002 roku do [...] 2002 roku. W dniu [...] 2003 roku skarżący P. O. złożył pismo zawierające "protest" przeciwko zapisom projektu planu. Nie wyraził tym pismem zgody na częściowe przekwalifikowanie jego nieruchomości tj. ziemi rolnej pod uprawę wierzby opałowej. Sprzeciwił się także częściowemu przekwalifikowaniu tego terenu na działki budowlane i działalność usługową. Twierdził, że domagał się przekwalifikowania całego obszaru, stanowiącego jego własność pod zabudowę domków jednorodzinnych. Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] roku Nr [...] Rada Miejska w M. w oparciu o art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) odrzuciła w całości protest złożony przez skarżącego. W uzasadnieniu uchwały Rada podkreśliła, iż prowadzenie polityki przestrzennej w gminie, w tym wyznaczanie kompleksowo nowych terenów usługowych i mieszkaniowych, należy do zadań własnych gminy. W projekcie planu wyznaczono nowe tereny budowlane na południe od ulicy [...], uwzględniając aspekt finansowy projektowanych inwestycji, w tym konieczność budowy nowych ciągów komunikacyjnych oraz sieci infrastruktury technicznej. Działki zostały objęte pasem zabudowy o szerokości ok. 40m wzdłuż nowo projektowanej ulicy dojazdowej [...]. Pozostałą część przeznaczono pod uprawę wierzby energetycznej. Zwrócono także uwagę, że w dotychczasowym planie zagospodarowania przestrzennego tereny te przeznaczone były pod uprawy polowe. Skarżący pismem z dnia [...] 2003 roku, które zostało potraktowane, jako wezwanie do usunięcia naruszeń prawa, nie zgadzał się z rozstrzygnięciem zawartym w uchwale. Rada Miejska w M. uchwałą z dnia [...] roku Nr [...] odmówiła uwzględnienia tego wezwania. Na skutek wniesionej do sądu administracyjnego skargi Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2004 roku sygn. akt II SA/Ka 1171/03 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że pismo wniesione przez skarżącego w dniu [...] 2003 roku miało charakter zarzutu i winno być rozpatrzone w trybie przewidzianym w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś sama uchwała dotycząca rozpatrzenia zarzutu winna odpowiadać treścią art. 24 ust. 3 powołanej ustawy, zawierając uzasadnienie faktyczne i prawne. W toku ponownego postępowania w sprawie zarzutu skarżącego do projektu planu, skarżący na wezwanie organu pismem z dnia [...] 2004 roku podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W związku z tym na dzień [...] 2005 roku zwołana została sesja Rady Miejskiej, o czym skarżący został powiadomiony odrębnym pismem zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu uchwałą Rada Miejska w M. odrzuciła zarzut skarżącego. W uzasadnieniu wskazano odnośnie działek nr A, B oraz części działki nr C, że w dotychczas obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowy teren był przeznaczony pod uprawy polowe. Projekt nowego planu wprowadza na ten teren dodatkowe ulice lokalne i dojazdowe, które skomunikują tereny zabudowy mieszkaniowej. Na spornym terenie występują gleby o niskich klasach, które od lat nie są wykorzystywane na cele rolnicze. Wskazano przy tym, że zgodnie z zapisem projektu planu właściciel nieruchomości przeznaczonych pod uprawę wierzby energetycznej może utrzymać rolniczy charakter działki i uprawiać inne, aniżeli wierzba energetyczna uprawy. Wyznaczenie w projekcie nowych terenów jest szansą rozwoju sołectwa i wzrostu zamożności mieszkańców. Odnośnie natomiast działki nr D oraz pozostałej części działki nr C dotychczasowe ich przeznaczenie z upraw polowych zmieniono na budownictwo mieszkaniowe (MN). Wprowadzenie w części działki nr D placyku nawrotowego połączonego z ciągiem pieszo-jezdnym (KPJ) spowodowane było koniecznością skomunikowania nowych terenów mieszkaniowych z drogą publiczną. Bez takiego rozwiązania niemożliwa by była obsługa komunikacyjna nowo powstałych terenów pod zabudowę mieszkaniową. Wskazano na spełnienie warunków technicznych nowo projektowanych układów komunikacyjnych oraz na społeczny aspekt sprawy zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Nadmieniono, że w przypadku realizacji nowego układu komunikacyjnego Gmina będzie miała obowiązek wykupienia względnie wypłaty odszkodowania skarżącemu za zajęte na te cele działki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz w dalszym piśmie procesowym skarżący stwierdził, że zaskarżona uchwała krzywdzi jego interesy, jako właściciela nieruchomości. Podtrzymał wcześniejsze zarzuty w stosunku do projektu planu, a także stwierdził, że zignorowane zostały wytyczne wyroku z dnia 5 sierpnia 2004 roku. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę Sąd badał, czy zaskarżona uchwała wydana została zgodnie z obowiązującymi w dacie jej uchwalenia przepisami prawa. Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie przepisów nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), a to w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zgodnie z którym do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 11 lipca 2003 roku), stosuje się przepisy dotychczasowe. Badając zgodność zaskarżonej uchwały z tymi przepisami Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia jej przepisów, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności tej uchwały. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa formalnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W istocie bowiem zarzut skarżącego sprowadzał się do braku jego zgody na częściowe przekwalifikowanie jego nieruchomości tj. ziemi rolnej pod uprawę wierzby opałowej, a także na częściowe przekwalifikowanie tego terenu na działki budowlane i działalność usługową. Domagał się bowiem przekwalifikowania całego obszaru, stanowiącego jego własność pod zabudowę domków jednorodzinnych. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że nieruchomości skarżącego były w dotychczas obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone wyłącznie pod uprawy rolne. Skoro tak, to w istocie projekt nowego planu w znacznej części uwzględnił postulaty skarżącego. Wydzielenie niewielkiej części działki nr D pod placyk manewrowy przy jednoczesnym przeznaczeniu pozostałej części tej działki pod zabudowę mieszkaniowa stanowi element warunkujący wykorzystanie tego terenu na cele budownictwa mieszkaniowego. Słusznie jest w tej kwestii stanowisko Rady, że bez zapewnienia skomunikowania z drogą publiczną nie byłoby możliwe korzystanie z nowo utworzonych terenów mieszkaniowych. Odnośnie natomiast pozostałych działek skarżącego stwierdzić przyjdzie, iż wprowadzone do projektu planu zapisy są konsekwentne w zakresie wydzielenia terenów upraw wierzby energetycznej (PUG) i ustalenia granicy z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN). Dotyczą one w równym stopniu tak nieruchomości skarżącego, jak i nieruchomości sąsiednich. Po części uwzględniają wniosek skarżącego o zmianę ich dotychczasowego przeznaczenia, zaś w pozostałej części nie ograniczają jego dotychczasowych praw we władaniu nieruchomością. Zauważyć przyjdzie, że w części opisowej projektu dla terenów oznaczonych PUG dopuszczone zostało ich dotychczasowe przeznaczenie pod inne uprawy polowe. Słusznie zatem zauważa organ uchwałodawczy, że projektowana zmiana planu pozostaje bez wpływu na możliwość dalszego wykorzystania terenów należących do skarżącego w dotychczasowy sposób. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że treść projektowanych zmian leży w granicach zgodnego z przepisami prawa władztwa planistycznego gminy, a ponadto, że nie narusza interesu prawnego skarżącego w sposób mogący mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił skargi, a zatem podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).