II SA/Gl 337/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M.W., A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 2 stycznia 2025 r. nr SKO.XII/426/30/2024 w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Z. z dnia 20 września 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżących solidarnie kwotę 6342 (słownie: sześć tysięcy trzysta czterdzieści dwa) złote tytułem zwrotów kosztów postępowania. Burmistrz Z. (dalej "organ I instancji") decyzją z dnia 20 września 2024 r., nr [...], działając na podstawie art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) – dalej "u.p.z.p." oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – dalej "k.p.a.", w związku z § 38 uchwały Rady Miejskiej w Z. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. w granicach administracyjnych miasta (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Woj. Śląskiego z dnia [...] r., poz. [...]), ustalił dla A.H. i M.W. (dalej "strony" lub "skarżący"), jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości składających się z działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], położonych w Z. w wysokości 95.370 zł. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W związku z faktem zbycia przez strony postępowania nieruchomości przed upływem 5 lat od dnia, kiedy plan stał się obowiązujący organ I instancji zlecił sporządzenie operatu szacunkowego wartości nieruchomości określającego, czy nastąpił wzrost jej wartości, osobie posiadającej uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego. Na podstawie operatu szacunkowego organ I instancji wydał decyzję nr [...]z dnia 2 stycznia 2024 r. Od tej decyzji strony reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika złożyły odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku -Białej (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), które decyzją nr [...]z dnia 19 lutego 2024 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji nie określił kto i w jakich częściach winien uiścić opłatę, obciążając współwłaścicieli nieruchomości opłatą planistyczną płatną solidarnie. Ponadto zwróciło uwagę, że sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy, stanowiący podstawę prawną do ustalenia opłaty planistycznej nie uwzględnił faktu, iż z dniem 9 września 2023 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz.U. z 2023 r., poz. 1832) powodując utratę mocy obowiązującej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. W dniu 27 marca 2024 r. strony złożyły sprzeciw od decyzji Kolegium z dnia 19 lutego 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 27 maja 2024 r., sygn. akt II SA/GI 390/24, oddalił sprzeciw. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji zlecił sporządzenie nowego operatu szacunkowego. Został on sporządzony w dniu 6 marca 2024 r. Strony biorące udział w postępowaniu zostały zawiadomione w dniu 14 marca 2024 r. o możliwości wglądu do sporządzonego operatu szacunkowego. W oparciu o nowy operat szacunkowy organ I instancji wydał przywołaną na wstępie decyzję z 20 września 2024 r. Strony wniosły odwołanie od ww. decyzji i zarzuciły jej naruszenie: 1. błędne ustalenie, że wartość nieruchomości wzrosła na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o kwotę 317.900 zł. 2. naruszenie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez brak prawidłowego poinformowania o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji pozbawienie stron możliwości czynnego udziału w sprawie, 3. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do twierdzeń stron co do wartości: działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...], które według nich w chwili uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Z. Nr [...] z [...]r. były zabudowane, działki ewidencyjnej nr [...], która nie posiada samodzielnego dostępu do drogi publicznej, działek zajętych pod linie elektroenergetyczne, ograniczające możliwość zabudowy. Kolegium decyzją z dnia 2 stycznia 2025 r., nr SKO.XII/426/30/2024, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał m. in., że nie dopatrzył się nieprawidłowości wobec postępowania organu I instancji, zarówno co do zastosowanej podstawy prawnej, jak i oceny operatu szacunkowego. Zarówno Kolegium jak organ I instancji dokonały oceny operatu szacunkowego uznając, iż dokument ten może stanowić podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że zarzut błędnego ustalenia, iż w wyniku uchwalenia planu miejscowego wartość nieruchomości będącej przedmiotem postępowania wzrosła jest nieuzasadniony, co wynikało ze zmiany przeznaczenia terenu w planie miejscowym oraz faktu zbycia nieruchomości należących do stron w okresie 5 lat od momentu wejścia w życie planu. W zakresie zarzutu naruszenia art. 10 §1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że bezsporny w sprawie pozostaje fakt, iż organ I instancji nie zawiadomił stron o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz możliwości zgłoszenia żądań, a także że decyzja organu I instancji z dnia 20 września 2024 r. została doręczona przez organ I instancji bezpośredni stronom zamiast pełnomocnikowi. Decyzja ta została mu wysłana po jego interwencji i on wniósł odwołanie. W ocenie Kolegium nie spowodowało to negatywnych skutków dla stron. Pełnomocnik wniósł odwołanie, w którym m.in. wniósł uwagi do operatu szacunkowego, co zdaniem organu odwoławczego może świadczyć o tym, iż operat był mu znany. Kolegium podkreśliło, iż w dzień 17 grudnia 2024 r. umożliwiło stronom czynny udział w sprawie poprzez umożliwienie im zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się (w formie pisemnej) co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Z tej możliwości strony nie skorzystały. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do twierdzeń stron do wartości nieruchomości oraz okoliczności, że działki nr [...] i [...] były w dniu wejścia w życie planu zabudowane, a także faktu, że działka nr [...] nie posiada samodzielnego dostępu do drogi, a przez część działek przebiega linia energetyczna Kolegium wyjaśniło, że te okoliczności były już podnoszone w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji. Do tych kwestii organ I instancji odniósł się w piśmie z dnia 29 stycznia 2024 r., nr [...]. Odnosząc się do zarzutu stron, że działka nr [...] nie posiada samodzielnego dostępu do drogi Kolegium wyjaśniło, że aktem notarialnym z dnia [...] r. strony zbyły nieruchomość objętą księgą wieczysta o nr [...], składającą się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym opisując działki stron jako jedną nieruchomość wskazał, że są położone w Z. w końcowym odcinku ulicy [...], w peryferyjnej strefie miasta. Opisał ich kształt i położenie, a ustalając wartość całej nieruchomości zastosował wskaźniki korygujące, które skorygowały uzyskane wartości z uwagi na cechy szczególne nieruchomości w tym zły dojazd. Kolegium zwróciło uwagę, że przed wejściem w życie nowego planu działki nr [...] i [...] były zabudowane (budynkami w złym stanie bez możliwości ich zamieszkania czy też użytkowania), zabudowa ta jednak była na terenach rolnych, co oznacza, że mogła to być jedynie zabudową siedliskową, która nie zmienia przeznaczenia gruntów rolnych na tereny zabudowy mieszkaniowej. Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę na ww. decyzję i zarzucili jej naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak prawidłowego poinformowania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zaznajomienia się z zebranym w sprawie materiałem, a w konsekwencji pozbawienie skarżących możliwości czynnego udziału w postępowaniu, 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i odniesienia się do zarzutów Skarżących dotyczących nieuwzględnienia istniejącej na nieruchomości zabudowy, przebiegających po nieruchomości linii elektroenergetycznych, braku dostępu do drogi publicznej. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2. zasądzenie od organu na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących przedstawił argumentację uzasadniającą podniesione zarzuty. Kolegium złożyło odpowiedź na skargę i wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymało swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 36 ust. 4 u.p.z.p., jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W świetle art. 37 ust. 1 u.p.z.p. wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Właściwy organ administracji publicznej zobowiązany jest w drodze decyzji administracyjnej do ustalenia opłaty planistycznej, gdy spełnione zostaną łącznie dwa warunki. Po pierwsze: w następstwie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrośnie wartość nieruchomości. Po drugie: zbycie nieruchomości przez jej właściciela nastąpi przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące (zob. wyrok NSA z 13 października 2016 r., sygn. II OSK 3359/14; art. 37 ust. 3 i 4 u.p.z.p.). Przesłankami koniecznymi do ustalenia opłaty z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. jest zatem: obiektywny (określony w operacie szacunkowym) wzrost wartości nieruchomości; ustalenie, że wzrost wartości nastąpił wskutek uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że musi istnieć związek przyczynowy między uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a wzrostem wartości obiektywnej - rynkowej wartości nieruchomości; zbycie takiej nieruchomości nastąpiło w drodze umowy przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące. W niniejszej sprawie niesporne jest, że dla terenu obejmującego działki skarżących położone w Z., obowiązywał plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego Rady Miejskiej w Z. Nr [...] z dnia [...] r., ogłoszony w Dz. Urz. Woj. Śląskiego z [...] r. poz. [...] z dnia [...] r., zgodnie z którym zbyte działki, należące do skarżących, oznaczone były symbolem R - tereny rolne. Aktualnym na dzień zaskarżonego rozstrzygnięcia jest uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w Z. Nr [...] , z dnia [...] r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Śląskiego z [...] r. poz. [...], z dnia [...] r., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. w granicach administracyjnych miasta. Według tego planu obecnie działki skarżących położone są w jednostce planu o symbolu 2MN1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami z wyjątkiem części działki nr [...]. Przeznaczenie zmienił więc teren nieruchomości należący do skarżących o powierzchni 11.744 m2 tj. działka nr [...] o pow. 2.014 m2, nr [...] o pow. 2.511 m2, nr [...] o pow. 950 m2, nr [...] o pow. 652 m2, nr [...] o pow. 5.617 m2 (pozostała jej cześć o pow. 5.548 m2 – a zgodnie z zaświadczeniem z Urzędu Miejskiego w Z. (data wygenerowania dokumentu 7 listopada 2024 r.) 5.700 m2 - nadal pozostała na terenach oznaczonych w planie jako R – tereny o przeznaczeniu rolnym). Nieruchomości będące przedmiotem postępowania są niezabudowane z wyjątkiem działki nr [...], na której w chwili zawarcia umowy ich zbycia (akt notarialny repertorium A nr [...] z [...] r.) istniał budynek mieszkalny z adresem ulica [...] nr [...], wybudowany ok. 1913 r. o pow. ok. 40 m2. W myśl art. 37 ust. 11 u.p.z.p. w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami, a więc przepisy rozdziału I działu IV ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), zwanej dalej "u.g.n.". Zgodnie z art. 156 ust. 1 u.g.n. opinię o wartości nieruchomości sporządza na piśmie rzeczoznawca majątkowy w formie operatu szacunkowego. Jedynym zatem środkiem dowodowym w postępowaniu o ustalenie tzw. renty planistycznej jest opinia o wzroście wartości nieruchomości sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia rzeczoznawcy. Operat szacunkowy jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. i podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie lub ocenie sądu. Operat szacunkowy stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w oparciu o posiadane przez niego wiadomości specjalne z zakresu szacowania nieruchomości. Zarówno organ prowadzący postępowanie, jak i sąd kontrolujący decyzję tego organu, nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ w przeciwieństwie do biegłego nie dysponuje wiadomościami specjalnymi. Nie wyklucza to jednak oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym. Ocena taka jest konieczna i polega na zbadaniu, czy operat został sporządzony przez uprawnioną osobę, czy jego treść zawiera wymagane przepisami prawa elementy, czy nie zawiera oczywistych wad czy niejasności, pomyłek, braków, które powinny być poprawione, sprostowane lub uzupełnione, tak aby dokument ten miał wartość dowodową. Na gruncie przepisów u.g.n. pozycja rzeczoznawcy majątkowego jest zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego. Obowiązująca w tym zakresie regulacja prawna, a ponadto wiążące rzeczoznawcę standardy zawodowe i zasady etyki, nakładają na niego obowiązek, aby przy dokonywaniu wyceny nieruchomości wykorzystał zarówno swoją wiedzę specjalistyczną, jak również dołożył należytej staranności (art. 175 i nast. u.g.n.). Zatem to rzeczoznawca decyduje o wyborze podejścia, metody i techniki szacowania nieruchomości. Ponadto tylko rzeczoznawca decyduje o doborze nieruchomości, które uznaje za podobne do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny i które przyjmuje do porównania (zob. wyroki NSA: z 14 marca 2007 r., I OSK 322/06; z 7 grudnia 2012 r., I OSK 1434/11; z 28 kwietnia 2020 r., I OSK 557/19). Eksponując wątek formalny kontroli operatu szacunkowego nie można jednocześnie pomijać, że kontrola ta polega również na ocenie, czy operat jest logiczny i spójny. Chodzi tutaj o weryfikację, czy dokonany przez rzeczoznawcę wybór podejścia, metody i techniki szacowania, a także dobór nieruchomości podobnych nie został dokonany w sposób całkowicie dowolny. Organy w niniejszej sprawie oparły się na operacie rzeczoznawcy, który był podstawą wydanych decyzji. Według dominującego orzecznictwa sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych nie obejmuje weryfikacji wiadomości specjalnych przedstawionych przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym. Operaty szacunkowe niewątpliwie oceniane są przez organy, a następnie przez sąd administracyjny pod względem spełnienia określonych warunków formalnych. Organ na podstawie tego dokumentu może też samodzielnie ocenić jego wartość dowodową, może także w razie potrzeby żądać od rzeczoznawcy uzupełnienia tego dokumentu albo wyjaśnień co do jego treści. Ocena wartości dowodowej operatów jest możliwa przez organ administracji i sąd administracyjny w sytuacji, gdy prosta analiza ich treści budzi wątpliwości co do spójności, logiczności, zupełności, ścisłości, gdy dotyczy pominięcia istotnych dla ustalenia wartości nieruchomości elementów (tak wyrok NSA z 15 września 2016 r., sygn. II OSK 3065/14). W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie błędnie uznały, że sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy dla określenia wzrostu wartości działek zbytych przez skarżących aktem notarialnym z [...] r. na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest prawidłowy i zgodny z prawem oraz może stanowić podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Sporządzony w niniejszej sprawie operat szacunkowy zawiera błędne dane dotyczące pow. działek jakie zmieniły swoje przeznaczenie w wyniku uchwalenia planu miejscowego w 2019 r. z danych dostarczonych przez organ I instancji wynika, że ta powierzchnia wynosi łącznie 11.744 m2, podczas gdy rzeczoznawca przyjął do swoich wyliczeń powierzchnię 9.732 m2 (łączna pow. działek o nr. [...],[...],[...],[...],[...] wynosi 17.292 m2). Błąd co do rzeczywistej powierzchni nieruchomości dotyczy działki nr [...] (rzeczoznawca na str. 6 operatu wskazał ją błędnie jako działkę o nr [...]). Z informacji z rejestru gruntów wynika, że działka [...] ma powierzchnię 11.165 m2, zmianie uległo przeznaczenie 5.617 m2 tej działki (z R na 2MN1) a pozostała jej część 5.548 m2 nie zmieniła swojego dotychczasowego przeznaczenia (R). Dokonane przez rzeczoznawcę wyliczenia w operacie są więc obarczone istotnym błędem, który podważa jego wiarygodność. Sąd uznał ponadto za uzasadniony zarzut nieuwzględnienia w operacie stref ochronnych linii energetycznych. W treści operatu brak jest w tym przedmiocie jakiejkolwiek wzmianki. Rzeczoznawca zastosował współczynniki korygujące dla wszystkich działek stanowiących przedmiot wyceny, nie uwzględnił jednak, że w istocie znacząca część działki o nr [...] objęta jest tą strefą podobnie jak część działki o nr [...]. W strefach ochronnych linii energetycznych zasadniczo nie można budować budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w tym domów jednorodzinnych. Zabudowa w takich strefach może być ograniczona lub zakazana, a decyzje te są zazwyczaj określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy. Wartość takich nieruchomości jest znacząco różna od wartości nieruchomości, na których takich stref nie ma. Z treści planu miejscowego z 2022 r. wynika, że Rada Miejska uchwaliła strefy ochronne dla elementów infrastruktury, w tym dla linii energetycznych (§ 35 ust. 8 uchwały z [...]r.). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Orzekając ponownie w sprawie organ I Instancji uwzględni stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku.