II SA/Gl 313/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2021 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Rozpatrując pozytywnie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, po przeprowadzeniu wymaganego postępowania i uzupełnieniu złożonego wniosku, Starosta[...] , decyzją z dnia [...] r., wykonując zadania z zakresu administracji rządowej działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1 , art. 81, art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom D. O. i K. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego typu "JUKKA- segment środkowy, Lustro" na działce o nr geodezyjnym 1 obręb S., przy ulicy [...] w S. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w toku postępowania inwestor usunął stwierdzone nieprawidłowości w złożonym projekcie budowanym. Dalej stwierdził, że wobec pisma M. H. (dalej skarżąca) informującego o śmierci G. i E. H. - właścicieli sąsiedniej działki nr 2 oraz ustaleniu, iż skarżąca jest samoistnym posiadaczem niniejszej nieruchomości, przyznano skarżącej status strony niniejszego postępowania. Organ podniósł dalej, że zgodnie z ustaleniami zawartymi w uchwale Rady Gminy w P. z [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położnego w sołectwie S. - planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol 7MN). Zatem inwestycja jest zgodna z planem. Projektowany budynek usytuowany jest w granicy z działką nr 2 . Projektowana ściana budynku od strony tej granicy nie posiada okien i drzwi. Taka zabudowa dopuszczona jest w planie (§6 ust. 7 pkt 10). Wobec treści art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, odstąpiono od przewidzianego w art. 43 ust. 1 warunku lokalizacji budynku w odległości 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni i zatwierdzono projekt budowlany zgodnie z uzyskaną zgodą Wójta Gminy P. na budowę w odległości 3,25m od krawędzi jezdni- ulicy [...] . Wyjaśniono też, że inwestycja zlokalizowana jest na gruntach stanowiących użytek "B" i nie wymaga uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów w produkcji rolnej. Nie przewiduje się też żadnego negatywnego wpływu na najbliższe wyznaczone i proponowane obszary Natura 2000. Nadto organ dodał, że decyzja nie narusza interesów osób trzecich, a po sprawdzeniu zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska, z przepisami technicznymi oraz jego kompletności nie stwierdzono żadnych naruszeń. Wobec powyższego postanowiono jak w sentencji. Odwołanie od powyżej decyzji złożyła skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. - art. 30 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż odwołująca uzyskała status strony postępowania w miejsce nieżyjących G. i E. H., podczas gdy nie zostało przeprowadzone postępowanie o stwierdzenia nabycia spadku, a tym samym brak jest podstaw do uznania odwołującej za ich następcę prawnego, a w konsekwencji decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną tego postępowania, - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak podejmowania czynności zmierzających do prawidłowego ustalenia okoliczności istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy, - art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy w sprawie pojawiło się zagadnienie wstępne, które powinno być rozstrzygnięte przez sąd powszechny, a tym samym organ administracji powinien zawiesić postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. - art. 100 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez samodzielne rozstrzygnięcie przez organ zagadnienia wstępnego. - art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zebrania kompletnego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i w rezultacie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, a także naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. - § 6 ust. 1 pkt 9 - w sytuacji gdy dla przedmiotowej inwestycji stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki budowlanej wynosi 0,3, podczas gdy może on wynosić maksymalnie 0,25. - § 6 ust. 1 pkt 10 - w sytuacji gdy dla przedmiotowej inwestycji minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej wynosi mniej niż 60%, - § 6 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 pl3 tabeli ustawy o drogach publicznych poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego gdy nie została zachowana minimalna odległość usytuowania obiektu od zewnętrznej krawędzi drogi, a co więcej nie wystąpiły żadne szczególne przypadki uzasadniające udzielenie przez zarządcę drogi zgody na takie usytuowanie obiektu, - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę podczas gdy przedmiotowa inwestycja narusza interes właściciela działki nr 2 w S., Uwzględniając powyższe wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania rozwinęła postawione zarzuty podkreślając, iż nie zostało przeprowadzone postępowanie po jej zmarłych rodzicach, a oprócz niej do spadku po Nich uprawniony jest także jej brat, który zamieszkiwał w [...] i także zmarł ([...] r.), a jego spadkobiercami są córka i żona, zamieszkująca w[...]. Stąd też w jej ocenie niniejsze postępowanie winno być zawieszone do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego, którego pojawienie się jest obligatoryjną przesłanką uzasadniającą zawieszenie postępowania administracyjnego. Wobec braku zawieszenia i rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - decyzja została skierowana do odwołującej, podczas gdy nie jest ona stroną tego postępowania. Zwróciła także uwagę na naruszenie zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie zostały w ogóle dostrzeżone przez organ zatwierdzający przedłożony projekt budowlany. Nie można także zgodzić się z usytuowaniem obiektu odbiegającym od zasady wyrażonej w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, gdyż przedmiotowa sprawa nie stanowi żadnego szczególnego przypadku uzasadniającego takie odstępstwo. W końcu podniosła, iż organ pierwszej instancji w sposób całkowity pominął interes właściciela działki nr 2, naruszając tym samym zasadę poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Rozpatrując złożone odwołanie Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść złożonego odwołania. Następnie odnosząc się w kolejności do poniesionych zarzutów stwierdził, iż nie są one zasadne. Organ odwoławczy stwierdził, iż wobec ustalenia w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, że właściciele sąsiedniej, względem inwestycji, działki nr 2 nie żyją, a z pisma wyjaśniającego skarżącej wynikało, że obecnie jest ona realnym zarządcą tej działki, zasadnie organ uznał ją za stronę tego postępowania - w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który wymienia także zarządcę nieruchomości, a z ustawy nie wynika by taki zarząd musiał być prawnie uregulowany. W wielu przypadkach ustalenie właścicieli nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji może trwać latami, nie można więc doprowadzić do sytuacji, w której inwestor spełniając formalności wymagane dla realizacji inwestycji nie mógł uzyskać pozwolenia na budowę. Zasadnie zatem skarżąca, posiadając interes faktyczny i prawny w toczącym się postępowaniu, została potraktowana jako strona tego postępowania. W przypadku ewentualnego pominięcia osób, które obok skarżącej powinny być uznane za strony tego postępowania, będzie im przysługiwało prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z trybem określonym w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (jako, że bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu). W ocenie organu udział skarżącej, jako zarządzającej nieruchomością objętą obszarem oddziaływania inwestycji projektowanej na działce nr1 , należy uznać za wystarczający do prawidłowego przeprowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Stąd też zarzuty dotyczące braku właściwie ustalonego kręgu stron postępowania nie dyskwalifikują zaskarżonej decyzji i należy je uznać za pozostające bez wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy wskazał, że dla terenu położnego w sołectwie S. w przedmiotowym planie zawarto też regulację w § 6 ust. 7 pkt 6 - dotyczącą terenów MN, dopuszczającą lokalizację małych domów mieszkalnych (do 4 mieszkań), dla których parametry, w ocenie skarżącej naruszone planowaną inwestycją- określone zostały bardziej liberalnie, a mianowicie stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki budowlanej - maksymalnie 0,45, a minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej - 40%. Zdaniem organu odwoławczego - zaprojektowany wolnostojący jednorodzinny budynek mieszkalny kwalifikuje się jako mały dom mieszkalny, tj. taki o którym mowa w przywołanym przepisie. Stąd też zarzuty odwołania należy uznać za niezasadne, gdyż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych, ani wniosek o nieuwzględnienie zgody zarządcy drogi na wybudowanie budynku w odległości 3,5m od ulicy[...] . Organ wyjaśnił, że przepisy dopuszczają możliwość odstępstwa od wymogów ustawowo określonych, a zasadność udzielenia zgody na takie odstępstwo oceniona została w odrębnym postępowania prowadzonym przez zarządcę drogi. Rozpatrując sprawę ponownie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, w aspekcie całego zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, iż złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także przepisami ochrony środowiska i przepisami techniczno- budowalnymi. Przedłożony projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia , pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane. Nadto wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawniania budowlane i legitymującą się na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków izby samorządu zawodowego. Inwestor złożył też wymagane oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uwzględniając zatem powyższe Wojewoda orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika, M. H.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I - przepisów prawa materialnego, tj. - art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyznanie statusu strony w - § 6 ust. 1 pkt 9 i § 6 ust. 1 pkt 10 obowiązującego miejscowego planu poprzez przyjęcie zawyżonych parametrów - powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej - § 6 ust. 3 planu w związku z art. 43 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez braku zachowania odległości minimalnej od krawędzi drogi, gdy nie wystąpiły żadne szczególne przypadki uzasadniające udzielenie przez zarządcę drogi zgodny na inne usytuowanie obiektu. - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego - gdyż przedmiotowa inwestycja narusza interes posiadacza działki nr 2 (w jaki sposób) II - oraz naruszenie przepisów prawa procesowego tj. - art. 30 § 4, art. 7, art. 97 § 1pkt 4, art. 100 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 6, art. 8, art. 10 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powtarzając argumentację zawartą już w odwołaniu. W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie tak zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozwijając postawione zarzuty naruszenia prawa powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Pokreśliła, iż w jej ocenie status strony postępowania nie przysługuje podmiotom faktycznie władającym nieruchomością (posiadaczom samoistnym), jak w tym przypadku. Podnosząc sprzeczność projektowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym dodała, że zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę organ winien brać pod uwagę nie tylko interes inwestora, ale także interes osób uprawnionych do działek pozostających w strefie oddziaływania projektowanego obiektu. Wydanie pozwolenia na budowę obiektu na granicy działki sąsiedniej jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych sytuacjach. Utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy organ odwoławczy całkowicie pominął interes posiadacza działki nr 3, naruszając tym samym zasadę poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Nowym zarzutem skarżącej w skardze było naruszenie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie stronie możliwości udziału w sprawie na każdym etapie postępowania i uniemożliwienie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji w sprawie przez organ pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła, że organ nie powiadomił jej o możliwości zapoznania się z materiałem w sprawie, w tym w szczególności uniemożliwił wypowiedzenie się w przedmiocie oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Organ nie powiadomił jej także o uznaniu za stronę postępowania, a jedynie poprzestał na sporządzeniu notatki służbowej z dnia 30 maja 2020 r. Organ nie ponowił czynności z udziałem skarżącej, a jednie skarżąca została powiadomiona o wyniku postępowania poprzez doręczenie jej decyzji. Także organ drugiej instancji nie powiadomił skarżącej o możliwości zapoznania się materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji w sprawie, czym rażąco naruszono wskazany przepis art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze szereg nieprawidłowości w działaniu organu pierwszej instancji organ drugiej instancji także dokonał wadliwej oceny materiału i działań tegoż organu i pomimo istotnych naruszeń prawa materialnego i procedury utrzymał w sposób bezpodstawny w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podczas gdy prawidłowa ocena powinna prowadzić do wydania decyzji uchylającej i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, zatem organ naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 września 2021 r. prowadzonej w sposób zdalny, pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację, podkreślając w szczególności przedwczesność rozstrzygnięcia organów z uwagi na uchybienia, co do ustalenia kręgu ustalenia stron postępowania i uniemożliwienia im pełnego udziału w postępowaniu. Uczestniczka postępowania – D. O. wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, iż nie rozumie z jakich względów i powodów skarżąca utrudnia realizację inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Okoliczności spełnienia przez inwestora tych wymagań są bezsporne. Inwestor przedłożył organowi projekt budowlany dotyczący budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 w S. Wobec stwierdzenia w toku postępowania braków złożonego projektu budowlanego postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości, a mianowicie- wezwał do: dostosowania projektu do wymagań rozporządzenia wykonawczego - tj. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (m.in. przedłożenia projektu zagospodarowania działki na wymaganej mapie), dołączenia wymaganych zaświadczeń o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, oraz uzyskanie zgody zarządcy drogi na usytuowanie obiektu budowalnego w odległościach mniejszych niż wynikają one z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Po przedłożeniu wymaganych dokumentów, po stwierdzeniu kompletności złożonego projektu organ, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy organ administracji architektoniczno- budowlanej dokonał sprawdzenia zgodności projektu z obowiązującym na tym terenie, a przyjętym uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Rady Gminy P. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w sołectwie S. Tak organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie stwierdziły naruszeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie wśród zarzutów skargi jest zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci wskazanych przepisów tego planu, a mianowicie § 6 ust. 1 pkt 9 i § 6 ust. 1 pkt 10 w zakresie wskaźników zabudowy, czyli - powierzchni zabudowy do powierzchni działki budowlanej oraz powierzchni biologicznie czynnej, jednak jak zasadnie podkreślił organ drugiej instancji decydujący o przeznaczeniu terenu oraz o parametrach i wskaźnikach kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów a także zasadach ochrony i kształtowania ładu przestrzennego plan miejscowy zawiera w swej treści także § 6 ust. 7 pkt 6 - przewidujący dopuszczenia na tym terenie lokalizacji małych domów mieszkalnych (do 4 mieszkań), dla których ustalono bardziej liberalne wskaźniki i parametry zabudowy, a mianowicie w pkt 6d - stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki budowlanej - maksymalnie 0,45, a w pkt 6e - minimalny udział powierzchni terenu biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej nie mniej niż - 40%. Tak więc przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym wskaźniki - odpowiednio - powierzchni zabudowy do powierzchni działki budowlanej - 0,3 i powierzchni biologicznie czynnej mniej niż 60% nie naruszają tych postanowień. Nie jest także naruszeniem obowiązującego planu lokalizacja przedmiotowego budynku mieszkalnego. Sytuowanie obiektu w granicy działek zostało dopuszczone w § 6 ust. 7 pkt 10 planu, a projektowana ściana przedmiotowego budynku od strony granicy nie posiada okien i drzwi. Z kolei lokalizacja budynku w odległości 3,5m od ulicy [...] wynika z zezwolenia Wójta Gminy P., który wyraził zgodę na odstępstwo od zasady lokowania obiektów budowlanych w odległości 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni w przypadku drogi gminnej w decyzji z dnia [...] Podnoszone przez skarżącą argumenty, iż powyższa zgoda jest nieuzasadniona, gdyż nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności i przypadki uzasadniające udzielenie przez zarządcę drogi zgody na takie inne usytuowanie obiektu, nie może na tym etapie postępowania odnieść skutku. Przepisy ustawy o drogach publicznych w art. 43 ust. 2 dopuszczają taką możliwość, a zgodny takiej udziela zarządca drogi w odrębnym postępowaniu, w którym ocenia się zasadność udzielenia takiej zgody. Wprawdzie skarżąca poniosła w skardze, iż udzielnie przedmiotowego pozwolenia na budowę narusza jej interesy - tj. narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, ale w żadnym miejscu w odwołaniu czy w skardze nie rozwinęła tego stwierdzenia i wyjaśniała, na czym to naruszenie polega. Wobec usytuowania obiektu dopuszczonego przepisami prawa, wobec braku wykazania naruszenia innych przepisów, organ nie mógł orzec inaczej. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany ma być tak projektowany i budowany, aby zapewnione zostało poszanowanie, występujących w obszarze jego oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (...). Zdaniem Sądu organy administracji architektoniczno- budowlane wydając zaskarżone pozwolenie na budowę normy tej nie naruszyły. Dla uznania bowiem, że ochrona interesów osób trzecich nie została należycie zabezpieczona nie wystarcza subiektywne poczucie stron formujących taki pogląd. Musi on mieć oparcie w okolicznościach obiektywnych znajdujących potwierdzenie w przepisach obowiązującego prawa, w szczególności w przepisach techniczno- budowlanych. Wobec zatem spełnienia przez przedłożony przez inwestorów projekt budowlany wszelkich wymagań ustawowych, w związku z oceną, iż jest on kompletny posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia a także, iż został przygotowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowalne - brak było podstawy do jego zakwestionowania i odmowy jego zatwierdzenia oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, należy przyznać, iż w myśl tego przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przedmiotowy obiekt ma powstać na działce nr 1. W bezpośrednim sąsiedztwie tej działki znajduje się działka nr 2 , której właściciele zostali uznani strony tego postępowania - wobec pozostawania działki nr 2 w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Jako, że skarżąca sama poinformowała organ o śmierci rodziców (właścicieli działki nr 2), co następnie organ pierwszej instancji potwierdził we własnych ustaleniach, zasadnie organ ten przyznał Skarżącej status strony tego postępowania, jako faktycznie zarządzającej nieruchomością sąsiednią. Zasadnie przy tym przyjął, że brak postępowania spadkowego po zmarłych właścicielach nieruchomości nr 2, nie może być przyczyną i przeszkodą wstrzymującą postępowanie w sprawie udzielania pozwolenia na budowę inwestorom, którzy wypełnili wszystkie prawem przepisane powinności by takie pozwolenie na budowę uzyskać. Brak ustalenia spadkobierców nie może przy tym być traktowane jako zagadnienie wstępne w sprawie. Takie potraktowanie tego problemu uniemożliwiłoby uzyskania oczekiwanych pozwoleń czy zezwoleń, mimo spełnienia wymaganych formalnych i materialnych wymogów. Nie może opieszałość sąsiadów w kwestii ustalenia prawnych następców właścicieli sąsiedniej działki (G. i E. H.zmarli w [...] r.) uniemożliwiać uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy Prawo budowlane "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Jak stwierdzono powyżej inwestorzy dopełnili wszystkich formalności celem uzyskania przedmiotowego pozowania na budowę. Jak słusznie natomiast zauważył organ odwoławczy, skarżąca została uznana za stronę przedmiotowego postępowania, była informowana o toku jego przebiegu oraz doręczono jej decyzję. W przypadku zaś stron, które, bez własnej winy, nie mogły brać udziału w tym postępowaniu, przysługiwać będzie prawo ewentualnego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym nie zostały naruszone art. 97 § 1 pkt 4 czy art. 100 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie dopatrzył się też Sąd naruszenia przepisów dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Sprawa została bowiem dokładnie wyjaśniona, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy właściwie i rzetelnie oceniony. Nie można też podzielić stanowiska skarżącej, iż organy naruszyły ogólne zasady postępowania administracyjnego- tj. art. 6, art. 7 czy art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 10 § 1 tego Kodeksu. Skarżącej doręczono decyzję, umożliwiając tym samym zaprezentowanie swego stanowiska, a wyrazem tego jest złożenie odwołania i obecnie skargi w sprawie. Nawet jeśli organy przed wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej przedłożony projekt budowlany nie powiadomiły strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, to uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z obowiązującą linią orzeczniczą dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach postępowania, jak również, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy ( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1099/18). W tym konkretnym przypadku strona niczego takiego nie wykazała. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargi.