II SA/Gl 365/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 września 2021 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]. W piśmie z dnia 29 października 2020 r. (według daty wpływu do OPS w C.) K. P. (dalej też jako skarżący) wniósł o umorzenie w całości z odsetkami obciążających go należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jest on zasadny w świetle sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i finansowej. Wskazał na stałą niesprawność syna, schorzenia córki oraz własne ograniczone możliwości zarobkowe związane z jego złym stanem zdrowia. Po rozpoznaniu sprawy decyzją Kierownika Działu Świadczeń dla Rodzin w Ośrodku Pomocy Społecznej w C., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta C. (dalej też jako Prezydent) z dnia [...] nr [...] odmówiono K. P. uwzględnienia powyższego wniosku poprzez umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych: J. P., P. P., G. P., M. P. na kwotę 84.767,91 zł, na którą składa się należność główna w wysokości 59.634,48 zł i odsetki ustawowe wyliczone do dnia 20 listopada 2020 r. w kwocie 25.133,43 zł wraz z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie za każdy dzień zwłoki do dnia zapłaty. Jako podstawę tej decyzji powołał organ art. 104 Kpa w zw. z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2020 r., poz. 808 ze zm., zwanej też dalej ustawą). W jej uzasadnieniu, w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody ustalił, że skarżący prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe, w skład którego wchodzi oprócz niego jeszcze żona K. P., córka J. P. i syn M.P. Ustalił też jakie rodzina ta osiągnęła w lipcu, sierpniu i wrześniu 2020 r. dochody oraz jakie poniosła w tych miesiącach wydatki związane z jej utrzymaniem. Uwzględniając całkowite wskazane przez skarżącego koszty utrzymania jego rodziny organ ustalił, że po ich poniesieniu rodzinie tej pozostała do rozdysponowania w lipcu 2020 r. kwota 2050,20 zł, w sierpniu 2020 r. kwota 1120,82 zł i we wrześniu 2020 r. kwota 1876,00 zł. Ustalił też m.in., że skarżący pracuje na umowę zlecenia w "A A. B.oraz na podstawie umowy o pracę w "B" P. O. J. Na dochód rodziny w sierpniu 2020 r. składał się dochód z tytułu umowy zlecenia skarżącego w kwocie 256,57 zł, jego wynagrodzenie za pracę w kwocie 1002,81 zł, dodatek mieszkaniowy, zasiłek pielęgnacyjny przyznany na syna M., zasiłek rodzinny przyznany na córkę J., pobierane przez żonę skarżącego świadczenie pielęgnacyjne przyznane na syna M., renta socjalna przyznana na syna M. i świadczenie wychowawcze na córkę J. W konsekwencji Prezydent uznał, że wskazane we wniosku okoliczności nie zasługują na uwzględnienie i brak jest podstaw do zastosowania wnioskowanego umorzenia. Umorzenie spłaty należności powinno mieć bowiem miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja materialna, dochodowa, rodzinna zobowiązanego nie pozwala na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Podniósł też organ, że fakt przyznania i wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych nie zwalnia skarżącego z obowiązku alimentacyjnego. Powstanie zadłużenia wobec organu wypłacającego świadczenia i obowiązek jego regulowania jest następstwem jego zaniechania, polegającego na niewywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego wobec własnych dzieci. Obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców. Wynika to z faktu, iż alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka poprzez zapewnienie środków na jego godziwe utrzymanie, wychowanie oraz edukację. Dobro dziecka jest wartością najwyższą, podlegającą konstytucyjnej ochronie ze strony Państwa. Konstytucyjna zasada pomocniczości nakłada zaś na Państwo obowiązek wspierania osób ubogich, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb i nie otrzymują należnego im wsparcia od osób zobowiązanych wobec nich do alimentacji. Ponieważ skarżący nie wywiązywał się ze swoich zobowiązań, to powinien mieć świadomość, że jego zadłużenie alimentacyjne będzie wzrastać i należy liczyć się z koniecznością jego spłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej łącznie z ustawowymi odsetkami. Do umorzenia powstałych należności niezbędne jest spełnienie istotnych przesłanek, które mają charakter trwały i ciągły, nie mogą być one chwilowe i przemijające. Prezydent podniósł też, że umorzenie należności, odroczenie terminu płatności, rozłożenie na raty należności z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest kompetencją organu o charakterze uznaniowym, a ich zastosowanie zostało przez ustawodawcę uzależnione od pewnych przesłanek, które ustawodawca w art. 30 ust. 2 ustawy określił w ogólny sposób. Nawet spełnienie przez dłużnika alimentacyjnego zawartych w tym przepisie przesłanek nie oznacza automatycznie, że organ rozpatrujący wniosek musi go uwzględnić i umorzyć powstałe należności. Rozstrzygnięcie w tym względzie jest podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Jakkolwiek w sprawach dotyczących rozpatrzenia wniosków o umorzenie należy uwzględnić w pierwszym rzędzie aktualną sytuację życiową, zdrowotną i dochodową strony, to trzeba mieć też na uwadze fakt, iż chodzi tu o interes społeczny, interes gminy oraz dobro dzieci. Nie może być zdaniem Prezydenta tak, że Państwo z pieniędzy publicznych utrzymuje dzieci, na które są zasądzone alimenty, a na finanse publiczne składają się wszyscy podatnicy. Przesłanki do umorzenia należności muszą być na tyle istotne, aby w sposób znaczący odróżniały osobę zobowiązaną od innych osób, na których ciążą podobne zobowiązania, zaś nie można czynić z umorzenia powszechnie stosowanego środka prowadzonego do zwolnienia z zapłaty powstałych należności. Powołał się też organ na treść art. 75 ust. 1 i 3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1458 ze zm.). Zdaniem Prezydenta jakkolwiek obiektywnie sytuacja rodziny skarżącego jest trudna, a to z uwagi na duży stopień niepełnosprawności syna M., chorobę córki J., a także stan zdrowia samego skarżącego oraz orzeczoną jego niepełnosprawność w stopniu lekkim, to jest on osobą aktywną zawodowo, nie posiada problemów finansowych i pomimo lekkiego stopnia niepełnosprawności jest zatrudniony w dwóch firmach. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniu Prezydenta jego sytuacja finansowa jest wprost dramatyczna. Organ nie wziął w tym względzie m.in. pod uwagę, że jego wynagrodzenie z umowy zlecenia jest zajęte w całości na poczet egzekucji komorniczej. Zarzucił też, że przy ocenie jego sytuacji finansowej nie powinny być brane pod uwagę świadczenia rodzinne i wychowawcze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej też jako SKO lub Kolegium) odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa powyższą decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, po przytoczeniu treści mogących mieć zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów Kolegium stwierdziło, że przy wydawaniu odmownej, uznaniowej decyzji opartej na treści art. 30 ust. 2 ustawy organ powinien wykazać (udowodnić), że w konkretnym przypadku nie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji dochodowej i rodzinnej strony postępowania (wnioskodawcy). Zasadą jest bowiem egzekwowanie należności, natomiast ich umorzenie może nastąpić wyjątkowo tylko w sytuacjach szczególnych. Również brak stałych dochodów i związana z tym trudna sytuacja materialna, nie jest uznawana w orzecznictwie sądowym za okoliczność szczególną. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi. Uznanie administracyjnie nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Za szczególnie uzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny uznaje sytuacje zupełnie wyjątkowe (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 777/05, LEX 194414). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku decyzji uznaniowych organ administracyjny zobowiązany jest wyważyć słuszny interes obywatela i interes społeczny. O istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje jej subiektywne przekonanie, lecz obiektywne kryteria, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Natomiast przez interes społeczny (publiczny) rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itd. (wyrok NSA z dnia 21 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2752/01, LEX 145004). Interes społeczny wymaga przede wszystkim, aby dokonując redystrybucji środków publicznych organy właściwe w sprawach przedmiotowych świadczeń nie dochodziły ich zwrotu jedynie w wyjątkowych przypadkach. Niedomaganie się od strony zwrotu kwoty wskazanych świadczeń, naruszałoby w sposób rażący nie tylko interes fiskalny Państwa, ale i wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takie jak sprawiedliwość społeczna i zaufanie obywateli do organów władzy. Społeczeństwo i jego obywatele muszą żyć w przekonaniu, że organy Państwa dbają o to, aby pieniądze publiczne były wykorzystywane w sposób zgodny z ich przeznaczeniem, a umorzenie wypłaconych świadczeń dotyczyło jedynie osób znajdujących się w zupełnie wyjątkowej sytuacji, których twierdzenia nie wzbudzają jakichkolwiek wątpliwości co do ich zgodności z prawdą i które wykorzystują wszystkie swoje możliwości i uprawnienia do poprawy sytuacji finansowej swojej rodziny. W przeciwnym wypadku należałoby uznać, że instytucje odpowiedzialne nie wykonują swoich ustawowych obowiązków i marnotrawią środki publiczne, co oczywiście naruszałoby rażąco interes społeczny. Zdaniem Kolegium organ I instancji zarówno w postępowaniu dowodowym. jak i w uzasadnieniu decyzji udowodnił w niniejszej sprawie, że w przypadku skarżącego nie zaszły szczególnie uzasadnione okoliczności. Odmawiając umorzenia zaległości alimentacyjnych organ I instancji wykazał, na jakiej podstawie oparł swoje twierdzenia i w czym wyrażają się przesłanki odmowy. Kolegium podkreśliło, że umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego ma charakter wyjątkowy i zachodzi jedynie wówczas, gdy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja dochodowa i rodzinna uniemożliwia zobowiązanemu z wywiązania się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być przy tym efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wszelkiego zatem rodzaju zwolnienia z tego obowiązku mają charakter wyjątkowy i powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający. Za istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie Kolegium uznało fakt, że skarżący pomimo lekkiego stopnia niepełnosprawności pracuje i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie. Jakkolwiek status materialny skarżącego nie jest wysoki, to jednak nie jest daleko odbiegający od sytuacji innych osób korzystających z pomocy finansowej Państwa. W ocenie SKO w przypadku skarżącego istnieje możliwość rozłożenia na raty objętej postępowaniem należności lub odroczenia terminu tej płatności. Jednak skarżący musi w tym zakresie złożyć wniosek w organie I instancji. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta. Wydającemu tą decyzję Kolegium zarzucił: - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, poprzez dokonanie analizy sprawy w sposób niewyczerpujący, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, w oparciu o które organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie osoba skarżącego nie spełnia przesłanek do umorzenia długu powstałego z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż w ocenie organu nie zaszły szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego, w sytuacji w której sam organ pierwszej instancji wskazywał, że jego sytuacja życiowa i rodzinna jest bardzo trudna. Konkluzja ta, w zakresie której wskazuje się, iż skarżący nie zasługuje na skorzystanie z ulgi, w zestawieniu z twierdzeniem organu o jego sytuacji życiowej stoi ze sobą w oczywistej sprzeczności. Tego rodzaju dwa odmienne wnioski stanowią błąd logicznego rozumowania ze strony organu. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył, co do zasady argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu. Dodatkowo podniósł, że jego sytuacja materialna uległa zmianie na niekorzyść, gdyż zmniejszono mu zakres zatrudnienia do ¼ etatu, z obniżeniem wynagrodzenia do kwoty 700 zł brutto. Utracił też dodatkowe źródło dochodu z umowy zlecenia, gdyż prace z tej umowy wykonywał tylko do 31 grudnia 2020 r. Na potwierdzenie tego wniósł o dopuszczenie dowodu z dołączonych do skargi zaświadczeń. Po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą, albowiem zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej załatwienia. Uchybienie to stanowiące naruszenie treści art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. Jak to trafnie stwierdziło SKO w zaskarżonej decyzji, powołując się na orzecznictwo sadowe, wydanie orzeczenia w ramach uznania administracyjnego, z którą to sytuacją mamy do czynienia, na gruncie stanowiącego w niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionych do alimentów, nie pozwala organom orzekającym na dowolność w załatwieniu sprawy, jakkolwiek nie wynika z takiej normy nakaz spełnienia każdego żądania obywatela. Dodatkowo należy w tym względzie mieć na uwadze, co podniosły też organy orzekające, bardzo ogólnie sformułowane w tym przepisie kryterium jego zastosowania. Nakłada to zatem na te organy obowiązek dochowania należytej staranności w wyjaśnieniu sprawy i w ocenie zgromadzonego w niej materiału dowodowego w odniesieniu do tego tak nieprecyzyjnie określonego kryterium. Nie negując zatem szeroko podniesionych i omówionych w zaskarżonej decyzji ogólnych zasad, które powinny być spełnione dla wydania w oparciu o tę normę prawną pozytywnej decyzji, a to mając w szczególności na uwadze charakter obowiązku alimentacyjnego wobec własnych dzieci oraz wymóg dbania o interes społeczny m.in. poprzez właściwą i sprawiedliwą redystrybucję środków publicznych, należy podnieść, że zasady te powinny być one respektowane z uwzględnieniem konkretnej prawidłowo ustalonej i rozważonej sytuacji danej strony w danej sprawie. Jak to bowiem trafnie stwierdził m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 330/21 (Lex nr 3199355) " Aby móc uznać podjętą na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, decyzję za zgodną z przepisami prawa, jej wydanie powinno było być poprzedzone zgromadzeniem materiału dowodowego, pozwalającym na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa), a następnie wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem zebranego materiału (art. 80 Kpa) przez pryzmat ustalenia – sytuacji dochodowej i rodzinnej – podmiotu wnioskującego, a następnie oceny tych okoliczności z punktu widzenia zastosowania ulg w spłacie należności w postaci umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczenia terminu płatności albo rozłożenia na raty w przypadku objętym dyspozycją art. 30 ust. 2 ustawy." Zdaniem Sądu wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji na tak zgromadzonym i rozważonym materiale dowodowym się nie opierały. Nie może ulegać wątpliwości, że u podstaw statuowania treści art. 30 ust. 2 ustawy legł zamiar prawodawcy uregulowania sytuacji, gdy z obiektywnych względów dłużnik alimentacyjny nie jest w stanie czy to w całości, czy też tylko w części wywiązać się z obowiązku zwrotu (spłaty) wierzycielowi wypłaconych przez niego osobie (osobom) upoważnionym, a obciążających dłużnika alimentacyjnego, świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Odmawiając opartemu na tym przepisie wnioskowi organy powinny zatem wykazać, że przy obecnej sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnik jest obiektywnie w stanie obciążającą go zaległość alimentacyjną uregulować w całości lub w części. W tym zaś względzie w decyzjach organów obu instancji brak jest jednoznacznych, dostatecznych i nadających się do oceny (kontroli) ustaleń, w tym zwłaszcza z uwzględnieniem wielkości obciążającego skarżącego i pozostającego do spłaty zadłużenia w powiązaniu z jego możliwościami zarobkowymi, koniecznymi kosztami utrzymania jego rodziny oraz jej dochodami. Skoro organy orzekające odmówiły wnioskowi skarżącego nawet w części, to należy domniemywać, iż uznały, że skarżący jest w stanie w konkretnym, określonym w konkretnych i rozsądnych granicach przedziale czasowym zaległości te uregulować w całości. W tym zaś względzie decyzje organów obu instancji nie zawierają żadnych ustaleń i rozważań. W szczególności brak jest m.in. stwierdzenia, czy skarżący wykorzystuje w pełnym zakresie swoje możliwości zarobkowe, a to biorąc zarówno pod uwagę jego stan zdrowia i związane z tym ograniczenia, jak również obecnie panującą sytuację na rynku pracy. W tym zakresie bliższego wyjaśnienia wymagał m.in. charakter wykonywanej przez skarżącego pracy w ramach umowy zlecenia i jej rzeczywisty realny zakres, określony zgodnie z zalegającą w aktach (w kserokopii) umową zlecenia z dnia 1 lutego 2020 r. w bardzo ogólny, jak na tego rodzaju umowę, sposób. Zastanawiające, że zgodnie z tą umową skarżący miałby samodzielnie wykonywać prace polegające m.in. na "opróżnianiu mieszkań" i "wykonywaniu przeprowadzek", gdy jednocześnie z zalegającego też w aktach adm. zaświadczenia lekarskiego z dnia 22 października 2020 r. wynika, że z uwagi na jego dolegliwości bólowe "przeciwskazane jest dźwiganie ciężkich przedmiotów, max 5 kg". Organy nie ustaliły też, czy wskazane przez skarżącego, poniesione przez jego rodzinę w okresie od lipca do września 2020 r. wydatki obejmują wszystkie niezbędne dla jej utrzymania wydatki, które najprawdopodobniej w zbliżonych granicach będą kształtować się również w kolejnych miesiącach. Tylko bowiem przy takim założeniu możnaby przyjąć, że skarżący mógłby spłacać w konkretnych kwotach zaległości alimentacyjne z przedstawionych w decyzjach nadwyżek dochodów nad wydatkami. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd wziął też pod uwagę jej wydanie z mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy naruszeniem art. 10 § 1 Kpa, a to w sytuacji gdy jeszcze przed jej podjęciem, bo od dnia 1 stycznia 2021 r. ulegała zmianie sytuacja dochodowa skarżącego, co mógłby on zgłosić SKO, gdyby organ ten treści powyższej normy postępowania nie naruszył. Z dołączonych do skargi dokumentów wynika bowiem, że od dnia 1 stycznia 2021 r. skarżący jest w ramach umowy o pracę zatrudniony jedynie na ¼ etatu oraz, iż od tej daty nie był już zatrudniony w ramach umowy zlecenia, co obniżało jego dochody. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnią ją i rozważą organy orzekające w przedstawionym wyżej przez Sąd zakresie. Wyjaśnią i rozważą też aktualną sytuację skarżącego w zakresie jego aktualnego zatrudnienia i zakresu wykorzystywania przez niego możliwości zarobkowych. W odniesieniu do zarzutów skargi należy nadto podnieść, że skoro zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, bierze się pod uwagę "sytuację dochodową i rodzinną", to wbrew jego twierdzeniom brak jest podstaw do pominięcia przy rozstrzyganiu sprawy dochodów wszystkich członków jego rodziny, prowadzących wspólne gospodarstwo domowe. Brak jest też przepisu, aby na gruncie tej ustawy nie uwzględniać w ramach tego dochodu otrzymywanego na rzecz córki J. świadczenia wychowawczego. Z powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy p.p.s.a. mr